tag:blogger.com,1999:blog-70468196748939004152012-02-13T03:48:47.909+02:00Κωσταςhttp://www.blogger.com/profile/00141236764766961875noreply@blogger.comBlogger941100tag:blogger.com,1999:blog-7046819674893900415.post-85896155456218221582011-12-15T13:47:00.000+02:002011-12-15T13:49:47.047+02:00Σ’ ένα αχανές σπιτάκι των απείρων εκεί γεννήθηκε η αγάπη των μαρτύρων<br />Κι αυτή η κολώνα η μοναχή στέριωνε μια ανάμνηση στερνή των αποκλήρων<br />Ένα σαλόνι σιωπηλό γεμάτο θλίψη και διχόνοια, λίγες στιγμές σου θύμιζε ζωντάνια<br />Πάνω σε ξύλινο δοκάρι τα όνειρά μας τα ποδοπάτησε η αδυσώπητη γενιά μας<br />Δεν έμεινε ούτε μια ψυχή να το βαστάει και έπεσε στο βούρκο να κυλάει<br />Ένα μπαλκόνι κτίρια και κουτσομπόλες, τις γειτονιάς οι φωνές όλες<br />Και η αυλή με τη γιαγιά μας και την γλυκιά τη λεμονιά μας<br />Τα αδύναμα τα στερημένα τα παιδιά μας που τα γεμίζει απελπισία και κατήφεια<br />Απ’ την ταράτσα ήτανε άσχημη η Σελήνη, σου θύμιζε την άδεια σου γαλήνη<br />Αυτό το βράδυ το στερνό που έσπασε μέσα σου κενό σα χαρακίρι<br />Οι πόνοι οι αβάσταχτοι να φεύγεις απ’ τους πόνους, τα δάκρυα τούβλα της ψυχής<br />Και η λύπη σαν τσιμέντο πριν έρθει το κρεσέντο με τις καρέκλες όρθιες<br />Να σπάνε σα γυαλιά και οι κραυγές να σου θυμίζουν οικογένεια γλυκιά<br />Σε τούτο το σπιτάκι το αχανές γεννήθηκε η αγάπη των μαρτύρων<br />Των λουλουδιών της βαρεμάρας, και των παιδιών των αποκλήρων<br />Κι αν αναμφίβολα πιστεύεις ένα βράδυ πως ο Βαρδάρης θα την πάρει<br />Να μην ξεχνάς ντουνιά αλλοπαρμένε, πως της απόκληρης γενιάς τα παλικάρια<br />Δεν τα ακουμπάει ο χρόνος και τα χνάρια, μήτε τα θλιβερά κορίτσια τα σπασμένα<br />Που σαν κατάρες δέρνουνε τους τοίχους μεσημέρια, γιατί ειν’ ο πόνος αντοχή<br />Και η γιαγιά μου είχε πει πως κλάμα και αγάπη, πάνε μαζί.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7046819674893900415-8589615545621822158?l=shadowpoets.blogspot.com' alt='' /></div>Κωσταςhttp://www.blogger.com/profile/00141236764766961875noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7046819674893900415.post-22534858803111060512011-08-16T23:48:00.000+03:002011-08-16T23:49:19.687+03:00Κάτι θα γίνει. Σύντομα. Δεν ξέρω πότε. Κάτι πρέπει να γίνει… Well, sorry Λιάκο. Νιώθω την ανάγκη να πω τη λέξη, άρα κάτι πάει στραβά. Πολύ στραβά βασικά και το νιώθω γύρω μου συνέχεια. Χρειαζόμαστε μια αλλαγή. Ως είδος. <br /> <br />Τι είδος… σιχάματα, εκμεταλλευτές αυτού που τους δόθηκε και αυτοκαταστροφικά ανδρίκελα. Αυτό είμαστε. Μια απαίσια ράτσα που αφήνει πίσω της το χάος καθώς “εξελίσσεται”. Το δώρο της φύσης -του κόσμου, αυτού που μας περιβάλλει τέλος πάντων και δεν θα το κατανοήσουμε ποτέ -ήταν η ταχύτητα στην εξέλιξη. Σαν κάτι να μας άγγιξε και να μας έδωσε την ικανότητα να περπατήσουμε μπροστά στο χρόνο, κάνοντας άλματα. Λογικής, τεχνολογίας, ιατρικής. Όλα αυτά προς τα μπρος. Άλματα προς τα πίσω κάναμε στην κατανόηση του κόσμου αυτού, στην αντίληψη της δύναμης που είχαμε κάποτε στα χέρια μας. Και βάλαμε ένα τέλμα, σηκώσαμε ένα τείχος και ορίσαμε. <br /> <br />Σκέτο, ορίσαμε. Βάλαμε όρια στα κορυφαία μυαλά του κόσμου αυτού, σύμφωνα με την εξέλιξη των ειδών. Από τρόπος συντήρησης πόρων, η ανακύκλωση έγινε οικουμενικός αυτοσκοπός σε κάθε τομέα της ζωής. Στην επιστήμη, στην ιατρική, στην σκέψη, στη δημιουργικότητα. Όλα έγιναν γκρίζα και κάθε γενιά που έρχεται στον τόπο αυτό ξέρει πως έχει είναι καταδικασμένη να ζει στη σκιά που έχουν δημιουργήσει οι πρόγονοί της, βασιζόμενοι στην αλλαγή που έφεραν στον κόσμο οι ανατρεπτικοί. <br /> <br />Μουσικοί, ζωγράφοι, συγγραφείς, ποιητές, πολιτικοί, στρατιωτικοί, πολεμιστές, οργανώσεις. Όλοι τους ήταν καταδικαστέοι όσο ζούσαν, δακτυλοδεικτούμενοι. Όταν πέθαναν, έγιναν θρύλοι και όσα πέτυχαν βάρυναν τους επόμενους. Και οι τελευταίοι επειδή βαρέθηκαν, έχτισαν τείχη με τη φήμη αυτών των ανθρώπων και τα όσα άλλαξαν και ο κόσμος αυτός απέκτησε ένα τέλμα. <br /> <br />Αυτό το τέλμα που καθημερινά νιώθω να με κρατάει μακριά από την φύση μου. Δεν θέλω να νιώσω κάτι ανώτερο από ζώο. Μου αρέσει να ξέρει ότι οι ανάγκες μου είναι το φαγητό, το νερό, το σεξ, το κυνήγι, η επιβίωση και αν είμαι ισχυρός κυνηγός, η διαιώνιση του είδους μου. Το μέλλον μου. Ο τρόπος μου μπορεί να διαφέρει από τα γουρούνια, τα λιοντάρια, τις φάλαινες, όμως το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Η βασική διαφορά μου είναι ότι κάποτε είχα την ικανότητα να εξελιχθώ ακόμη περισσότερο, αντίθετα με αυτά τα ζώα που συνεχίζουν να την έχουν γιατί όλα είναι ίσα μεταξύ τους κι αν μια μέρα το μικρό τιγράκι αποφασίσει να περπατήσει στα δυο, κανείς δεν θα του πει όχι. <br /> <br />Ακόμη κι αν του πει, το παιδί του θα το προσπαθήσει ξανά και ξανά και ξανά και μια μέρα, θα περπατήσουν στα δυο. Αλλά δεν το χρειάζονται, γιατί τα τέσσερα πόδια τα βολεύουν. Αντίθετα, ο άνθρωπος πλέον δεν βολεύεται με τίποτα. Θέλει συνέχεια να κάνει τη ζωή του πιο εύκολη και το μοναδικό που καταφέρνει είναι να την κάνει πιο δύσκολη. Οικογένεια, νόμοι, φόροι, αμάξια, πολυτελή σπίτια, εργοστάσια, χρήμα. Όλα τα παραπάνω και εκατοντάδες ακόμη πράγματα έχουν αντικαταστήσει τις τέσσερις απλές ανάγκες: φαγητό, νερό, ύπνος, σεξ. <br /> <br />Αυτοί που αποφάσισαν πως ο κόσμος αυτός θα συνεχίσει να ζει για πάντα έχοντας όρια, σταματώντας να αναζητά κάτι νέο εντός της Γης, έφυγαν προς το διάστημα και αφού το έψαξαν και δεν βρήκαν άλλους οργανισμούς να αφαιμάξουν σταμάτησαν και τις αποστολές στο διάστημα. Οι άρχοντες του σύμπαντος, τα κυλησμένα στο βούρκο πλάσματα που από θαλάσσια όντα κατέληξαν σε δίποδα γεμάτα μίσος για την εξέλιξη, τη μαμά τους. <br /> <br /> <br />Γιατί άραγε να επιτρέπεται να επηρεάζεται η δική μου ζωή από όλους τους γύρω μου, ενώ τους περισσότερους θα ήθελα πολύ να τους δω νεκρούς. Όπως ακριβώς το λέω. Γιατί αυτοί, όλοι τους καθημερινά, είναι αυτοί που εμποδίζουν εμένα και τους ανθρώπους να προχωρήσουμε και να σπάσουμε τα τείχη. Να πάμε στην επόμενη γενιά ανθρώπων, στο επόμενο στιλ τέχνης και νοοτροπίας. Κάπου αλλού. <br /> <br />Μοιραία θα έχει ομοιότητες με τα προηγούμενα, όμως θα είναι κάτι καινούριο, κάτι άλλο. Κάτι που θα κάνει τους ανθρώπους να ξυπνήσουν μια μέρα και να πουν: ίσως αυτό που έκανα τόσα χρόνια έτσι, να το κάνω αλλιώς. Ίσως αποφασίσω να προχωρήσω μπροστά, ξεχνώντας ότι θα με κατηγορήσουν οι γύρω μου επειδή είμαι διαφορετικούς. <br /> <br />Ο φόβος. Αυτή η καταραμένη λέξη που κρατάει τον άνθρωπο ριζωμένο σε μια θέση, σε ένα σημείο, ο χρόνος περνάει, κι εκείνος μένει στάσιμος. Φόβος για επικριτές, για ριζικές αλλαγές, για τον θάνατο, για το τι τον περιμένει μετά. Βαρέθηκα να ακούω για ανθρώπους που φοβούνται να κάνουν κάτι διαφορετικό από τη ρουτίνα τους. Και όχι, αυτός που έπειτα από 15 χρόνια γάμου αποφασίζει να χωρίσει για να ζήσει τη ζωή που δεν έζησε παλιά, δεν αλλάζει τη ζωή του. Απλά παραδέχεται ότι δεν κατάφερε να την αλλάξει σωστά. <br /> <br />Ποιος θα κρίνει το σωστά; Εγώ και τα υπόλοιπα μέλη αυτού του κόσμου που κρατάμε στα χέρια μας το μέλλον της ζωής μας και κανείς δεν έχει το δικαίωμα να κρίνει τον κόσμο που θα ζήσουμε. <br /> <br />Φανταστείτε τι θα γινόταν αν μια μέρα ανακοίνωναν ταυτόχρονα όλοι οι αρχηγοί όλων των κρατών στον κόσμο, πως όλη η τέχνη που γνωρίζαμε ως σήμερα καταστράφηκε. Εγώ μπορώ να φανταστώ: όλοι θα άρπαζαν ένα πινέλο, ένα μολύβι, μια κιθάρα, ένα πιάνο, ένα πληκτρολόγιο, μια κάμερα, μια φωτογραφική μηχανή, ένα μαγνητόφωνο, ένα σφυρί κι ένα καλέμι και οτιδήποτε μπορεί να φανταστεί, και θα αρχίσει να παράγει τέχνη. Θα μεταφέρει με όποιο τρόπο μπορεί τις σκέψεις του για οτιδήποτε θέλει και θα δημιουργήσει κάτι νέο. Γιατί θα έχει στο νου του πως κάθε είδος τέχνης που υπήρχε δεν υπάρχει πια κι έτσι δεν μπορεί να χρωματίσει τη ζωή του. <br /> <br />Ξέρω καλά πως δεν είμαι το μοναδικό ον στον κόσμο που πιστεύει ότι είναι σχεδόν μόνος του και τον κοιτάζουν σαν εξωγήινο. Για την ακρίβεια, ξέρω ότι οι περισσότεροι άνθρωποι στις σύγχρονες κοινωνίες ζουν έτσι. Είτε γιατί ο εγωισμός τους δημιουργεί αυτού του είδους την άμυνα για να μπορέσουν να σταθούν όρθιοι, είτε γιατί απλά τους κοιτάζουν σαν να είναι εξωγήινοι. <br /> <br />Ξέρετε γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί όλοι είμαστε σαν εξωγήινοι πια. Δεν υπάρχει τίποτα κοινό μεταξύ μας, καμία ομοιότητα πλέον. Δεν είμαστε άνθρωποι, δεν είμαστε καν ζωντανοί. Έχουμε χάσει κάθε ίχνος δημιουργικότητας που θα μπορούσαμε να έχουμε και φυσικά, κατηγορώ πρώτα στη σειρά αλλά με ίσο ποσοστό ευθύνης, όσους τους προηγούμενους είχαν την ευθύνη να μας μεγαλώσουν και δεν το έπραξαν σωστά. Υπήρξαν άνθρωποι που προσπάθησαν πολύ, αλλά ένα πράγμα δεν είναι κανείς ικανός να το μεταφέρει: δημιουργικότητα. <br /> <br />Αυτό που σε ξυπνάει τα άγρια χαράματα ή σε σηκώνει το βράδυ από τον καναπέ για να γράψεις μερικές αράδες. Που σου λέει: πέτα στον καμβά 3 χρώματα τυχαία και ανακάτεψε τα χέρια σου, κάποια μέρα θα πάρεις και πινέλο. Η σκέψη που σε οδηγεί στη δημιουργία ενός νέου κόσμου, μιας νέας έννοιας, που εμπνέει τους γύρω σου και σε κάνει χαρούμενο που έκανες τους άλλους να δουν -για λίγο- μέσα από τα δικά σου μάτια. <br /> <br />Κανείς δεν δίδαξε ποτέ τον άνθρωπο πως να παίζει μουσική και κανείς δεν είχε νόημα να το κάνει ποτέ. Οι κανόνες, είναι βασικές έννοιες τις οποίες ο κάθε άνθρωπος αντιλαμβάνεται διαφορετικά και οι παραλλαγές των κανόνων δημιουργούν τη διαφορετικότητα ανάμεσα στους ανθρώπους. Η νότα “ντο” είναι συγκεκριμένη, όταν όμως κάποιος σκέφτηκε να τις προσδώσει κάτι διαφορετικό, έθεσε τις βάσεις για κάτι εντελώς διαφορετικό και καινούριο. Έναν κόσμο έτοιμο να τον ανακαλύψουν. <br /> <br />Όταν οι κανόνες τελειώνουν, η λύση δεν είναι να κάτσεις πάνω τους και απλά να δημιουργείς πανομοιότυπα είδωλά τους. Η λύση είναι να φτιάξεις καινούριους και να πετάξεις τους παλιούς. Η λύση είναι η αλλαγή, κάτι καινούριο ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ! Κάτι που να συναρπάζει, κάτι που να τους κάνει όλους να σκεφτούν διαφορετικά, να προχωρήσουν παραπέρα. Αυτός ο κόσμος δεν έχει όρια εκεί που πιστεύουμε. Τα όρια της Γης είναι χρονικά και σταματούν εκεί που ο ήλιος γίνεται κόκκινος γίγαντας και τα καίει όλα, πηγαίνοντάς τα στη λήθη. Εκεί που όλοι θα ξεχαστούν για πάντα και θα τελειώσει το… παραμύθι. <br /> <br />Μέχρι τότε, ο άνθρωπος θα επιβιώσει… μάλλον. Θα βρει τρόπο και θα τα καταφέρει, το ξέρουμε όλοι μας αυτό πολύ καλά. Αν υπάρχει ένας τρόπος κάποιος να ζει αιώνια, είναι μέσα από αυτά που πέτυχε μέχρι να πεθάνει. Εφόσον το καταφέρει, ζει αιώνια όπως ο Σέξπιρ, ο Μόρισον, ο Μπετόβεν, η Τζόπλιν, ο Βαν Γκογκ, ο Ντίσνεϊ, ο Τσάρλι Τσάπλιν. Θα μου πείτε, αφού όλα κάποτε θα πάνε στη λήθη, γιατί όλα αυτά; <br /> <br />Η απάντηση βρίσκεται στην αιώνια αμαρτία του ανθρώπου: την ανάγκη για φήμη. Στην ανάγκη όλων των ανθρώπων να στηρίζονται σε ινδάλματα και μεγάλες μορφές, για να έχουν δεκανίκια όσο ζουν στη σκιά τους. Κι όμως, όλοι οι παραπάνω κάποτε ήταν στη δική τους σκιά, σκεφτόντουσαν τρόπους για να ζήσουν για πάντα και τους βρήκαν. Ο καθένας τον δικό του, διαφορετικό και ξεχωριστό τρόπο. <br /> <br />Δεν ήταν αυθεντίες. Δεν ήταν θεοί. Ήταν άνθρωποι που επέλεξαν την δημιουργικότητα γιατί την συνειδητοποίησαν. <br /> <br />Όταν αυτός ο κόσμος τελειώσει, και γίνει ο απολογισμός, η κατάληξη θα είναι αυτή: η δημιουργικότητα θα πεθάνει όταν η Φύση θελήσει. Μέχρι τότε, είτε το θέλει ο άνθρωπος, είτε όχι, θα υπάρχει μέσα του. Αυτός είναι το πινέλο, το πιάνο, η κάμερα, η φωτογραφική μηχανή και η εξέλιξη είναι ο ζωγράφος, ο μουσικός, ο σκηνοθέτης και ο φωτογράφος. <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7046819674893900415-2253485880311106051?l=shadowpoets.blogspot.com' alt='' /></div>Κωσταςhttp://www.blogger.com/profile/00141236764766961875noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7046819674893900415.post-25298934362150357602011-07-29T23:49:00.001+03:002011-07-29T23:49:53.047+03:00Δίπλα εδώ<br />του Βάρναλη η φωτιά ακόμα καίει<br />ένα θολό μυαλό που όλο κλαίει<br /><br />Της Αθήνας η καρδιά κοντά τους σιγοσβήνει<br />μονάχη, χάνει τη ζωή μακριά απ' τα παιδιά της<br />έφυγαν όλοι σαν προφήτες του παρόντος<br /><br />Σύντροφοι, γονείς και αδέλφια της χαθήκαν<br />το τέλος πλησιάζει έρημο και θλιβερό<br />θλιμμένο για το πλήγμα που θα δώσει<br /><br />Τους νώθους γιούς της χαιρετά<br />τις κόρες τις παρθένες στην καρδιά<br />και λέει αντίο. Ελπίδα είναι τα παιδιά, και η κατάρα σας.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7046819674893900415-2529893436215035760?l=shadowpoets.blogspot.com' alt='' /></div>Κωσταςhttp://www.blogger.com/profile/00141236764766961875noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7046819674893900415.post-1283809480293927592011-07-27T00:29:00.003+03:002011-07-27T00:31:24.651+03:00Between the adventurer<br />and the common man<br />lies determination in the worst of moments.<br />Common men who reach it<br />become adventurers.<br />Adventurers who grab it<br />become immortals.<br />If someone throws it away<br />he becomes peaceful.<div><br /></div><div>Bernard "The Cook"<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7046819674893900415-128380948029392759?l=shadowpoets.blogspot.com' alt='' /></div>Κωσταςhttp://www.blogger.com/profile/00141236764766961875noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7046819674893900415.post-62864890345581830592011-07-20T03:11:00.001+03:002011-07-20T03:14:07.720+03:00Μπορούν να ζηλέψουν<br />Να φθονήσουν<br />Οτιδήποτε θελήσουν<br /><br />Η καρδιά μου όμως εμένα<br />Σου ανήκει για πάντα<br />Κι όταν φτάσω τριάντα<br />Θα με κάνεις παιδί<br /><br />Και θα μείνω κοντά σου<br />Μέσα στην αγκαλιά σου<br />Σαν ασπίδα μπροστά<br />Στην θολή σου ματιά<br /><br />Η ψυχή μου δικιά σου<br />Είμαι μες την καρδιά σου<br />Με τα χέρια σφιγμένα<br />Θα της δώσω πνοή<br /><br />Κι αν το δέρμα μια μέρα<br />Θα ζαρώσει σαν χώμα<br />Η ψυχή θα ριζώσει<br />Να του δώσει πάλι χρώμα<br /><br />Και σε μια καρέκλα.<br />Ένα όμορφο πρωί.<br />Θα ταξιδέψουμε για άλλα μέρη.<br />Εκεί που το δέντρο και ο μοναχός<br />Αγαπιούνται από μακριά.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7046819674893900415-6286489034558183059?l=shadowpoets.blogspot.com' alt='' /></div>Κωσταςhttp://www.blogger.com/profile/00141236764766961875noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7046819674893900415.post-53539328073915668852011-07-02T02:28:00.000+03:002011-07-02T02:29:20.866+03:00Κάτι τέτοιες νύχτες<br />Κρύο καυτό στα μάτια<br />Στην ψυχή αγκάθια<br /><br />Σκέφτεσαι αν.<br /><br />Ένας λυγμός<br />Μουγκές οι γάτες<br />Αίμα το κρασί<br /><br />Αναρωτιέσαι τι.<br /><br />Ο Παύλος ζει<br />Βουβά ηχεία<br />Αγάπη ξαπλωτή<br /><br />Πώς και γιατί.<br /><br />Καπνός ομίχλη<br />Γέλιο πνιχτό<br />Δάκρυ ελπίδας<br /><br />Ζούμε.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7046819674893900415-5353932807391566885?l=shadowpoets.blogspot.com' alt='' /></div>Κωσταςhttp://www.blogger.com/profile/00141236764766961875noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7046819674893900415.post-64033458919798574282011-06-30T03:16:00.001+03:002011-06-30T03:17:55.375+03:00<p class="MsoNormal">Λατρεύω να κάνω μεγάλες εισαγωγές, όμως σήμερα δεν μου έβγαινε.</p> <p class="MsoNormal">Και δεν μου έβγαινε γιατί δεν αντέχω πια τα μεγάλα λόγια, αν και είμαι πολύ μικρός σε ηλικία. Δεν αντέχω πια τις πολιτικές αναλύσεις, τις κοινωνικές αναλύσεις, γενικότερα τις αναλύσεις.</p> <p class="MsoNormal">Βαρέθηκα να ξυπνάω κάθε μέρα και να έχω τουλάχιστον 2 ομάδες ανθρώπων στο μυαλό που αν μου δινόταν η επιλογή, θα τους στερούσα το δικαίωμα στην ελευθερία και στη ζωή. Κι ας μην είμαι Θεός, Αλλάχ, Βούδας ή οτιδήποτε άλλο θέλετε.</p> <p class="MsoNormal">Δεν αντέχω να γνωρίζω ότι δεν μπορώ να είμαι ούτε μισή ώρα ήσυχος στην πόλη στην οποία μεγάλωσα, περπάτησα, έζησα, μέθυσα, έδωσα το πρώτο μου πραγματικό φιλί αγάπης.</p> <p class="MsoNormal">Βαρέθηκα να ζω μια ζωή στην οποία προσπαθώ κάθε δευτερόλεπτο να νιώσω ελεύθερος και ξαφνικά σε λίγες ώρες, να νιώθω φυλακισμένος. Άνθρωπος που του στερούνται τα στοιχειώδη δικαιώματά του στη ζωή και στην αλλαγή.</p> <p class="MsoNormal">Κουράστηκα από τα 25 μου χρόνια να πιστεύω σε αξίες, ιδανικά και επαναστάσεις του λόγου, γραπτού ή προφορικού. Γνώριζα εδώ και χρόνια τι σημαίνει να είσαι ζώο, τι σημαίνει να έχεις ένστικτα, όμως για πρώτη φορά το νιώθω τόσο πολύ.</p> <p class="MsoNormal">Δεν θα δίσταζα ούτε στιγμή να σπάσω τα πόδια και τη μέση ενός σκουληκιού που μου στερεί το δικαίωμα να «ξηλώσω» αυτούς που ψηφίστηκαν για να δώσω μια νέα ελπίδα στη ζωή μου. Δεν θα φοβόμουν να τον κοιτάξω στα μάτια και να του πω: «Εύχομαι να ψοφήσεις μαρτυρικά, και δεν με νοιάζει πόσα παιδιά έχεις».</p> <p class="MsoNormal">Γιατί πραγματικά δεν με απασχολεί. Αυτός δεν είναι άνθρωπος. Είναι ένα ον που είναι γεννημένο να ρίχνει δακρυγόνα, που πωρώνεται να δέρνει και να προκαλεί. Γιατί αν είχε έστω την παραμικρή αξία ως πρόσωπο, άρα και αξιοπρέπεια και αυτοεκτίμηση, θα πετούσε κάτω το γκλοπ και θα στεκόταν στο πλευρό του κόσμου.</p> <p class="MsoNormal">Πολύ απλά γιατί ότι και να κάνει, μια μέρα κι αυτός θα χάσει από το μισθό του, θα δει τα παιδιά του να πεινάνε, τη γυναίκα του να είναι λυπημένη και θα «συλλάβει» τον εαυτό του απελπισμένο να αναρωτιέται «γιατί;».</p> <p class="MsoNormal">Η απάντηση θα είναι: γιατί όταν όφειλες, δεν έκανες το πραγματικό σου καθήκον, δεν προστάτεψες τη Δημοκρατία και τον λαό που προσπαθεί να την ξαναγεννήσει. Και ερχόμαστε τώρα στο άλλο κομμάτι του ζητήματος. Τον λαό.</p> <p class="MsoNormal">Όταν ρε αδαή, ανίδεε Έλληνα, κατεβαίνεις στις πλατείες και απειλείς το κράτος του εγκλήματος και τον λαμόγιων, είναι προφανές ότι θα βρεις μπροστά σου τα… σώματα ασφαλείας. Είναι προφανές ότι θα βρεθείς πρόσωπο με πρόσωπο με τα ξαδέρφια τους κουκουλοφόρους.</p> <p class="MsoNormal">Και αντί να οργανωθείς, να συσπειρωθείς και να εξοπλιστείς με αμελέτητα και κυρίως, με όπλα, κάθεσαι και κρατάς πανό, διαδηλώνεις «ειρηνικά» και πετάς γαρύφαλλα στον ΜΑΤατζή. Σοβαρά τώρα, για πόσο καιρό θα συνεχίσετε να πιστεύετε ότι η ειρήνη και η συζήτηση είναι η λύση;</p> <p class="MsoNormal">Η ιστορία του ανθρώπινου είδους και δη του ελληνικού έθνους, έχει αποδείξει αμέτρητες φορές, άρα δεν πρόκειται για σύμπτωση, ότι μόνο με μάχη, μόνο με πόλεμο, μόνο με πόνο, ιδρώτα, αίμα και ίσως θάνατο, επιτυγχάνονται οι μεγαλύτερες αλλαγές.</p> <p class="MsoNormal">Ζούμε μια τραγωδία, δεν ζούμε μια κακή περίοδο. Δεν είναι οικονομική κρίση πια, αυτή πέρασε. Η κατάρρευση της ζωής μας έχει φτάσει, δεν πλησιάζει. Είναι εδώ, σήμερα, τώρα, μέσα στα σπίτια μας, στις δουλειές μας, στις πλατείες, στα ταμεία ανεργίας, στα κέντρα απεξάρτησης από τα ναρκωτικά.</p> <p class="MsoNormal">Οφείλουμε να παλέψουμε, γιατί δεν έχουμε φτάσει στον πάτο. Το σάπιο βαρέλι της Ελλάδας, έχει πολύ ακόμα για να τελματώσει. Για να πούμε ότι φτάσαμε όσο χαμηλότερα γίνεται και δεν έχουμε τίποτα άλλο να μας διαλύσει. Όμως όταν θα φτάσουμε στο σημείο να μην έχουμε να φάμε και αυτά που θεωρούσαμε δεδομένα γιατί μας δόθηκαν εκ γενετής, δεν θα μπορούμε να πολεμήσουμε.</p> <p class="MsoNormal">Τώρα, έχουμε πολλά να χάσουμε, όμως έχουμε ακόμα περισσότερα να κερδίσουμε. Η πάλη του λαού, δεν είναι κόκκινη, μπλε, πράσινη ή οποιοδήποτε χρώμα. Είναι αυτό που είναι και αυτό που οφείλει να συμβεί, αν ο κόσμος, αν οι Έλληνες, θέλουν να ξαναλέγονται έθνος. Όχι για να τους θεωρούν οι άλλοι έθνος, αλλά για να θεωρούν τους εαυτούς τους.</p> <p class="MsoNormal">Πάει το τάβλι στην παραλία και το καμάκι. Πάνε τα σουβλάκια και η ταυτότητα της χώρας. Είμαστε ένα μηδενικό που τείνει προς το αρνητικό και είναι δική μας επιλογή, αν θα σώσουμε τους εαυτούς μας από αυτό ή αν θα επιλέξουμε να κυληστούμε στο βούρκο της ακολασίας μαζί με αυτούς που μας έφτασαν ως εδώ, επειδή εμείς κρίναμε λάθος τόσα χρόνια με τις ψήφους μας.</p> <p class="MsoNormal">Είμαστε όλοι υπεύθυνοι, είμαστε όλοι λάθος σε πολλά πράγματα που έχουν γίνει ως σήμερα, όμως νισάφι πια! Δεν αντέχεται αυτή η κατάσταση. Είμαι 25 χρονών, ο άνθρωπος που θέλω να ξυπνάω δίπλα του και να κοιμάμαι δίπλα του είναι όσο ερωτευμένος όσο κι εγώ με την Αθήνα, αλλά σκέφτομαι όχι απλά να την εγκαταλείψω, αλλά να φύγω οριστικά από τη χώρα και να μην κοιτάξω πίσω μου.</p> <p class="MsoNormal">Δεν ένιωσα ποτέ μου Έλληνας και χρειάστηκε να ζήσω τους τελευταίους μήνες στο πετσί μου, για να καταλάβω πως δεν χρειάζεται να νιώθεις Έλληνας, να πηγαίνεις σε παρελάσεις, στην εκκλησία και να ανήκεις στην πλειοψηφία των Ελλήνων από πλευράς συμπεριφοράς, για να ενδιαφερθείς για αυτή τη χώρα.</p> <p class="MsoNormal">Δήλωνα και θα συνεχίσω να δηλώνω πολίτης του κόσμου, όμως το «χωράφι» μου είναι εδώ. Για αυτό θα πολεμήσω, γιατί εδώ γεννήθηκα και μεγάλωσα. Μην μου στερήσετε το δικαίωμα, όλοι εσείς που έχετε τα ίδια, περισσότερα ή λιγότερα βιώματα από εμένα, να προσπαθήσω να παλέψω μόνος μου για κάτι καλύτερο.</p> <p class="MsoNormal">Μην μου το στερήσετε, γιατί τότε θα αναγκαστώ να στερήσω κι εγώ από την χώρα μου έναν ακόμη άνθρωπο που ενδιαφέρθηκε πραγματικά για αυτήν. Και αυτό δεν είναι εγωιστικό, είναι η έννοια της δημοκρατίας και του έθνους. Όσο περισσότεροι «εγώ» φύγουν, τόσο λιγότερο θα ζει η χώρα αυτή. Ο τόπος με την ευλογημένη γη και τους καταραμένους ανθρώπους.</p> <p class="MsoNormal">Νισάφι πια. Βοήθεια. Συσπείρωση. Ενότητα. Πόλεμος. Μάχη σώμα με σώμα με αυτούς που μας στερούν τα πάντα γιατί εμείς τους δώσαμε το δικαίωμα. Οφείλουμε να τους το πάρουμε, για να έχουμε το δικαίωμα στα όνειρά μας. Για να μπορούμε να κάνουμε κουμάντο εμείς στις ζωές μας.</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7046819674893900415-6403345891979857428?l=shadowpoets.blogspot.com' alt='' /></div>Κωσταςhttp://www.blogger.com/profile/00141236764766961875noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7046819674893900415.post-78589724227712643252011-02-24T23:29:00.001+02:002011-02-24T23:29:39.020+02:00Την αυθεντία: οι αυθεντίες τη μισούν, οι μη αυθεντίες τη φθονούν και οι έξυπνοι την αγνοούν.<div><br /></div><div style="text-align: right;"><b><i><span class="Apple-style-span" >Κώστας</span></i></b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7046819674893900415-7858972422771264325?l=shadowpoets.blogspot.com' alt='' /></div>Κωσταςhttp://www.blogger.com/profile/00141236764766961875noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7046819674893900415.post-1970208026795302072011-01-23T03:17:00.001+02:002011-01-23T03:17:40.323+02:00Παίζεις κρυφτό χρόνια μετά<br />Με το παλιό εγώ σου σαν παλεύεις.<br />Είναι πιο δυνατό από σένα.<br /><br />Όλοι είναι πιο δυνατοί από σένα.<br />Μα κανείς πιο ισχυρός<br />Από τον παλιό σου γέρικο εαυτό<br /><br />18 χρονώ.<br />Μια σκέψη μουρλή<br />Σου φτιάχνει την ημέρα<br /><br />Μες τις φωτογραφίες κοιτάς<br />Ψάχνεις εσέ και εκείνους.<br />Άδικα αναζητάς.<br /><br />Πάντα ήσουν.<br />Πάντα είσαι.<br />Πάντα θα είσαι.<br /><br />Ένα κακέκτυπο του εαυτού που πλασάρεις.<br />Μια σάπια έκδοση του εγώ που προστατεύεις.<br />Ένας κλειστός φακός στο τούνελ της ζωής.<br /><br /><i>Στην αγάπη μου, στη μητέρα μου, στον αδερφό μου, στον πατέρα μου, στη γιαγιά και στον παππού, στον ξάδερφό μου, στην Κατερίνα, στον Ηλία, τον Γιάννη, τον Δημήτρη, τον Σπύρο, τους Βασίληδες, τους ανθρώπους, στα ζώα, στον Θεό.<br /></i><div><br /></div><div style="text-align: right;"><i><b><span class="Apple-style-span" >Κώστας</span></b></i></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7046819674893900415-197020802679530207?l=shadowpoets.blogspot.com' alt='' /></div>Κωσταςhttp://www.blogger.com/profile/00141236764766961875noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7046819674893900415.post-5568990727604557522011-01-12T14:22:00.002+02:002011-01-12T14:23:19.647+02:00Η τέχνη λεν<br />Ξεπετιέται αίφνης<br />Κει που δεν την περιμένεις<br />Και σου γεμίζει την ψυχή<br />Με φως καθάριο σκοτεινό<br />Τρομακτικό<br /><br />Η έμπνευση λεν<br />Πως έρχεται από κλάμα<br />Άσματα ασμάτων γράφτηκαν<br />Γεμάτα με λυγμούς<br />Κι ελάχιστα η μνήμη μου<br />Από χαρά και λάμψη<br /><div><br /></div><div style="text-align: right;"><b><i><span class="Apple-style-span">Κώστας</span></i></b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7046819674893900415-556899072760455752?l=shadowpoets.blogspot.com' alt='' /></div>Κωσταςhttp://www.blogger.com/profile/00141236764766961875noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7046819674893900415.post-15349939596786225652011-01-08T22:14:00.001+02:002011-01-08T22:14:32.217+02:00A love enlightened<br />A pain embroidered with silk<br /><br />These eyes of lightning<br />These seas of feelings<br /><br />The touch of pain<br />The tears of vain<br /><br />In death we trust<br />In hell we dance<br /><br />There is none left<br />There are only flowers<br /><br />From where we came?<br />From dusk till dawn we ask<br /><div><br /></div><div style="text-align: right;"><b><i><span class="Apple-style-span" >Κώστας</span></i></b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7046819674893900415-1534993959678622565?l=shadowpoets.blogspot.com' alt='' /></div>Κωσταςhttp://www.blogger.com/profile/00141236764766961875noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7046819674893900415.post-31367879582956128562011-01-02T23:51:00.001+02:002011-01-02T23:51:46.553+02:00A dark whisper in the night<br />The cat of silence approached<br />Freezing air though the nose<br />A peaceful, iced brain<br /><br />The witch of sins embraces me<br />Walking alone in streets of other worlds<br />A fire burning in the heart<br />Ready to melt your world down<br /><br />I paid for my sins, it’s time for you<br />The gatherer of souls is here to take its toll<br />The payment is at hand<br />The punishment? One hand!<br /><br /><div style="text-align: right;"><b><i><span class="Apple-style-span" >Κώστας</span></i></b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7046819674893900415-3136787958295612856?l=shadowpoets.blogspot.com' alt='' /></div>Κωσταςhttp://www.blogger.com/profile/00141236764766961875noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7046819674893900415.post-31250271008709886122010-11-23T02:31:00.000+02:002010-11-23T02:32:06.063+02:00Εδώ και ένα μήνα περίπου εργάζομαι πυρετωδώς, λόγω συγκυριών. Κράτησα μέσα μου ομολογώ αρκετά πράγματα και αρκετό καιρό. Ίσως δεν έπρεπε, αλλά πάλι… ο Ηλίας θα σου πει ότι δεν υπάρχει […] και θα σωπάσεις, κουνώντας το κεφάλι σου καταφατικά. Κάτι υπάρχει μέσα μας που μας το λέει: ΚΑΤΙ. ΠΑΕΙ. ΛΑΘΟΣ!<br /><br />Είναι ξεκάθαρο νομίζω και προφανώς δεν είναι τα χρέη της χώρας, ούτε τα αποτελέσματα τον εκλογών, ούτε η εγκληματικότητα, ούτε η φτώχεια, ούτε οι «ανάρχες» με τις κουκούλες, ούτε τα φασιστάκια με τις κουκούλες (παντού κουκούλες, ίσα κι όμοια όλα).<br /><br />Μιλάμε πλέον για ριζικό πρόβλημα. Δεν υπάρχει κράτος. Δεν υπάρχει έθνος. Δεν υπάρχει ταυτότητα. Το μόνο που υπάρχει είναι ένα πράγμα με σημαία γαλανόλευκη που δίνει τροφή για σκέψη και γκρίνια στους λίγους που σκέφτονται πραγματικά και στους πολλούς που βαριούνται να το βάλουν να δουλέψει, αντίστοιχα.<br /><br />Το βλέπεις στα μάτια όλων. Βγες μια μέρα έξω και περπάτησε αντί να μπεις στο αυτοκίνητο, συζήτησε με ταξιτζήδες, πιες καφέ σε ένα κεντρικό σημείο, κάνε «ζάπινγκ» στα μαγαζιά χωρίς να αγοράσεις τίποτα και πρόσεξε καλά τα μάτια όλων: είναι χαμένοι! Χωρίς συγκέντρωση, βυθίζονται αργά και βασανιστικά σε μια κατάσταση την οποία επιτρέπουν όλοι τους να επιβληθεί στο σπίτι τους, στη γειτονιά τους, στο δήμο τους, στην κοινότητά τους και ούτω καθεξής.<br /><br />Προσπάθησα να δώσω απαντήσεις στον εαυτό μου, αλλά η αλήθεια είναι πως δεν είχα ερωτήματα τον τελευταίο καιρό. Προλάβαινα να σκεφτώ, τα συγκρατούσα αλλά δεν τα έγραφα. Το πρώτο ερώτημα που μου έθεσα ήταν το εξής: που θα έκανες παιδιά; Σκατά! Σίγουρα όχι εδώ.<br /><br />Με ποιο ακριβώς δικαίωμα θα έφερνα εγώ έναν άνθρωπο σε ένα «κράτος» που δεν θα του παρείχε ούτε τα βασικά που είχα εγώ, για να ορθοποδήσει στη ζωή του; Ή μάλλον, για να το θέσω εγωκεντρικά, γιατί δεν την είδα σωτήρας της ανθρωπότητας: πώς θα ζούσα εγώ με ήσυχο μυαλό αν έφερνα στον κόσμο το παιδί μου και το έβλεπα να λυσσάει της πείνας επειδή τα σκάτωσα εγώ; Και μετά θα έκλαιγα, θα απελπιζόμουν, με συνοπτικές διαδικασίες θα κατέληγα στο συμπέρασμα ότι είμαι αποτυχημένος και στην καλύτερη, θα έφευγα για τα βουνά. Στην χειρότερη, θα έπαιρνα διαζύγιο και θα ψόφαγα σε μια γωνιά.<br /><br />Η αλήθεια είναι πως βλέπω σκατά παντού γύρω μου, εξού και η επίμονη επανάληψη της λέξης. Βλέπω σκατά μέσα μου, στους ανθρώπους που έχω δίπλα μου και αγαπάω, τα βλέπω να τους κατατρώνε. Θέματα όχι υγείας, για τα οποία έχει κάθε δικαίωμα ο καθένας να ξενερώνει απίστευτα.<br /><br />Θέματα εντελώς άκυρα, τα οποία προκύπτουν επειδή αρχίζουμε πλέον και χαλάμε τόσο πολύ ως σύνολο. Πρόσφατα έζησα δυο φορές μια εξαιρετικά δύσκολη κατάσταση, αφού ένας άνθρωπος ο οποίος ξέρει καλά μέσα του ότι όσα ένιωθε δεν ήταν παρά η σαπίλα της σύγχρονης ζωής, κατάφερε να με βάλει σε σκέψεις για το αν είμαι «σωστός» ή όχι.<br /><br />Τελικά καταλήξαμε και τις δυο φορές να λέμε πως πλέον αν έχεις χρόνο να κάτσεις να σκεφτείς, σκέφτεσαι τόσα πολλά μαζεμένα και έχεις τόσα πολλά από τα οποία μπορείς να πιαστείς για να απελπιστείς, που βλέπεις φαντάσματα και φτιάχνεις σενάρια απίθανα.<br />Και μην παραξενευτείτε αν τους δείτε όλους σε λίγο καιρό να αρχίσουν να παραμιλάνε. Ήδη το κάνουν πολύ. Εγώ την έχω σκαπουλάρει προς το παρόν μόνο με τραγούδια και ψιθύρισμα στίχων στο μετρό, για να μην βαριέμαι. Ειδικά κάθε Σάββατο βράδυ που γυρνάω αργά από τη δουλειά, ενώ όλη βγαίνουν αργά από το σπίτι.<br /><br />Άλλο κι αυτό. Όλοι πεινάνε, όλοι δεν έχουν δουλειές, αλλά ο κεραμεικός και του ψυρρή –για να μην μιλήσω για παραλιακή και μπουρνάζι- είναι τίγκα! Πατείς με, πατώ σε! Δεν χωράς να μπεις σε μαγαζί να ρίξεις ένα κατούρημα πριν συνεχίσεις το δρόμο προς το σπίτι για να πέσεις ξερός έπειτα από 11 και 12 ώρες δουλειάς. Κατά τα άλλα, λεφτά δεν υπάρχουν.<br /><br />Αν είχαν μάθει όλοι τους να τα χαλάνε εκεί που […], να ξεχάσουν τα εξοχικά και τα δάνεια, τα δεύτερα αμάξια και τις πολυτέλειες και καταλάβαιναν ότι χτίσαμε κάτι εντελώς σάπιο πάνω σε κάτι χρυσό και το βάψαμε στο χρώμα της πέρλας, μπορεί να την γλιτώναμε.<br /><br />Διότι δεν μπορείς να μου υπερηφανεύεσαι το 2010 για τις επαναστάσεις που έχεις κάνει και να θεωρείς ανατροπή του σκηνικού της χώρας το ότι το πασοκ έχασε δήμους στις εκλογές πριν λίγο καιρό. Μη χέσω, ανατροπή η ενίσχυση της ΝΔ!<br /><br />Αλλά τι να πεις; Αφού πάμε και ψηφίζουμε –φυσικά δεν θα με βγάλω απ’ έξω, μην το περιμένετε- καλά να πάθουμε. Τουλάχιστον εγώ έχω τη συνείδησή μου ήσυχη: δεν ψήφισα αυτόν που αναγκάζει τη γιαγιά μου να παίρνει μισό κομμάτι ψωμί σύνταξη, τη μάνα μου να δουλεύει στην ακτινοβολία 27 χρόνια χωρίς βαρέα ανθυγιεινά και εμένα να πάω φαντάρος ενώ δουλεύω από τα 19 μου για να ζήσω το σπίτι μου και τον εαυτό μου.<br /><br />Σκατά στα μούτρα μας κυρίες, κύριοι και οτιδήποτε άλλο αυτοαποκαλείστε. Εκεί κατέληξα έπειτα από ώριμη σκέψη ενός μήνα. Και τώρα που τελείωσα το παραλήρημά μου, όσοι καταφέρατε να φτάσετε μέχρι εδώ, σας αφήνω στις σκέψεις σας ή σε ότι άλλο κάνετε. Προφανώς δεν θα αλλάξει τον κόσμο κανείς μας. Μείνετε με αυτή την ιδέα κι αν αύριο τα παιδιά σας ρωτήσουν «γιατί δεν έχουμε δυο κουβέρτες μπαμπά;», θυμηθείτε να του απαντήσετε: επειδή ψήφιζα παιδί μου. Εγώ αυτό θα τους πω.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7046819674893900415-3125027100870988612?l=shadowpoets.blogspot.com' alt='' /></div>Κωσταςhttp://www.blogger.com/profile/00141236764766961875noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7046819674893900415.post-22703881361597358732010-10-12T19:57:00.001+03:002010-10-12T19:58:37.347+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/TLSTlVoiW3I/AAAAAAAAANk/Y4GLqHghLmk/s1600/Beach_Gray_Sky2.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 299px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/TLSTlVoiW3I/AAAAAAAAANk/Y4GLqHghLmk/s400/Beach_Gray_Sky2.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5527204912362052466" /></a><div><br /></div>Κάτι μέρες βροχερές<br />Που θες και δεν θες<br />Που λες και δεν λες<br /><br />Κάτι μέρες γκρίζες<br />Που δεν μπορείς να θες<br />Και δεν ακούς τι λες<br /><br />Κάτι μέρες που προσμένεις<br />Ακίνητος.<br />Αμίλητος.<br />Με κλεισμένα αυτιά.<br /><br />Αυτές οι μέρες<br />Λέγονται μέρες έμπνευσης.<br />Αγαπητέ δημιουργέ.<br />Έτσι πάει…<br /><div><br /></div><div style="text-align: right;"><b><i><span class="Apple-style-span">Κώστας</span></i></b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7046819674893900415-2270388136159735873?l=shadowpoets.blogspot.com' alt='' /></div>Κωσταςhttp://www.blogger.com/profile/00141236764766961875noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7046819674893900415.post-36403955825586467402010-09-04T20:40:00.002+03:002010-09-04T20:58:26.853+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/TIKIk9tibRI/AAAAAAAAANc/vA5sOdSz2RE/s1600/The_Wrench_by_junglecookie.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 333px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/TIKIk9tibRI/AAAAAAAAANc/vA5sOdSz2RE/s400/The_Wrench_by_junglecookie.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5513119062477139218" /></a><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-small;"><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 16px; "><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-small;">"The Wrench", by </span><a href="http://junglecookie.deviantart.com/"><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-small;">junglecookie</span></a></span></div></span><div><br /></div>She tried to make him understand. God knows how much she tried. She knows he does, but understanding is one thing. Accepting is another. He is a leaving. A kiss on his neck. She can feel him crying. "I'm sorry my love. I'm sorry I need to keep my vow", she whispers as she runs into the cave.<div><br /></div><div>Surprised that somehow she managed to win the battle against the cursed wizard, she comes out happy, thinking that the dream came true. No tears.</div><div><br /></div><div>She sees him. Standing still, not far away, yet something isn't right. Then he falls to his knees and she knows. "No!", she screamed, but it's too late. "No! I won!", she cries.</div><div><br /></div><div>She holds him in her arms, as his blood stains her clothes. Her love is dying. "We live together, but die alone, they say. I shall now break that rule my dear."</div><div><br /></div><div>She takes the dagger from his hand, as her tears merge with his blood, and sinks it into her stomach. "Die together to be together... so be it". She smiles and falls into his cold arms.</div><div><br /></div><div>Holding him. Forever.</div><div><br /></div><div style="text-align: right;"><b><i><span class="Apple-style-span" style="color:#009900;">Arden the druid</span></i></b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7046819674893900415-3640395582558646740?l=shadowpoets.blogspot.com' alt='' /></div>Κωσταςhttp://www.blogger.com/profile/00141236764766961875noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7046819674893900415.post-44504923018619277732010-09-03T20:30:00.002+03:002010-09-03T20:34:22.232+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/TIExlAfe-7I/AAAAAAAAANU/ZAPlvIfR5L4/s1600/desert1_OPT.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 395px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/TIExlAfe-7I/AAAAAAAAANU/ZAPlvIfR5L4/s400/desert1_OPT.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5512741930735172530" /></a><div><br /></div>He turns around angry and sickened of his life. Three times he died, yet he lives and breathing. She puts her arms around him and kisses his neck. He starts crying, no sounds. She jumps into the cave, as he walks away, praying to his love for her that he'll die for one last time. So he can find her again.<br /><br />The sound of a spell makes everything become silent, as he walks away into the desert. No armor, no weapon, no spells. His love and himself. Alone. The dream became true. He cried.<br /><br />He pulls out his dagger, prays for the last time to his beloved god and gives himself the embrace of death. Hot blood runs from his throat, to the stiff sand, as he falls to his knees. A scream breaks the silence.<br /><br />She runs to him, crying and screaming.<br /><br />“She survived”, he thinks. “Thank god, you’re alive. Now someone can mourn for me”, he says with lips stiff and eyes closed. His last gasp is followed by her loud cry.<br /><br />She runs the blade through her stomach. She takes her life and comes close to him.<br /><br />Forever.<br /><div><br /></div><div style="text-align: right;"><b><span class="Apple-style-span" style="color:#CC0000;"><i>Angus Firson, "The Undead"</i></span></b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7046819674893900415-4450492301861927773?l=shadowpoets.blogspot.com' alt='' /></div>Κωσταςhttp://www.blogger.com/profile/00141236764766961875noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7046819674893900415.post-66714709562329268462010-08-31T01:00:00.001+03:002010-08-31T01:00:28.671+03:00Στην αγκαλιά σου καλοκαίρι<br />Η ζέστη μοιάζει με γαλήνη<br /><br />Θάλασσα τα φιλιά σου<br />Ο πιο γλυκός πνιγμός<br /><br />Στο αίμα σου περπατούν<br />Οι ελπίδες της χαράς μου<br /><br />Και γιορτινές φαντάζουν<br />Όλες οι στιγμές<br /><div><br /></div><div style="text-align: right;"><b><i><span class="Apple-style-span" style="color:#3366FF;">Κώστας</span></i></b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7046819674893900415-6671470956232926846?l=shadowpoets.blogspot.com' alt='' /></div>Κωσταςhttp://www.blogger.com/profile/00141236764766961875noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7046819674893900415.post-82528646983354860642010-07-21T21:12:00.000+03:002010-07-21T21:13:52.302+03:00H alitheia einai pws pote den pisteya se epeteious, giortes, genethlia kai otidhpote sxetizetai me ton periorismo tou eortasmou enos gegonotos se mia molis hmera. Eksallou an kati se kanei pragmatika xaroumeno, to giortazeis kathe deyterolepto ths zwhs sou kai to apolamvaneis ksexwrista kathe fora, me aytous pou krineis esy katallhlous na vriskontai dipla sou se ayton ton eortasmo.<br /><br />Den mporei omws kaneis na krypsei thn anthrwpinh fysh tou, se oso ftina symperasmata kai an ton odhgei ayto. Syndeeis meres me gegonota, sthn pragmatikothta gia na mporeis na ta thymasai, giati oso pernaei o kairos synithws o anthrwpos mathainei na epanapayetai se ayto pou exei kai pote na mhn to ananewnei.<br /><br />Epeidh omws kathe mera einai mia maxh gia ton kathena kai epeidh egw epeleksa ayth h maxh na einai apenanti se ayta pou “epivalei” h anthrwpinh fysh -h mallon gia na to thesw swsta, ayta pou epivalei h sygxronh koinwnia kai ta xarakthrizei ws anthrwpinh fysh- protimw na giortazw kathe mera otidhpote mou exei xarisei mexri twra h zwh mou.<br /><br />Kai para to gegonos pws dakryzw otan skeftomai oti den mporw na kanw kati ksexwristo thn hmera pou thewreitai epeteios mou, syneidhtopoiw meta apo ligo oti h dyskolia tou na mhn kanw kati ksexwristo ayth th mera, einai h apodeiksh oti giortazw kathe mera ena apo ta omorfotera pragmata ths zwhs mou, kathws ta exw valei kai ayta mesa sthn kathimerinothta mou, oxi omws sth routina mou.<br /><br />Pio apla, xwris na platiazw<br /><br />Thelw na sou pw oti s’agapw.<br /><br /><div style="text-align: right;"><b><i><span class="Apple-style-span" style="color:#3366FF;">Just me</span></i></b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7046819674893900415-8252864698335486064?l=shadowpoets.blogspot.com' alt='' /></div>Κωσταςhttp://www.blogger.com/profile/00141236764766961875noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7046819674893900415.post-86140642616434061872010-07-13T01:27:00.003+03:002010-07-13T01:30:08.315+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/TDuXKx54OQI/AAAAAAAAANE/0aS8_gO45zI/s1600/%CE%9C%CE%B9%CE%B1+%CF%84%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CF%85%CF%84%CE%B1%CE%AF%CE%B1+%CE%BD%CF%8D%CF%87%CF%84%CE%B1.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 319px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/TDuXKx54OQI/AAAAAAAAANE/0aS8_gO45zI/s400/%CE%9C%CE%B9%CE%B1+%CF%84%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CF%85%CF%84%CE%B1%CE%AF%CE%B1+%CE%BD%CF%8D%CF%87%CF%84%CE%B1.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5493150381959035138" /></a><div><br /></div>Γύρισε για μια στερνή φορά<br />Μου’πε πως άλλαξα για πάντα<br /><br />Δεν θα με ξαναδεί ποτέ έτσι<br />Μου’πε πως γυρίσαν οι καιροί<br /><br />Η νύχτα μου, πέταξε το πέπλο της<br />Μου’πε πως φόρεσε λευκά<br /><br />Κλαίει μονάχη της και στεγνώνει<br />Μου’πε πως χαίρεται για μένα<br /><br />Μια τελευταία νύχτα ήρθε<br />Μου’πε να σε προσέχω<br /><div><br /></div><div style="text-align: right;"><b><i><span class="Apple-style-span" style="color:#3366FF;">Κώστας</span></i></b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7046819674893900415-8614064261643406187?l=shadowpoets.blogspot.com' alt='' /></div>Κωσταςhttp://www.blogger.com/profile/00141236764766961875noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7046819674893900415.post-30292461795481268182010-06-26T21:25:00.000+03:002010-06-26T21:26:27.129+03:00As the cold nights approach me<br />I find the strength to smile<br />After all that fear<br />I found my own drug<br /><br />Boil your hope and shoot it<br />In the heart, in the veins<br />She will drive you crazy<br />With a smile never seen before<div><br /></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="color:#3366FF;"><b>lalaki</b></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7046819674893900415-3029246179548126818?l=shadowpoets.blogspot.com' alt='' /></div>Κωσταςhttp://www.blogger.com/profile/00141236764766961875noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7046819674893900415.post-49969279699423489152010-06-19T00:09:00.001+03:002010-06-19T00:09:32.713+03:00Every minute you’re away<br />Makes magic every minute you’re close<br />I don’t wanna go my way<br />I just want to watch your clothes<br /><br />Not your dresses or your jeans<br />Just your special mantle of joy<br />Your love my whole world feeds<br />I just want to hear you say “Oi!”<br /><div><br /></div><div style="text-align: right;"><b><i><span class="Apple-style-span" style="color:#3366FF;">Κώστας</span></i></b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7046819674893900415-4996927969942348915?l=shadowpoets.blogspot.com' alt='' /></div>Κωσταςhttp://www.blogger.com/profile/00141236764766961875noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7046819674893900415.post-67216141235851312482010-06-01T20:48:00.000+03:002010-06-01T20:50:14.426+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/TAVIR8gLb7I/AAAAAAAAAM0/oCe2gOWPDso/s1600/Two+Eagles+Flying.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 266px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/TAVIR8gLb7I/AAAAAAAAAM0/oCe2gOWPDso/s400/Two+Eagles+Flying.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5477863994902146994" /></a><br /><div>Νιώθω αδύναμος και έτοιμος. Θα καταρρεύσω.</div>Γεμάτος μέσα μου για σένα και άδειος για τους άλλους.<br />Η σκέψη σου και μόνο μου είναι αρκετή<br />Να περπατάω όρθιος κι ας νιώθω σκυμμένος.<br /><br />Τα «μαύρα» μάτια σου δεν θέλω να θολώνουν. Είμαι φως.<br />Το βάρος σου για μένα μια ευχαρίστηση γλυκιά.<br />Οι σκέψεις σου βαριές μα μη σε νοιάζει<br />Κι όσο σκυμμένος κι αν είμαι θα σε σηκώνω πάντα.<br /><br />Η αναμονή για να βρεθώ στην αγκαλιά σου. Ωκεανός γλυκός.<br />Κοντά σου είμαι δυνατός και δεν με νοιάζει. Μου αρέσει η εξάρτηση.<br />Όσο μεγαλύτερη η απόσταση, τόσο πιο κοντά<br />Τραβούν το έδαφος από κάτω μου κι εσύ μου χτίζεις νέο.<br /><br />Κοίτα να δεις πως ένας τόσο μεγάλος νιώθει τόσο μικρός. Σαν μια σταγόνα.<br />Κοίτα να δεις πως μια τόσο μικρή μπορεί να γίνει τόσο μεγάλη.<br />Και γιγαντώνομαι με μια λέξη<br />Κι εκτοξεύομαι με ένα χάδι στα ουράνια, κάνοντας αλήθεια ένα όνειρο παλιό.<br /><br />Πετάω επιτέλους.<br />Κι ας είναι τρομακτικό.<br /><div><br /></div><div style="text-align: right;"><b><i><span class="Apple-style-span" style="color:#3366FF;">Κώστας</span></i></b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7046819674893900415-6721614123585131248?l=shadowpoets.blogspot.com' alt='' /></div>Κωσταςhttp://www.blogger.com/profile/00141236764766961875noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7046819674893900415.post-60122606040815921532010-05-22T17:53:00.000+03:002010-05-22T17:54:37.780+03:00I found a heart.<br />She put it back there.<br />She held a part.<br />I do not care.<br /><br />I changed my life.<br />Her touch means ignite.<br />My mind travels.<br />And I don’t care.<br /><br />Stop the thoughts.<br />Check my spots.<br />Tear me apart.<br />I am complete.<br /><br />Give me Hell.<br />I translate to Heaven.<br />Angels have bat wings.<br />Demons sing for love.<br /><br />Death is near.<br />Yet, far away.<br />Either way, I don’t care.<br /><div><br /></div><div style="text-align: right;"><b><i><span class="Apple-style-span" style="color:#3366FF;">Κώστας</span></i></b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7046819674893900415-6012260604081592153?l=shadowpoets.blogspot.com' alt='' /></div>Κωσταςhttp://www.blogger.com/profile/00141236764766961875noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7046819674893900415.post-47859868340487035072010-05-21T10:23:00.001+03:002010-05-21T10:30:07.263+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/S_Y07DO8xjI/AAAAAAAAAMs/qNCu3q6howw/s1600/la_crisi_by_TakkYou.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 271px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/S_Y07DO8xjI/AAAAAAAAAMs/qNCu3q6howw/s400/la_crisi_by_TakkYou.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5473620586200352306" /></a><br /><div>Σήμερα σε είδα για ακόμα μια φορά στο λεωφορείο καθώς γυρνούσα σπίτι από την δουλεία. Ήσουν το ίδιο όμορφη με εχθές, όπως και με κάθε μέρα που σε βλέπω τον τελευταίο χρόνο.</div><br />Μπορεί να φόρας κόκκινα ή μαύρα. Να είσαι αγουροξυπνημένη και άβαφτη ή περιποιημένη και εκνευρισμένη. Κάθε μέρα διαφορετική ίσως, αλλά κάθε μέρα υπέροχη σίγουρα.<br /><br />Ποσό θα ήθελα να σου έλεγα ένα γεια σήμερα. Και να μου έλεγες και εσύ ένα. Θα σου μιλούσα εγώ πρώτος αρκεί να μου έριχνες για μερικά δευτερόλεπτα ένα βλέμμα. Αλλά αυτό δεν έγινε ποτέ.<br /><br />Έτσι γύρισα πάλι σπίτι μονός. Το μόνο που σου είπα κατεβαίνοντας από το λεωφορείο, ήταν ένα σιωπηλό αντίο αφού σίγουρα δεν θα σε ξαναδώ. Γιατί σήμερα ήταν η τελευταία μου μέρα στην δουλεία.<div><br /></div><div style="text-align: right;"><b><i><span class="Apple-style-span" style="color:#FF0000;">Χρήστος</span></i></b></div><div style="text-align: right;"><b><i><span class="Apple-style-span" style="color:#FF0000;"><br /></span></i></b></div><div style="text-align: left;"><i>Υ.Γ. Το παραπάνω κείμενο γράφτηκε στις 12 Μαΐου 2010. Ζητώ συγγνώμη για την καθυστέρηση της ανάρτησης από τον Χρήστο. Μέσα σε λίγες γραμμές, χωράει τόσες πολλές σκέψεις και συναισθήματα.</i></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7046819674893900415-4785986834048703507?l=shadowpoets.blogspot.com' alt='' /></div>Κωσταςhttp://www.blogger.com/profile/00141236764766961875noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7046819674893900415.post-67632562631089215512010-05-15T17:27:00.000+03:002010-05-15T17:28:23.937+03:00Λαμπρές ημέρες, γλυκά σκοτάδια, μες του μυαλού σου τα μονοπάτια... Δεν περπατάω. <div><br /></div><div>Κολυμπάω στην αιώνια θάλασσά σου. </div><div>Δεν ήξερα κολύμπι. Τώρα σαν καπετάνιος από χρόνια σεργιανάω στα κύματα. </div><div><br /></div><div>Μες του μυαλού σου τις φουρτούνες και γλιτώνω. </div><div><br /></div><div>Γιατί η θάλασσα αν την αγαπάς, δεν σε σκοτώνει. </div><div>Μονάχα σε ταλαιπωρεί και στο τέλος σε λυτρώνει.</div><div><br /></div><div style="text-align: right;"><b><i><span class="Apple-style-span" style="color:#3366FF;">Κώστας</span></i></b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7046819674893900415-6763256263108921551?l=shadowpoets.blogspot.com' alt='' /></div>Κωσταςhttp://www.blogger.com/profile/00141236764766961875noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7046819674893900415.post-22891813479801393352010-05-02T22:08:00.001+03:002010-05-02T22:08:41.269+03:00Ξυπνάς και σηκώνεσαι. Νιώθεις τα πόδια σου ξανά και ένα χάδι σου δίνει πνοή. Παίζεις μεταξύ έρωτα και αβεβαιότητας. Ανατριχιάζεις και παγώνεις αλλά δεν σε νοιάζει τίποτα. Είσαι εδώ και ζεις το τώρα. Είσαι τώρα και αύριο δεν είσαι, οπότε ζήσε το εδώ.<div><br /></div><div style="text-align: right;">lalaki</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7046819674893900415-2289181347980139335?l=shadowpoets.blogspot.com' alt='' /></div>Κωσταςhttp://www.blogger.com/profile/00141236764766961875noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7046819674893900415.post-23857802066361530192010-04-19T19:36:00.001+03:002010-04-19T19:38:40.021+03:00Γίνομαι απαιτητικός ή ξέχασα να συγκρατιέμαι;<br /><br />Πριν λίγες ημέρες έβλεπα άλλον στον καθρέπτη.<br />Δεν μου άρεσε όπως ήμουν. Δεν ζητούσα ποτέ. Δεν έπαιρνα ποτέ.<br /><br />Έμαθα όμως. Ο καθένας έχει δικαίωμα να διδαχθεί μια αλήθεια της ζωής.<br />Αυτή που έμαθα εγώ είναι πως εκτός από το να προσφέρεις, γίνεται να σου προσφέρουν κιόλας.<br /><br />Πάμε για το δεύτερο μάθημα τώρα. Πώς την κρατάς κοντά σου αυτή την προσφορά;<br /><br />Το μέλλον θα δείξει…<br /><div><br /></div><div style="text-align: right;"><b><i><span class="Apple-style-span" style="color:#3366FF;">Κώστας</span></i></b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7046819674893900415-2385780206636153019?l=shadowpoets.blogspot.com' alt='' /></div>Κωσταςhttp://www.blogger.com/profile/00141236764766961875noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7046819674893900415.post-65087653573818053662010-04-19T14:35:00.002+03:002010-04-19T14:48:52.254+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/S8xB25e1sGI/AAAAAAAAAMg/5jIlgTTTyAA/s1600/PRAY.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/S8xB25e1sGI/AAAAAAAAAMg/5jIlgTTTyAA/s400/PRAY.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5461812859492479074" /></a><br /><div><br /></div><div>Περπατώ μα δε τρέχω</div><br />Χαλαρώνω μα δεν κοιμάμαι<br /><br />Πιστεύω μα δε φανατίζομαι<br /><br />Αγαπώ μα δεν δίνομαι<br /><br />Προσπαθώ μα δεν πεθαίνω<div><br /></div><div style="text-align: right;"><b><i><span class="Apple-style-span" style="color:#FF0000;">Χρήστος</span></i></b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7046819674893900415-6508765357381805366?l=shadowpoets.blogspot.com' alt='' /></div>Κωσταςhttp://www.blogger.com/profile/00141236764766961875noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7046819674893900415.post-56611649475777400912010-04-16T03:22:00.000+03:002010-04-16T03:23:05.384+03:00Τι; Πώς;<br /><br />Γιατί;<br /><br />Δεν ξέρω, έτσι…<br /><br />Πάντα υπάρχει ένας λόγος και όλο λες έτσι.<br /><br />Λάθος. Πάντα υπάρχει ένα έτσι και εμείς βρίσκουμε λόγους.<br /><br />Δικαιολογίες.<br /><br />Πάλι λάθος. Φάρσες.<br /><br />Καληνύχτα.<br /><br />Αντίο.<br /><div><br /></div><div style="text-align: right;"><b><i><span class="Apple-style-span" style="color:#3366FF;">Κώστας</span></i></b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7046819674893900415-5661164947577740091?l=shadowpoets.blogspot.com' alt='' /></div>Κωσταςhttp://www.blogger.com/profile/00141236764766961875noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7046819674893900415.post-31856869071526737202010-04-14T00:44:00.002+03:002010-04-14T00:48:28.718+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/S8TmSV7kh2I/AAAAAAAAAMY/kjcfwx6Qzy4/s1600/feelgood12-4-2010.png"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 249px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/S8TmSV7kh2I/AAAAAAAAAMY/kjcfwx6Qzy4/s400/feelgood12-4-2010.png" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5459741851078920034" /></a><br /><div>Ένας καναπές, μια ιδέα, δυο φιγούρες και το μελάνι της ζωής.</div><div><br /></div><div style="text-align: right;">lalaki &amp; inkynebula</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7046819674893900415-3185686907152673720?l=shadowpoets.blogspot.com' alt='' /></div>Κωσταςhttp://www.blogger.com/profile/00141236764766961875noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7046819674893900415.post-1177830504616646812010-04-09T02:57:00.000+03:002010-04-09T02:58:43.675+03:00Όλες οι αλήθειες του κόσμου<br /><br />Δεν υπάρχει πρέπει.<br />Καλά ξεκινήσαμε.<br /><br />Δεν υπάρχει ηρεμία όσο την αναζητάς<br /><br />Αν δεν την ψάχνεις, θα την βρεις σε δολοφονικά επίπεδα...<br /><br />Fail…<br /><br />Σκέφτεσαι ότι να’ναι...<br /><br />Σταμάτα να σκέφτεσαι...<br /><br />Μπααα...<br /><br />Θα κατακτήσουμε τον κόσμο...<br /><br />Χθες...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7046819674893900415-117783050461664681?l=shadowpoets.blogspot.com' alt='' /></div>Κωσταςhttp://www.blogger.com/profile/00141236764766961875noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7046819674893900415.post-85009851063139553022010-04-08T23:04:00.002+03:002010-04-08T23:05:08.833+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/S7424wauOhI/AAAAAAAAAMQ/d_ASlnHk9bQ/s1600/one-step-behind.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 270px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/S7424wauOhI/AAAAAAAAAMQ/d_ASlnHk9bQ/s400/one-step-behind.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5457860147117177362" /></a><br /><div style="text-align: center;"><br /></div><div>Όταν οι άλλοι ξυπνούν</div>εγώ πέφτω για ύπνο<br />στης λήθης χάνομαι τα λημέρια<br /><br />Όταν εγώ δουλεύω<br />οι άλλοι ξεκουράζονται<br />κι όλο αναρωτιέμαι<br /><br />Ποιος είναι ένα βήμα πίσω;<br /><br />Η αναμονή για απαντήσεις, σκοτώνει.<br /><div><br /></div><div style="text-align: right;"><b><i><span class="Apple-style-span" style="color:#3366FF;">Κώστας</span></i></b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7046819674893900415-8500985106313955302?l=shadowpoets.blogspot.com' alt='' /></div>Κωσταςhttp://www.blogger.com/profile/00141236764766961875noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7046819674893900415.post-14147228521269779022010-04-03T03:23:00.001+03:002010-04-03T03:25:38.947+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/S7aK6bcCXPI/AAAAAAAAAMI/7NDm2blYfVg/s1600/2928349719_cf301b087b.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 398px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/S7aK6bcCXPI/AAAAAAAAAMI/7NDm2blYfVg/s400/2928349719_cf301b087b.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5455700735008333042" /></a><br /><div><br /></div><div>Γυρίζεις σπίτι</div>κοιτάς στον καθρέφτη<br />νιώθεις να γυρίζεις πίσω.<br /><br />Κρύος ιδρώτας<br />λούζει το πρόσωπό σου<br />και αναρωτιέσαι.<br /><br />Πως γίναμε έτσι;<br />Ζούμε μια ζωή<br />γεμάτη με "ελπίζω".<br /><br />Δεν έχεις όνειρα<br />μόνο αισιοδοξία<br />και μετά γκρεμός.<br /><br />Η ελπίδα είναι το όπιο του ανθρώπου.<div><br /></div><div style="text-align: right;"><b><i><span class="Apple-style-span" style="color:#3366FF;">Κώστας</span></i></b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7046819674893900415-1414722852126977902?l=shadowpoets.blogspot.com' alt='' /></div>Κωσταςhttp://www.blogger.com/profile/00141236764766961875noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7046819674893900415.post-87395380620519005022010-02-12T03:29:00.000+02:002010-02-12T03:30:25.348+02:00Δεν έχω και τίποτα.<br /><br />Μια σαπισμένη ψυχή και δυο ποδάρια.<br /><br />Δυο χέρια σα κούτσουρα, αποτυχημένοι μεταφραστές του μυαλού μου.<br /><br />Μάτια κουπιά για τον ωκεανό του κόσμου. Και μια καρδιά που έμαθε να αντέχει.<br /><br />Δεν έχω και τίποτα.<br /><br />Ένας ακόμα είμαι.<br /><br /><div align="right"><strong><em><span style="color:#3366ff;">Κώστας... μάλλον</span></em></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7046819674893900415-8739538062051900502?l=shadowpoets.blogspot.com' alt='' /></div>Κωσταςhttp://www.blogger.com/profile/00141236764766961875noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7046819674893900415.post-82334595203537037512010-02-11T03:31:00.001+02:002010-02-11T03:33:27.040+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/S3NeKb95IpI/AAAAAAAAAMA/QQgC9t5uJwE/s1600-h/silentnight_final.png"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5436792708565377682" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/S3NeKb95IpI/AAAAAAAAAMA/QQgC9t5uJwE/s400/silentnight_final.png" /></a><br /><div></div><br /><div></div><div>Τίποτα γύρω.<br />Μόνο φως στο σκοτάδι<br />το ήρεμο βράδυ.<br /><br />Η νύχτα φυλάει<br />τις σκέψεις μιας ζωής.<br />Κάθε ανάσα στεναγμός.<br /><br />Απώλεια έμπνευσης<br />σημαίνει έμπνευση.<br />Οι λέξεις βγαίνουν αργά.<br /><br />Κοιτάζω στο κενό<br />τα μάτια εδώ.<br />Το μυαλό ταξιδεύει.<br /><br />Θέλω να μη θέλω άλλο.<br />Θέλω να μπορώ.<br />Θα μπορέσω. </div><br /><div></div><br /><div align="right"><strong><em><span style="color:#3366ff;">Κώστας</span></em></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7046819674893900415-8233459520353703751?l=shadowpoets.blogspot.com' alt='' /></div>Κωσταςhttp://www.blogger.com/profile/00141236764766961875noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7046819674893900415.post-43663120142095736172010-01-21T01:27:00.001+02:002010-01-21T01:27:48.378+02:00Every night I dream of you<br />I wake up just to see you’re true<br />And I just can’t believe my luck<br /><br />I close my eyes, you disappear<br />My heart and mind are filled with fear<br />And now you’re gone forever in my dreams<br /><br />I sleep all day to find your way<br />But I can’t follow, you’re too far away<br /><br />My nightmare never ends my love<br />My nightmare never ends my love<br />My nightmare never ends my love<br /><br />Where have you been for all these years<br />I made a lake from all my tears<br />And all I do is stare through the crowd<br /><br />My mind is lost into your eyes<br />For them I’d say the biggest lies<br />As long as I can find a way to you<br /><br />My nightmare never ends my love<br />My nightmare never ends my love<br />My nightmare never ends my love<br /><br /><div align="right"><strong><em><span style="color:#3366ff;">Κώστας</span></em></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7046819674893900415-4366312014209573617?l=shadowpoets.blogspot.com' alt='' /></div>Κωσταςhttp://www.blogger.com/profile/00141236764766961875noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7046819674893900415.post-50461796656987803082010-01-19T02:25:00.001+02:002010-01-19T02:27:15.647+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/S1T8UePsEPI/AAAAAAAAALw/l1jzrVZQ2Wg/s1600-h/183128158_2da7f0c477.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 287px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5428240879534739698" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/S1T8UePsEPI/AAAAAAAAALw/l1jzrVZQ2Wg/s400/183128158_2da7f0c477.jpg" /></a><br /><div></div><br /><div></div><div>Είναι πολλές οι φορές<br />που αναρωτιέσαι και λες<br />σ’ αρέσει αυτό που είναι εδώ<br />ή θέλεις κι άλλες στιγμές;<br /><br />Σκέφτεσαι, τρελαίνεσαι<br />ηρεμείς· και στην αγκαλιά της<br />μέσα χάνεσαι βαθιά<br />εκεί που δεν ακούγονται<br />οι ήχοι απ’ τα παλιά<br /><br />Τραβιέσαι μακριά<br />με μια σου σκέψη γίνεσαι<br />ψυχρός· σαν μάρμαρο λευκός<br />και σκέφτεσαι ξανά<br />σ’ αρέσει αυτό που έχεις εδώ;<br /><br />Ψάχνεις να δεις τι φταίει.<br />Ένα ραδιόφωνο δίπλα<br />που αναπνέει· λόγια τραγικά<br />και ζεις τη ζωή σου ξανά.<br /><br />Δακρύζεις και η λίμνη σου<br />κρατάει συντροφιά στα βράδια σου<br />τα ξενύχτια σου παρέα<br />γιατί μια ολόκληρη ζωή<br />θα κλαις για μια ωραία. </div><br /><div></div><br /><div align="right"><strong><em><span style="color:#3366ff;">Κώστας</span></em></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7046819674893900415-5046179665698780308?l=shadowpoets.blogspot.com' alt='' /></div>Κωσταςhttp://www.blogger.com/profile/00141236764766961875noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7046819674893900415.post-42420813105208447582010-01-09T19:45:00.000+02:002010-01-09T19:46:47.985+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/S0jA-dmRjnI/AAAAAAAAALo/YMG8MYYrwgw/s1600-h/drug_addict1.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 266px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5424797930497347186" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/S0jA-dmRjnI/AAAAAAAAALo/YMG8MYYrwgw/s400/drug_addict1.jpg" /></a><br /><div></div><br /><div></div><div>Βαρύ πράγμα η εξάρτηση.<br />Πονάς και θέλεις κι άλλο,<br />ποτέ δεν σου’ ναι αρκετό.<br /><br />Βαρύ πράγμα η εξάρτηση.<br />Κατάθλιψη θυμίζει,<br />κλαις, γελάς και ξανακλαίς.<br /><br />Βαθύ πράγμα η εξάρτηση.<br />Θες να πεθάνεις,<br />αλλά το σώμα σου να ζει.<br /><br />Βαθύ πράγμα η εξάρτηση.<br />Σε βλέπουν σαν νεκρό,<br />μα τους ακούς ακόμη.<br /><br />Δύσκολο πράγμα η εξάρτηση.<br />Δεν νιώθεις βάρη πάνω σου,<br />μονάχα μια ανάγκη.<br /><br />Έχει επιλογές η εξάρτηση.<br />Μα εσύ δεν θες να φύγεις,<br />μπροστά στην κόλαση τους,<br />παράδεισος για σένα ο πόνος. </div><br /><div></div><br /><div align="right"><strong><em><span style="color:#3366ff;">Κώστας</span></em></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7046819674893900415-4242081310520844758?l=shadowpoets.blogspot.com' alt='' /></div>Κωσταςhttp://www.blogger.com/profile/00141236764766961875noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7046819674893900415.post-54024381979054648992010-01-05T04:45:00.002+02:002010-01-05T04:49:15.587+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/S0KonnvvVTI/AAAAAAAAALg/fx1Ls0_fJ1w/s1600-h/Mucha_4seasons.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 277px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5423082299945080114" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/S0KonnvvVTI/AAAAAAAAALg/fx1Ls0_fJ1w/s400/Mucha_4seasons.jpg" /></a><br /><div></div><br /><div>Μια κούπα με καφέ.<br />Χειμώνας που ζυγώνει.</div><br /><div><br />Δυο χαμόγελα αγνά.<br />Στη γωνιά μυρίζουν άνοιξη.<br /><br />Το περιστέρι ταΐζει τα μικρά του.<br />Έρχεται καλοκαίρι.<br /><br />Ένα ψυχρό φιλί αποχωρισμού.<br />Φθινόπωρο κοντεύει.<br /><br />Πως πέρασαν οι μήνες.<br />Τα χρόνια μας νικήσαν.<br /><br />Οι ιδέες μας αλλάξαν.<br />Χάσαμε μέρες, ώρες και αιώνες.<br /><br />Μη λησμονάς τις εποχές.<br />Φέρε τις ξανά μπροστά σου.<br /></div><br /><div align="right"><strong><em><span style="color:#3366ff;">Κώστας</span></em></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7046819674893900415-5402438197905464899?l=shadowpoets.blogspot.com' alt='' /></div>Κωσταςhttp://www.blogger.com/profile/00141236764766961875noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7046819674893900415.post-3818983573353192912009-12-28T05:40:00.002+02:002009-12-28T05:45:13.281+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/SzgpqEh1GBI/AAAAAAAAALY/EwxBEfYzHrE/s1600-h/alone.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5420127954287269906" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/SzgpqEh1GBI/AAAAAAAAALY/EwxBEfYzHrE/s400/alone.jpg" /></a><br /><div></div><br /><div></div><div align="center">You there<br />With the speech full of hope<br />And the eyes full of dreams<br /><br />Relax for a while<br />Think about what you’re doing<br />Where your road ends<br /><br />You give one hope<br />And take away despair<br />You’ll make them empty<br /><br />Bad feelings<br />Make people come together<br />Don’t dream of a perfect world<br /><br />None is happy<br />Everyone is dark.<br />That’s how life goes.<br /><br />Dream for yourself<br />Because your way<br />Is only for you…<br /><br />We’re all free.<br />In our prisons.<br /></div><br /><div align="right"><strong><em><span style="color:#3366ff;">Κώστας</span></em></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7046819674893900415-381898357335319291?l=shadowpoets.blogspot.com' alt='' /></div>Κωσταςhttp://www.blogger.com/profile/00141236764766961875noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7046819674893900415.post-68992052668262879992009-12-12T23:06:00.002+02:002009-12-12T23:10:18.337+02:00My burning soul is full of dark ice<br />I dream of worlds that no man could create<br />I cherish a life unknown<br />And all they say is: well that's the way things are. None can change it.<br /><br />Well my friends. At least I would be saying that I tried. Unlike you...<br /><br />Κώστας<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7046819674893900415-6899205266826287999?l=shadowpoets.blogspot.com' alt='' /></div>Κωσταςhttp://www.blogger.com/profile/00141236764766961875noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7046819674893900415.post-26246173930418399502009-12-08T22:33:00.009+02:002009-12-08T22:45:18.809+02:00<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/QHFK1yKfiGo&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/QHFK1yKfiGo&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />Σαν σήμερα πριν 66 χρόνια γεννήθηκε ο Jim Morrison. Επιτρέψτε μου να αφιερώσω αυτό το τραγούδι, το αγαπημένο μου από Doors, στον μεγάλο αυτόν καλλιτέχνη. Απλά επειδή είναι προσωπικό μου κόλλημα...<br /><br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/yNKhIJfB510&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/yNKhIJfB510&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />Την ημέρα που συμπληρώνονταν 14 χρόνια από το θάνατο του Morrison, ένας άλλος μεγάλος καλλιτέχνης άφηνε την τελευταία του πνοή. Σαν σήμερα πριν 19 χρόνια ο John Lennon έφυγε από τη ζωή. Ένα τραγούδι αφιερωμένο και σε αυτόν...<br /><br /><div style="text-align: right;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 102, 255);">Κώστας</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7046819674893900415-2624617393041839950?l=shadowpoets.blogspot.com' alt='' /></div>Κωσταςhttp://www.blogger.com/profile/00141236764766961875noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7046819674893900415.post-14091380842290007932009-12-07T01:27:00.000+02:002009-12-07T01:28:40.967+02:00Κάνω μερικές σκέψεις κάτι βράδια<br />Μήπως τελικά δεν θα καταφέρω όλα αυτά που λέω;<br />Μήπως είμαι ένας ακόμα μέσα στα δισεκατομμύρια<br />Που δεν θα δημιουργήσει αλλά θα απολαύσει δημιουργίες;<br /><br />Δεν ξέρω, μπορεί<br />Ίσως να μην έχω αυτό το «κάτι» που θέλουν οι πολλοί<br />Μπορεί πάλι να το έχω και να μην το μάθω ποτέ<br />Δεν ξέρω, μπορεί.<br /><br />Υπάρχει και η πιθανότητα πάντα να μην είμαι τίποτα<br />Και να ανακαλύψω κάποια στιγμή πως ήμουν πολλά.<br />Σε κάθε περίπτωση, κάτι θα ανακαλύψω<br />Μπορεί και πάλι να μην το ανακαλύψω ποτέ.<br /><br />Δεν ξέρω. Ίσως μια μέρα ξυπνήσω και πω<br />Ή τώρα ή ποτέ. Ίσως.<br /><br /><div align="right"><strong><em><span style="color:#3366ff;">Κώστας</span></em></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7046819674893900415-1409138084229000793?l=shadowpoets.blogspot.com' alt='' /></div>Κωσταςhttp://www.blogger.com/profile/00141236764766961875noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7046819674893900415.post-5168196260739828942009-12-04T03:54:00.000+02:002009-12-04T03:55:35.373+02:00The life I wanted to live<br />The life I should have lived<br />And the life I never escaped<br /><br /><div align="right"><strong><em><span style="color:#3366ff;">Κώστας</span></em></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7046819674893900415-516819626073982894?l=shadowpoets.blogspot.com' alt='' /></div>Κωσταςhttp://www.blogger.com/profile/00141236764766961875noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7046819674893900415.post-34491846121874525192009-11-19T03:18:00.001+02:002009-11-19T03:19:42.733+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/SwSdGlIp11I/AAAAAAAAALM/uo_a4Uz0GP0/s1600/1775069902_00a07ce816.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 298px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5405618189124622162" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/SwSdGlIp11I/AAAAAAAAALM/uo_a4Uz0GP0/s400/1775069902_00a07ce816.jpg" /></a><br /><div></div><br /><div align="center">I fade away<br />Trying to catch up<br />I lay my hands to you<br /><br />You’re never there<br />I’m never scared<br />I’ll just be lost<br /><br />Darkness consumes me<br />I’m lost in my thoughts<br />The sound of loneliness<br /><br />You’re never there<br />I’ll stay alive<br />And fade back<br /><br />I burn my hands<br />Don’t want to hurt you<br />Alone is for the best<br /><br />I’ll fade away<br />Once and for all<br />When day comes<br />I’ll just leave<br />In the sound of loneliness<br /></div><br /><div align="right"><strong><em><span style="color:#3366ff;">Κώστας</span></em></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7046819674893900415-3449184612187452519?l=shadowpoets.blogspot.com' alt='' /></div>Κωσταςhttp://www.blogger.com/profile/00141236764766961875noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7046819674893900415.post-72343374253784302942009-11-05T05:23:00.001+02:002009-11-05T05:24:40.591+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/SvJFb9u89II/AAAAAAAAALE/jUwqNsHgl9Y/s1600-h/parchment-scroll-quill-pen-eps-thumb6158960.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 281px; DISPLAY: block; HEIGHT: 350px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5400455249900926082" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/SvJFb9u89II/AAAAAAAAALE/jUwqNsHgl9Y/s400/parchment-scroll-quill-pen-eps-thumb6158960.jpg" /></a><br /><div></div><br /><div></div><br /><div>Ο άνθρωπος είναι η ιστορία του. Το παρελθόν μας διδάσκει για το μέλλον. Η ιστορία επαναλαμβάνεται. Η ζωή είναι ένας κύκλος.<br /><br />Στη διάρκεια της μικρής ή μεγάλης ζωής του ο καθένας από τους ανθρώπους που κατοικούν αυτόν τον τόπο, έχει ακούσει τουλάχιστον δυο από τις παραπάνω φράσεις. Κλισέ, καταχρασμένες, μερικές φορές ενοχλητικές. Σε κάθε περίπτωση, κρύβουν μέσα τους την ίδια ποσότητα σοφίας και παράδοσης της μοίρας του είδους, σε κάτι… ανώτερο. Κάτι που δεν φθείρεται (όχι εύκολα τουλάχιστον) άρα είναι ανίκητο.<br /><br />Δυστυχώς για τον ίδιο, ο άνθρωπος χρίστηκε από τον ίδιο του τον εαυτό ως το ισχυρό είδος αυτού του πλανήτη. Φόρεσε ο ίδιος το αγκάθινο στεφάνι στο κεφάλι και έκατσε στον θρόνο με τις πρόκες, αντιλαμβανόμενος με τα χρόνια πως για να πετάξεις το οδυνηρό στεφάνι, οφείλεις να ανταποκριθείς στις απαιτήσεις ενός βασιλέα. Δεν είναι τυχαίο πως τα λιοντάρια είναι σεβαστά από κάθε είδος και συγκαταλέγονται στους κορυφαίους κυνηγούς της γης. Αυτή είναι η δουλειά τους, να βρίσκονται ψηλά στην τροφική αλυσίδα, η οποία μάθαμε και ζήσαμε από μικροί, πως είναι κύκλος.<br /><br />Για τον άνθρωπο, ο κύκλος αυτός είναι μια ευθεία και για την τετράγωνη λογική του… τετράγωνο.<br /><br />Παρένθεση 1: Τώρα που το σκέφτομαι έχουμε καταφέρει να τετραγωνίσουμε τον κύκλο. Απλά δεν το έχουμε συνειδητοποιήσει.<br /><br />Η ιστορία του ανθρώπινου είδους έχει αποδείξει από μόνη της, πως δεν επαναλαμβάνεται. Η ιστορία ξαναγράφεται. Θες με αίμα και αγώνες; Θες με συμβιβασμούς και συμφωνίες; Με ψεύτικους πολέμους ειρήνης (…) και κυνήγι φαντασμάτων; Σε κάθε περίπτωση, η ιστορία ξαναγράφεται και ουχί από τους ειδικούς. Από τον οποιονδήποτε. Δουλειά του ειδικού, ας μην ξεχνάμε, πως είναι η απόδοση της ιστορίας. Όχι η δημιουργία της.<br /><br />Σε μια από τις πολλές συζητήσεις που είχα επί του ζητήματος, κατέληξα στο συμπέρασμα πως η ιστορία του είδους έχει υποστεί κορεσμό. Χρειάζεται ένα σπινθήρα, ώστε τα παιδάκια του 2125 να έχουν κάτι να μαθαίνουν. Κάτι πέρα από το ιστορικό πρόσωπο Τσε Γκεβάρα, Ιωσήφ Στάλιν, Αδόλφος Χίτλερ, Χριστόφος Κολόμβος, Σωκράτης, Πλάτωνας.<br /><br />Το χάσμα γενεών δεν φαίνεται τώρα. Τότε όμως, θα φαίνεται. Και την ημέρα που ένα παιδάκι θα αναφωνήσει «Ο δικός μου παππούς δεν έκανε τίποτα, συγκριτικά με τον παππού του παππού του παππού μου», καλό θα ήταν να έχει δίπλα του κάποιον να του δείξει έξω από την πόρτα του σπιτιού του και να το ενημερώσει πως «Η ιστορία γλυκό μου, δεν έρχεται μόνη της. Περιμένει κάποιον να την γράψει ξανά και να την μεταβιβάσει στις επόμενες γενιές».<br /><br />Αυτό που με τρομάζει περισσότερο, είναι πως -λογικά- εγώ θα προλάβω να είμαι ένας τέτοιος παππούς, μπαμπάς ή θείος. Που θα του εκφράσει την απορία το εγγόνι του, γιός του ή ανιψιός του. Και με τρομάζει το γεγονός πως θα αναγκαστώ, επειδή δεν θα έχω βάλει και εγώ τις δικές μου σελίδες στην ιστορία αυτού του τόπου, να του πω: «Γράψε εσύ την ιστορία ξανά, για να μου δώσεις να καταλάβω τι έπρεπε να κάνω τότε».<br /><br />Ελπίζω τουλάχιστον… να την γράψει.</div><br /><div></div><br /><div align="right"><strong><em><span style="color:#3366ff;">Κώστας</span></em></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7046819674893900415-7234337425378430294?l=shadowpoets.blogspot.com' alt='' /></div>Κωσταςhttp://www.blogger.com/profile/00141236764766961875noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7046819674893900415.post-28990788832124156802009-11-01T17:33:00.001+02:002009-11-01T17:35:46.193+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/Su2qvn8PpUI/AAAAAAAAAK8/CAhRykp6Eqo/s1600-h/3617853949_bf5487bac3.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 283px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5399159263439332674" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/Su2qvn8PpUI/AAAAAAAAAK8/CAhRykp6Eqo/s400/3617853949_bf5487bac3.jpg" /></a><br /><div></div><br /><div></div><div>Όπως θα έχετε καταλάβει από τον λίγο καιρό που γράφω εδώ ή γνωρίζετε επειδή με ξέρετε από πριν, κάνω μια δουλειά η οποία απαιτεί από εμένα να βρίσκομαι κυρίως Σάββατα και Κυριακές στο γραφείο. Είναι ευχάριστες μέρες μπορώ να πω, γιατί οι περισσότεροι δεν δουλεύουν, οπότε οι δρόμοι είναι άδειοι και οι διαδρομές προς και από την εργασία, ευχάριστες.<br /><br />Όχι όλες όμως, που θα έλεγαν και οι Γκοσκινί και Ουντερζό στο Αστερίξ.<br /><br />Καλό μήνα αρχικά. Όπως κάθε Κυριακή, έτσι και σήμερα, 1/11/2009, πήγα στο μετρό της περιοχής μου για να φτάσω στη δουλειά μου. Μένω στο Αιγάλεω, τερματικός σταθμός. Κατέβηκα στις πλατφόρμες και περίμενα τον συρμό να φτάσει. Ένα ζευγάρι καθόταν στα αριστερά μου και πίσω μου δεν υπήρχε κανείς.<br /><br />Παρατήρησα για ελάχιστα δευτερόλεπτα τόσο την κοπέλα όσο και το παλικάρι, όπως ο καθένας επεξεργάζεται τις πληροφορίες γύρω του. Δυστυχώς για αυτούς, το έκανα όπως το κάνω πάντα. Κατά διαστήματα… Η κοπέλα με κοιτάζει, στρίβει το κεφάλι της και λέει στο παλικάρι: «Κοίτα τι φοράει». Αυτός γύρισε και με… κάρφωσε με το βλέμμα του, σαν να κοίταζε τον χειρότερο δολοφόνο ή κάποιον που του βίασε την μάνα.<br /><br />Δυστυχώς ή ευτυχώς, δεν σκοπεύω να σας πω τι φορούσα. Ούτε τι φορούσαν εκείνοι. Προφανώς δεν πραγματεύομαι τις ενδυματολογικές προτιμήσεις του καθενός. Αναφέρομαι στον… ρατσισμό των ρούχων. Τον άκρατο κομπλεξισμό που έχει ο άνθρωπος, τουλάχιστον ο Έλληνας και η Ελληνίδα, γιατί αυτούς έχω ζήσει, να κρίνει τον άλλον από το τι φοράει. Είτε φοράει ένα πανάκριβο φόρεμα/κοστούμι, είτε τζιν-σωλήνα και σταράκια.<br /><br />Μπορώ να σας πω ότι οργίστηκα τόσο πολύ που δάγκωσα τα χείλη μου δυνατά, για να μην κατευθυνθώ προς το μέρος τους και τους κάνω ρεζίλι, φωνάζοντας μπροστά σε όλους τι έκαναν και με ποιο δικαίωμα με κρίνουν. Όχι για το τι φοράω. Με ποιο δικαίωμα με κρίνουν γενικότερα.<br /><br />Προφανώς δεν έδωσα σημασία, παρά μόνο μερικά βλέμματα για να καταλάβουν ότι τους έχω πάρει χαμπάρι. Και δεν θα το κάνω σε κανέναν άνθρωπο που θα γυρίσει να με κοιτάξει υποτιμητικά και θα πει «κοίτα τι φοράει, κοίτα τα μαλλιά του, κοίτα που καπνίζει» ή οτιδήποτε άλλο. Γιατί πολύ απλά η γνώμη μου για αυτούς τους ανθρώπους, είναι αρκετά ελιτιστική για να την κάνω πράξη.<br /><br />Θέλω να τους δω κρεμασμένους ανάποδα, στην Ομόνοια, ολόγυμνους όπως τους γέννησε η μανούλα τους, να φωνάζουν «δώστε μου ρούχα να βάλω, οτιδήποτε, γιατί κρυώνω».</div><br /><div></div><br /><div align="right"><strong><em><span style="color:#3366ff;">Κώστας</span></em></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7046819674893900415-2899078883212415680?l=shadowpoets.blogspot.com' alt='' /></div>Κωσταςhttp://www.blogger.com/profile/00141236764766961875noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7046819674893900415.post-56004953405633220882009-10-24T16:24:00.002+03:002009-10-24T16:32:05.131+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/SuMBxsDn3LI/AAAAAAAAAK0/Sul76k0OTdY/s1600-h/beach1.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 275px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5396158731671559346" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/SuMBxsDn3LI/AAAAAAAAAK0/Sul76k0OTdY/s400/beach1.jpg" /></a><br /><div></div><br /><div></div><div>Η αλήθεια είναι πως χαθήκαμε<br />μετά από χρόνια βρεθήκαμε<br />και θυμηθήκαμε<br /><br />Πως ήταν τα παλιά λησμονήσαμε<br />να μην μιλήσουμε ξανά αποφασίσαμε.<br />Αργήσαμε…<br /><br />Δεν καταλάβαμε τα χρόνια πως περάσανε<br />τα πρόσωπά μας τα ξεχάσαμε<br />μα αποδράσαμε<br /><br />Όταν τα χρόνια θα περάσουν<br />οι ασχήμιες όταν θα χαθούν<br />θα ξανασμίξουμε. </div><br /><div></div><br /><div align="right"><strong><em><span style="color:#3366ff;">Κώστας</span></em></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7046819674893900415-5600495340563322088?l=shadowpoets.blogspot.com' alt='' /></div>Κωσταςhttp://www.blogger.com/profile/00141236764766961875noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7046819674893900415.post-1984454925037794952009-10-23T03:48:00.002+03:002009-10-23T03:50:38.085+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/SuD9vxeHexI/AAAAAAAAAKs/oDXDKRPWObY/s1600-h/AAAADDLzaOYAAAAAAAMTfQ.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; DISPLAY: block; HEIGHT: 225px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5395591350765189906" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/SuD9vxeHexI/AAAAAAAAAKs/oDXDKRPWObY/s400/AAAADDLzaOYAAAAAAAMTfQ.jpg" /></a><br /><div></div><br /><div></div><div align="center">Υπάρχουν κάποιοι μύθοι<br />πως κάθε παραμύθι<br />έχει δυο εκδοχές<br /><br />Στη μια ο ιππότης<br />τον κακό δράκο σκοτώνει,<br />την πριγκίπισσα λυτρώνει<br /><br />Τα παιδιά δε βλέπουν εφιάλτες<br />μόνο όνειρα γλυκά<br />όταν ο Μορφέας τα παίρνει αγκαλιά<br /><br />Μα η ζωή έχει δυο όψεις<br />μια καλή και μια κακή<br />και αυτό αδυνατείς να το κόψεις<br /><br />Δεν είναι λίγες οι φορές<br />που ο δράκοντας νικάει<br />και στοιχειώνει τα παιδιά<br /><br />Η πριγκίπισσα πεθαίνει<br />ο εφιάλτης ξεκινά<br />και ιππότης τη ζωή του αφαιρεί<br /><br />Βλέπεις η ζωή έχει δυο πλευρές<br />και στα δυο τα μονοπάτια θα πατήσεις<br />το καλό κάποια στιγμή θα λησμονήσεις<br /><br />Μόνο μάθε πως οι μύθοι<br />είναι ένα παραμύθι<br />τη ζωή σου εσύ κρατάς. </div><br /><div></div><br /><div align="right"><strong><em><span style="color:#3366ff;">Κώστας</span></em></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7046819674893900415-198445492503779495?l=shadowpoets.blogspot.com' alt='' /></div>Κωσταςhttp://www.blogger.com/profile/00141236764766961875noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7046819674893900415.post-82644776168140424122009-10-20T04:19:00.001+03:002009-10-20T04:20:28.099+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/St0QRo4QjhI/AAAAAAAAAKk/Xhes5hw2E2o/s1600-h/200148401-003.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 282px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5394485823876926994" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/St0QRo4QjhI/AAAAAAAAAKk/Xhes5hw2E2o/s400/200148401-003.jpg" /></a><br /><div align="center">Σαν θα βρεθείς σε μονοπάτια<br />που το μυαλό σου θα χωρίσουν<br /><br />Μην επιλέξεις τίποτα εμφανές<br />απλά προχώρα στο δρόμο που χαράζεις<br /><br />Για θα’ρθει ο καιρός που θα θυμάσαι<br />πως αποφάσισες εσύ για σένα<br /><br />Της ζωής τα βάρη σήκωσες<br />σε πλάτες αδούλευτες στον πόνο<br /><br />Πάλεψες, έκλαψες, σηκώθηκες<br />έζησες κάτι δικό σου<br /><br />Και είσαι λεύτερος. </div><br /><div></div><br /><div align="right"><strong><em><span style="color:#3366ff;">Κώστας</span></em></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7046819674893900415-8264477616814042412?l=shadowpoets.blogspot.com' alt='' /></div>Κωσταςhttp://www.blogger.com/profile/00141236764766961875noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7046819674893900415.post-87892308826472192382009-10-11T04:23:00.001+03:002009-10-11T04:24:52.602+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/StEzy2LWayI/AAAAAAAAAKc/EzjVFw7zld8/s1600-h/plenty-of-emptiness-76x76cm-20073.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5391147177568791330" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/StEzy2LWayI/AAAAAAAAAKc/EzjVFw7zld8/s400/plenty-of-emptiness-76x76cm-20073.jpg" /></a><br /><div></div><br /><div>Λίγο σκέψη<br />πολύ κενό.<br />Τραβάω το βλέμμα<br /><br />Έμπνευση το σκοτάδι<br />πλήρης ισοπέδωση.<br />Καρδιά νεκρή<br /><br />Απόλυτο μηδέν<br />μεγάλος θησαυρός.<br />Ψυχή σαν πέτρα<br /><br />Ατέλειωτο τρέξιμο<br />δυο πόδια.<br />Δυο καρδιές<br /><br />Ξυπνά η λήθη<br />πόνος.<br />Τραβάω το βλέμμα<br /><br />Δεν είμαι εδώ.<br />Είμαι παντού.<br />Νέκρα.<br /><br />Μην ζητάς βοήθεια.<br />Δεν θα την πάρεις. </div><br /><div></div><br /><div align="right"><strong><span style="color:#ffcc66;">Το γερασμένο μωρό</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7046819674893900415-8789230882647219238?l=shadowpoets.blogspot.com' alt='' /></div>Κωσταςhttp://www.blogger.com/profile/00141236764766961875noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7046819674893900415.post-45067108294874683732009-10-01T03:21:00.001+03:002009-10-01T03:22:57.939+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/SsP2OMCJkNI/AAAAAAAAAKU/Md0GaZS7Wn8/s1600-h/image-11.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 306px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5387420302874087634" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/SsP2OMCJkNI/AAAAAAAAAKU/Md0GaZS7Wn8/s400/image-11.jpg" /></a><br /><div></div><br /><div>Από τότε που θυμάμαι την Ελλάδα, περίπου δηλαδή από το 1997 όταν στα δέκα μου χρόνια άρχισα να επεξεργάζομαι τις πληροφορίες που λάμβανα πανταχόθεν, το πολιτικό κατεστημένο της χώρας έχει ως εξής:<br /><br />Όλοι είμαστε ίσοι, αλλά κάποιοι άλλοι είναι πιο «ίσοι» από τους άλλους.<br /><br />Πρακτικά αυτό συμβαίνει παντού, είτε είσαι Έλληνας, είτε Νιγηριανός, είτε Αργεντινός, είτε Ινδός ή Αυστραλός. Παραμένεις άνθρωπος, άρα ένα ον που λατρεύει να μισεί, να καταστρέφει, θεωρώντας τον εαυτό του υπεράνω όλων… εκτός του Θεού!<br /><br />Το ποδόσφαιρο είναι ένα άθλημα το οποίο δυστυχώς ή ευτυχώς, περνάει πολύ στον κόσμο. Είτε είσαι Έλληνας… και ούτω καθεξής για να μην κουράζω. Παραμένεις άνθρωπος, ένα ον που γουστάρει να ομαδοποιείται, να χάνει την αδύναμη ταυτότητά του μέσα στο πλήθος και να ενώνει την άναρθρη κραυγή του με αυτές των υπολοίπων, για να νιώσει ισχυρός.<br /><br />Αν μπορώ να μετρήσω σωστά, από το 1997 έως σήμερα έχω βιώσει τέσσερις βουλευτικές εκλογές και τρεις Ευροεκλογές. Έχω ψηφίσει στις βουλευτικές του 2007, που ήταν η πρώτη μου ψηφοφορία, στις ευρωεκλογές του 2009 που ήταν η τρίτη και στις δημοτικές του Αιγάλεω που ήταν η δεύτερη.<br /><br />Κάθε ένα από αυτά τα τρία πρωινά, ήταν ίδιο. Ξυπνούσα, πήγαινα και έριχνα την ψήφο μου και για την υπόλοιπη ημέρα άκουγα συζητήσεις επί συζητήσεων, πολιτικές τοποθετήσεις, ανθρώπους απελπισμένους, άλλους έτοιμους για αλλαγή και τα λοιπά.<br /><br />Το καλοκαίρι του 2004, είδα την εθνική ομάδα της Ελλάδας να κατακτά το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου στην Πορτογαλία. Αντίθετα με τις εκλογές, εκεί ήμουν ρομαντικός και πίστεψα πως κάτι μπορεί να αλλάξει. Πέντε χρόνια μετά, ΞΕΡΩ πως τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ. Γιατί αυτοί που ήταν νέοι το 2000, το 2004 και το 2007, τώρα είναι μεγάλοι. Και στο μυαλό μεγάλοι, κομματοποιημένοι και έτοιμοι να συνεχίσουν την παράδοση των ένδοξων Ελλήνων πατεράδων τους που στήριξαν το σάπιο σύστημα μιας χώρας, η οποία καταρρέει συνεχώς.<br /><br />Πέντε χρόνια μετά, ΞΕΡΩ πως τίποτα στο ελληνικό ποδόσφαιρο δεν έχει αλλάξει μετά την κατάκτηση του EURO 2004. Πέρα από το γεγονός πως δεν υπάρχει πλέον καμιά εμπιστοσύνη στον Ότο Ρεχάγκελ, έναν άνθρωπο ο οποίος ξεκίνησε ως θεός για την Ελλάδα και πλέον γεροξεκούτη τον ανεβάζουν και ξεπερασμένο τον κατεβάζουν, κάνοντας κωλοτούμπες όταν η Ελλάδα βρίσκει την ευκαιρία να νικήσει κάποια ομάδα κατώτερη.<br /><br />Δυστυχώς η νοοτροπία του Έλληνα ήταν, είναι και για πάντα θα είναι, αυτή που ισχύει στο ποδόσφαιρό του. Γιατί να είμαι ένας απλώς πολίτης σε μια χώρα αναπτυγμένη σωστά και λειτουργική, όταν μπορώ να είμαι βασιλιάς του χωριού των δέκα εκατομμυρίων ζώων;<br /><br />Γιατί να μην στηρίξω το Πα.Σο.Κ., την Ν.Δ., το Κ.Κ.Ε, τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α, το ΛΑ.Ο.Σ. και τους μοδάτους Πράσινους σαν να στηρίζω απλά την ομάδα μου μια Κυριακή στο γήπεδο, λες και την επόμενη μέρα τα πράγματα θα είναι ίδια; Σαν να μην κρίνω το μέλλον της χώρας μου με την ψήφο μου; Αφού έχει πλάκα να περιμένεις απλά τους τρεις μήνες καλοκαιριού για να νιώσεις πλήρης, περνώντας 15 μέρες στην παραλία πίνοντας καφέ, παίζοντας τάβλι και χαζεύοντας γκόμενες και γκόμενους, για να επιστρέψεις στους εννέα μήνες της κενής ζωής σου και να γκρινιάζεις πως θες άδεια από μια δουλειά στην οποία δεν κουράζεσαι.<br /><br />Εξάλλου ρε αδερφέ… Έλληνας είσαι! Μια ζωή μπάλα και πολιτική, τα έμπλεκες και τα έκανες αχταρμά. Τώρα σε πείραξε; </div><br /><div></div><br /><div align="right"><strong><em><span style="color:#ffcc00;">Το γερασμένο μωρό</span></em></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7046819674893900415-4506710829487468373?l=shadowpoets.blogspot.com' alt='' /></div>Κωσταςhttp://www.blogger.com/profile/00141236764766961875noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7046819674893900415.post-34868795136982406102009-09-30T02:31:00.001+03:002009-09-30T02:33:18.967+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/SsKZIxC7B3I/AAAAAAAAAKM/DfD7nSZaUJA/s1600-h/caterpillar_sketch.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5387036480172132210" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 340px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/SsKZIxC7B3I/AAAAAAAAAKM/DfD7nSZaUJA/s400/caterpillar_sketch.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><br /><div>Είναι ο άνθρωπος<br />μια κάμπια<br />που δείχνει πεταλούδα<br /><br />Ένα κουκούλι μαύρο<br />και τα φτερά του πεσμένα.<br />Μοιάζει νεκρός απ’ την αρχή<br /><br />Σε μια πόλη φτωχική<br />γεννήθηκε μια κάμπια<br />και έτσι παρέμεινε<br /><br />Μεγάλωσε καλά<br />όμως δεν είχε μέσα της<br />την ομορφιά εκείνη<br /><br />Φτερά έβγαλε από πείσμα.<br />Πέταξε μακριά<br />Και χάθηκε<br /><br />Όλοι ίδιοι μ’αυτήν<br />μα λίγοι το δέχτηκαν<br />και δεν ένιωθε μόνη<br /><br />Μέσα της ήξερε<br />πως είναι πεταλούδα.<br />Μα δεν το πίστεψε ποτέ…<br /><br />Χάθηκε απ’ όλους.<br />Τους μίσησε<br />Και πέθανε.<br /><br />Για πάντα ελεύθερη.<br /><br />Μια κάμπια… που παρέμεινε κάμπια.<br /></div><br /><div align="right"><strong><em><span style="color:#3333ff;">Κώστας</span></em></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7046819674893900415-3486879513698240610?l=shadowpoets.blogspot.com' alt='' /></div>Κωσταςhttp://www.blogger.com/profile/00141236764766961875noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7046819674893900415.post-31476123832721137662009-09-25T05:32:00.002+03:002009-09-25T05:35:15.808+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/SrwsEUbaQ_I/AAAAAAAAAKE/Qoz54_FUa_o/s1600-h/mackerel-sky-a4jag8-ga.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5385227707143046130" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 277px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/SrwsEUbaQ_I/AAAAAAAAAKE/Qoz54_FUa_o/s400/mackerel-sky-a4jag8-ga.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><br /><div>Γενικότερα ανέκαθεν είχα ένα πρόβλημα στο να περιγράφω τα συναισθήματα που νιώθω. Το βασικότερο εμπόδιο, μάλλον ήταν το γεγονός ότι τα ζούσα τόσο έντονα που ξεχνούσα να τα αναλύσω μετέπειτα. Fair enough. Έως τώρα μια ζωή περίεργη, θα την έλεγα περιπέτεια αφού κάπως έτσι την ζω.<br /><br />Αυτή τη στιγμή που γράφω είναι 5:10 ξημερώματα Παρασκευής 25 Σεπτεμβρίου 2009. Μόλις έχω επιστρέψει από μια απλή, καθημερινή και πάντα απολαυστική, έξοδο για μπύρες με την παρέα. Ο Μάριος στο ρόλο του DJ, ο Δημήτρης δίπλα του αραχτός να απολαμβάνει κάθε τραγούδι ξεχωριστά, πιο δίπλα ο Λιάκος και ο Γιάννης με τις δικές τους ξεχωριστές συζητήσεις και στην καρέκλα αραχτός ο γράφων.<br /><br />Ωραία πράγματα. Απλά. Καθημερινά. Ένα τσιγάρο να «καίει» τα όποια βάσανα έχω στο κεφάλι μου.<br /><br />Έπειτα από πολλούς μήνες, είναι η πρώτη φορά που νιώθω πως έχω ΤΟΣΑ πολλά πράγματα στο κεφάλι μου, που χρειάζομαι ένα βιβλίο για να τα γράψω. Κάποια στιγμή θα έρθει και αυτό… Προς το παρόν θέλω να αφιερώσω κάτι στα παραπάνω παλικάρια. Το κρατάω καιρό μέσα μου και επειδή ανέκαθεν ήμουν εσωστρεφής, είπα να κάνω μια αλλαγή.<br /></div><br /><div align="center"><br />. - .<br /><br />As you fly through life<br />And you feel like nothing<br />Just don’t look back<br /><br />Set yourself free<br />Keep your feelings pure<br />And don’t look back<br /><br />The past is a sin<br />You can only win<br />If you change time<br /><br />Emotions uncontrollable<br />Move you through hell<br />Just focus on you<br /><br />And when the end is near<br />And the mirror is close<br />Then look back<br /><br />Turn around<br />Say goodbye<br />And fly.<br /><br />Always fly high dudes.<br /></div><br /><div align="right"><strong><em><span style="color:#3366ff;">Κώστας</span></em></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7046819674893900415-3147612383272113766?l=shadowpoets.blogspot.com' alt='' /></div>Κωσταςhttp://www.blogger.com/profile/00141236764766961875noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7046819674893900415.post-34249617572641076502009-09-24T04:28:00.005+03:002009-09-24T04:39:46.676+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/SrrN1xPd6bI/AAAAAAAAAJ8/JwgAUKzMu58/s1600-h/boys-dont-cry.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5384842628109822386" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 276px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/SrrN1xPd6bI/AAAAAAAAAJ8/JwgAUKzMu58/s400/boys-dont-cry.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><br /><div>Μερικές φορές<br />ένα χάδι είναι αρκετό<br />για να σε κάνει<br />εξαρτημένο.<br /><br />Μερικές φορές<br />μια αγκαλιά αρκεί<br />για να νιώσεις<br />ευάλωτος.<br /><br />Κάποιες φορές πάλι<br />ένα σ’ αγαπώ αρκεί<br />για να τρομάξεις.<br /><br />Μερικές φορές<br />ένα σ’ αγαπώ αρκεί<br />για να γίνεις<br />σύζυγος.<br /><br />Μερικές φορές<br />οι άνθρωποι λένε ψέματα.<br />Κάποιες φορές<br />λένε και αλήθεια…<br /><br />Εγώ ποτέ<br />δεν είπα αλήθεια.<br />Ποτέ δεν έλεγα<br />σ’ αγαπώ…</div><br /><div></div><br /><div align="right"><strong><em><span style="color:#ff6600;">Το γερασμένο μωρό</span></em></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7046819674893900415-3424961757264107650?l=shadowpoets.blogspot.com' alt='' /></div>Κωσταςhttp://www.blogger.com/profile/00141236764766961875noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7046819674893900415.post-43280188139244026592009-09-23T22:14:00.006+03:002009-09-24T00:08:31.820+03:00<div align="center"><a href="http://th06.deviantart.net/fs44/300W/i/2009/106/1/c/Mask_off_by_ivelin.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5384744113742295298" style="margin: 0px auto 10px; display: block; width: 300px; height: 349px; text-align: center;" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/Srp0Pen8MQI/AAAAAAAAAJs/b0D4MSxfzQQ/s400/Mask_off_by_ivelin.jpg" border="0" /></a><br /></div>Είναι όταν περνά η ζωή μπροστά από τα μάτια σου και αναλογίζεσαι τι έχεις κάνει.<br /><br />Όταν αυτά που έζησες ήταν μοναχά ένα θέατρο.<br /><br />Ένα θέατρο μόνο για το χειροκρότημα<br /><br />Ένα χειροκρότημα που ποτέ δεν πήρες<br /><br />Αντίο λες και περιμένεις να ξεμεθύσεις από τα ναρκωτικά της ημέρας<br /><br />Και κατεβάζεις το προσωπείο για να δείξεις το άσχημο πρόσωπο σου στο κοινό, να το φοβίσεις.<br /><br />Αφού δεν πηρές εκείνο το χειροκρότημα ας πάρεις τον τρόμο τους.<br /><br /><br /><div align="right"><strong><em><a href="http://xristos52.blogspot.com/"><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Χρήστος</span></a><br /></em></strong><div style="text-align: left;"><strong>Artwork by <a href="http://ivelin.deviantart.com/art/Mask-off-118998743">ivelin </a>of deviantart.com<em></em></strong><br /><strong><em></em></strong></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7046819674893900415-4328018813924402659?l=shadowpoets.blogspot.com' alt='' /></div>Κωσταςhttp://www.blogger.com/profile/00141236764766961875noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7046819674893900415.post-83096192056048360252009-09-17T05:07:00.000+03:002009-09-17T05:08:25.363+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/SrGaDFMSoII/AAAAAAAAAJk/fMpmk5x_tGY/s1600-h/vic-pole-house-opt.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 225px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5382252407408468098" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/SrGaDFMSoII/AAAAAAAAAJk/fMpmk5x_tGY/s400/vic-pole-house-opt.jpg" /></a><br /><div>8elw na fygoume apo edw re malaka... 8elw na pame kapou oi tesseris mas... na xtisoume tessera spitia akrivws san ayta pou exoume twra... Se mia polh san to Aigalew... Kai na 3ypname meshmeraki kai na mazevomaste mia se esena kai mia sto Giannh kai na paizoume FF kai Metal Gear kai podosfairakia... kai meta na mazevomaste se emena h' stou mhtsou gia DnD...<br /></div><br /><div align="right"><strong><em><span style="color:#cc0000;">Sokail</span></em></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7046819674893900415-8309619205604836025?l=shadowpoets.blogspot.com' alt='' /></div>Κωσταςhttp://www.blogger.com/profile/00141236764766961875noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7046819674893900415.post-76780219679628030422009-09-16T05:27:00.001+03:002009-09-16T05:28:57.091+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/SrBNW_WryHI/AAAAAAAAAJc/uqqHstWH00w/s1600-h/Blaskets-792290.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5381886612066781298" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/SrBNW_WryHI/AAAAAAAAAJc/uqqHstWH00w/s400/Blaskets-792290.jpg" /></a><br /><div></div><div>Πρόσφατα είχα μια συζήτηση με τον Η, τον Γ και τον Δ, σχετικά με το ξέσπασμα του ανθρώπου. Τα νεύρα, ξέρετε. Όταν νιώθεις πως θες να διαλύσεις κάτι στα χέρια σου με τόση μανία, για να ηρεμήσεις από κάτι φοβερά εξοργιστικό που σε πιέζει; Μπράβο, αυτό…<br /><br />Σκεπτόμενος για ελάχιστα δευτερόλεπτα κατέληξα στο εξής συμπέρασμα: έχω να ξεσπάσω περίπου… 4 χρόνια.<br /><br />Είμαι ψυχικά ήρεμος; Απαντάω για να σας βγάλω από τον κόπο. Όχι, δεν είμαι. Κανείς μας δεν είναι. Κάπως όμως πρέπει να εξηγείται (ξέρω Η, δεν υπάρχει πρέπει).<br /><br />Τι συμβαίνει; Εδώ δεν μπορώ να απαντήσω με βεβαιότητα, οπότε δεν θα σας βγάλω από τον κόπο. Θα σας δώσω όμως ένα μικρό παράδειγμα αυτών που νιώθω.<br /><br />Δεν νιώθω τίποτα.<br /><br />Αυτό είναι το παράδειγμα. Τρεις λέξεις. Μικρές, ασήμαντες, τεράστιες, βαριές, βαρύγδουπες, υπερβολικές. Από την ημέρα που σταμάτησα να νοιάζομαι για το «τίποτα» της ζωής μου και μπήκα στη διαδικασία του να ασχοληθώ με κάτι και κατέληξα να εργάζομαι, δεν αισθάνομαι τίποτα.<br /><br />Έχω τσακωθεί, έχω φτάσει στα όριά μου αρκετές φορές, όμως ποτέ δεν ξέσπασα. Γιατί; Γιατί δέκα λεπτά μετά, δεν ένιωθα τίποτα. Έχω γίνει τόσο ικανός στο να κρατάω τα πάντα μέσα μου, που τελικά τα αφομοιώνω, δεν τα συσσωρεύω.<br /><br />Αναρωτιέμαι πολλές φορές, αν ένα όμορφο Κυριακάτικο απόγευμα, γύρω στο 2038 θα αρπάξω ένα τουφέκι και θα αρχίσω να την «ανάβω» σε όποιον μου την σπάει, όπως περιγράφω πολλές φορές τους καταπιεσμένους ανθρώπους που κάποια στιγμή «σπάνε» και όλος ο εκνευρισμός της ζωής τους βγαίνει προς τα έξω.<br /><br />Δυστυχώς για εμένα, δεν θα κάνω ούτε αυτό, γιατί όσο θλιβερό και αν ακούγεται, στα 22 μου χρόνια αρχίζω να συνειδητοποιώ τι εστί απάθεια. Πραγματική, συνολική, βαριά απάθεια. Χωρίς μαύρο και άσπρο, χωρίς ψηλά και χαμηλά. Ισορροπία…<br /><br />Περί απάθειας…<br /><br />Αυτοβιογραφία… </div><br /><div></div><br /><div align="right"><strong><em><span style="color:#3366ff;">Κώστας</span></em></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7046819674893900415-7678021967962803042?l=shadowpoets.blogspot.com' alt='' /></div>Κωσταςhttp://www.blogger.com/profile/00141236764766961875noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7046819674893900415.post-15187774541607027352009-09-13T06:03:00.002+03:002009-09-13T06:06:22.037+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/SqxhilMN9ZI/AAAAAAAAAJU/zQZ2fB8m9uk/s1600-h/freedom.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5380782901527704978" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/SqxhilMN9ZI/AAAAAAAAAJU/zQZ2fB8m9uk/s400/freedom.jpg" /></a><br /><div></div><br /><div></div><div>Τι είναι προσωπική ελευθερία και ελευθερία γενικά; Που βρίσκονται αυτά τα όρια της ελευθερίας του ενός και του άλλου και αν πρόκειται για ελευθερία, γιατί την βάζουμε σε όρια;<br /><br />Τι είναι κανόνες, νόμοι και κοινωνικά «πλαίσια» σε μια κοινωνία που θέλει να θεωρείται ελεύθερη;<br /><br />Στην πραγματικότητα, ο κόσμος είναι έτσι όπως είναι επειδή είναι ο συνδυασμός των ιδανικών κόσμων του κάθε ανθρώπου πάνω του. Καθένας μας έχει έναν ιδανικό κόσμο και κάπου στη… μέση, υπάρχει η «αλήθεια». Η πραγματικότητα για το τι συμβαίνει τελικά στον πλανήτη Γη.<br /><br />Δεν μπορώ να οριοθετήσω την ελευθερία, γιατί για εμένα είναι διαφορετική από ότι για εσένα που διαβάζεις το κείμενο αυτό. Αν για εμένα ελευθερία είναι να έχω την ικανότητα να κάνω τον άλλον να νιώσει ταπεινός που με απειλεί για ένα 20ευρω, για τον άλλον ελευθερία είναι να μου το κλέψει με την απειλή ενός μαχαιριού.<br /><br />Στην πραγματικότητα, υπάρχουν πολλές πραγματικότητες.<br /><br />Όπως είπα και πριν, ο κόσμος όπως τον ζούμε είναι δημιούργημα των συμβιβασμών μας με το τι συμβαίνει και με το τι θα θέλαμε να συμβαίνει.<br /><br />Τελικά, συνειδητοποιείς εύκολα πως η φράση «η ελευθερία του ενός σταματάει εκεί που ξεκινάει του άλλου», είναι ο ορισμός της ελευθερίας ως έννοια κρατική και όχι ως έννοια κοινωνική.<br /><br />Η ελευθερία δεν έχει όρια. Η ελευθερία δεν έχει καν «δεν». Υπάρχει. Πόνος χωρίς όρια, ευχαρίστηση χωρίς όρια, γέλιο χωρίς όρια, κλάμα χωρίς όρια. Όλα στην απόλυτη τιμή τους. Το άπειρο.<br /><br />Διάβασα κάποτε πως θα βρεις την ελευθερία μονάχα όταν καταφέρεις να αγνοήσεις όλους όσους υπάρχουν γύρω σου και σε ενοχλούν. Όχι να τους αγνοήσεις ως σώματα, αλλά ως υπάρξεις. Να μην τους αφήσεις να σε επηρεάσουν στο απειροελάχιστο ψυχικά.<br /><br />Εξάλλου η ελευθερία δεν απαιτεί πλούσια ζωή, ευκατάστατες οικογένειες και τα λοιπά. Μπορείς να είσαι ελεύθερος, όντας στη φυλακή. Όντας 50 μέτρα κάτω από το έδαφος ή κλεισμένος σε ένα σπίτι για πάντα. Αρκεί να ξέρεις πως ανά πάσα στιγμή, μπορείς να «εγκλωβίσεις» την σκέψη σου σε ένα μέρος που έχεις φτιάξει εσύ για εσένα και κανείς δεν μπαίνει.<br /><br />Εξάλλου όλα μια ψευδαίσθηση είναι, γιατί στην πραγματικότητα ποτέ δεν είσαι ελεύθερος. Γεννιέσαι, μεγαλώνεις και πεθαίνεις φυλακισμένος σε ένα κορμί με ανάγκες εντελώς διαφορετικές από αυτές που πραγματικά είχες ως συνεχιστής του είδους των δίποδων θηλαστικών.<br /><br />Κτίρια, νόμοι, ρούχα, κοινωνική κατακραυγή, τροφή στο πιάτο. Σύνορα, θρησκείες και όνειρα με όρια.<br /><br />Είσαι πολύ άνθρωπος για να είσαι πια ελεύθερος. Τουλάχιστον προσπάθησε να ξεφύγεις. Τελικά, θα καταλάβεις πως αυτό που μετρούσε ήταν η προσπάθεια. Γιατί θα καταλήξεις φυλακισμένος σε μια κάσα, σκεπτόμενος μέχρι τα τελευταία δευτερόλεπτα της μικρής ζωής σου αν έζησες αρκετά ελεύθερος.<br /><br />Όταν αυτή η σκέψη σου περάσει από το μυαλό, μπορείς πριν πεθάνεις να πάρεις το ύφος του λυπημένου. Αν πάλι δεν το σκεφτείς καθόλου, χαμογέλα. Θα καταλάβουν όλοι όταν θα σε δουν χαμογελαστό, πως όσο έζησες, το χάρηκες.<br /><br />Πάλι μακρηγόρησα…<br /><br />Καλημέρα και όνειρα γλυκά…<br /><br /><br /><div align="right"><strong><em><span style="color:#3366ff;">Κώστας</span></em></strong></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7046819674893900415-1518777454160702735?l=shadowpoets.blogspot.com' alt='' /></div>Κωσταςhttp://www.blogger.com/profile/00141236764766961875noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7046819674893900415.post-32703397813228867712009-08-19T05:29:00.002+03:002009-08-19T05:32:22.876+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/SotkJa_72XI/AAAAAAAAAJM/YQxY-pv-8NY/s1600-h/CatMirror.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 277px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/SotkJa_72XI/AAAAAAAAAJM/YQxY-pv-8NY/s400/CatMirror.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5371497093598534002" border="0" /></a> <br /> <br /><meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 12"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 12"><link rel="File-List" href="file:///C:%5CUsers%5Clalaki_2%5CAppData%5CLocal%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_filelist.xml"><link rel="themeData" href="file:///C:%5CUsers%5Clalaki_2%5CAppData%5CLocal%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_themedata.thmx"><link rel="colorSchemeMapping" href="file:///C:%5CUsers%5Clalaki_2%5CAppData%5CLocal%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_colorschememapping.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:trackmoves/> <w:trackformatting/> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:donotpromoteqf/> <w:lidthemeother>EL</w:LidThemeOther> <w:lidthemeasian>X-NONE</w:LidThemeAsian> <w:lidthemecomplexscript>X-NONE</w:LidThemeComplexScript> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> <w:splitpgbreakandparamark/> <w:dontvertaligncellwithsp/> <w:dontbreakconstrainedforcedtables/> <w:dontvertalignintxbx/> <w:word11kerningpairs/> <w:cachedcolbalance/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> <m:mathpr> <m:mathfont val="Cambria Math"> <m:brkbin val="before"> <m:brkbinsub val="&#45;-"> <m:smallfrac val="off"> <m:dispdef/> <m:lmargin val="0"> <m:rmargin val="0"> <m:defjc val="centerGroup"> <m:wrapindent val="1440"> <m:intlim val="subSup"> <m:narylim val="undOvr"> </m:mathPr></w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" defunhidewhenused="true" defsemihidden="true" defqformat="false" defpriority="99" latentstylecount="267"> <w:lsdexception locked="false" priority="0" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Normal"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="heading 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 7"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 8"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 9"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 7"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 8"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 9"> <w:lsdexception locked="false" priority="35" qformat="true" name="caption"> <w:lsdexception locked="false" priority="10" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Title"> <w:lsdexception locked="false" priority="1" name="Default Paragraph Font"> <w:lsdexception locked="false" priority="11" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Subtitle"> <w:lsdexception locked="false" priority="22" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Strong"> <w:lsdexception locked="false" priority="20" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Emphasis"> <w:lsdexception locked="false" priority="59" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Table Grid"> <w:lsdexception locked="false" unhidewhenused="false" name="Placeholder Text"> <w:lsdexception locked="false" priority="1" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="No Spacing"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" unhidewhenused="false" name="Revision"> <w:lsdexception locked="false" priority="34" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="List Paragraph"> <w:lsdexception locked="false" priority="29" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Quote"> <w:lsdexception locked="false" priority="30" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Intense Quote"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="19" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Subtle Emphasis"> <w:lsdexception locked="false" priority="21" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Intense Emphasis"> <w:lsdexception locked="false" priority="31" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Subtle Reference"> <w:lsdexception locked="false" priority="32" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Intense Reference"> <w:lsdexception locked="false" priority="33" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Book Title"> <w:lsdexception locked="false" priority="37" name="Bibliography"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" qformat="true" name="TOC Heading"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:"Cambria Math"; panose-1:2 4 5 3 5 4 6 3 2 4; mso-font-charset:1; mso-generic-font-family:roman; mso-font-format:other; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:0 0 0 0 0 0;} @font-face {font-family:Calibri; panose-1:2 15 5 2 2 2 4 3 2 4; mso-font-charset:161; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1073750139 0 0 159 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:EN-US; mso-fareast-language:EN-US; mso-bidi-language:EN-US;} .MsoChpDefault {mso-style-type:export-only; mso-default-props:yes; font-size:10.0pt; mso-ansi-font-size:10.0pt; mso-bidi-font-size:10.0pt; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-hansi-font-family:Calibri;} @page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-theme-font:minor-fareast; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi;} </style> <![endif]--> <p class="MsoNormal"><span style="">Κοίτα να δεις σε τι εποχές φτάσαμε. Να φτάνεις 22 και να ανησυχείς αν η ζωή σου είναι μπροστά σου ή αν αρχίζεις να την αφήνεις πίσω σου…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=""><o:p> <br /></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="">Δεν υπάρχει λόγος να ανησυχώ για τις ηλικίες… Προφανώς. Το μοναδικό που πραγματικά προσφέρουν τα γενέθλια, εκτός από μια εξαιρετική αφορμή για ένα πολύ καλό </span><span lang="EN-US">session</span><span style="" lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Dungeons</span><span style="" lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">and</span><span style="" lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Dragons</span><span style="" lang="EN-US"> </span><span style="">και πολλά ποτήρια μαυροδάφνης, είναι ένα κίνητρο για περισυλλογή.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=""><o:p> <br /></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="">Επειδή σαν σήμερα πριν από 22 χρόνια ήρθα στον κόσμο τούτο, αλίμονο σας δηλαδή, λέω να προσπαθήσω μια περισυλλογή. Έναν απολογισμό με το δικό μου, συνηθισμένο περίεργο στιλ πλέον.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=""><o:p> <br /></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="">Σε αυτά τα 22 χρόνια που κοιτάζω τον κόσμο με τα μάτια μου, είδα: <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=""><o:p> <br /></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="">Ανθρώπους να χτίζουν<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=""><o:p> <br /></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="">Ανθρώπους να διαλύουν<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=""><o:p> <br /></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="">Ανθρώπους να γελάνε<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=""><o:p> <br /></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="">Ανθρώπους να κλαίνε<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=""><o:p> <br /></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="">Ανθρώπους να φωνάζουν<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=""><o:p> <br /></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="">Ανθρώπους να είναι ήρεμοι<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=""><o:p> <br /></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="">Ανθρώπους να ερωτεύονται<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=""><o:p> <br /></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="">Ανθρώπους να χωρίζουν<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=""><o:p> <br /></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="">Είδα ακόμη και νεκρό, όμως το συγκεκριμένο πρόσωπο θα είναι για πάντα στα μάτια μου μια Αγία. Με Α κεφαλαίο κι ας μην υπάρχουν άγιοι…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=""><o:p> <br /></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="">Επίσης, <span style=""> </span>συνάντησα: <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=""><o:p> <br /></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="">Ανθρώπους εξαρτημένους<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=""><o:p> <br /></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="">Ανθρώπους ανεξάρτητους<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=""><o:p> <br /></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="">Ανθρώπους περίεργους<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=""><o:p> <br /></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="">Ανθρώπους χαλαρούς<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=""><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="">Ανθρώπους ιδιόρρυθμους<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=""><o:p> <br /></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="">Ανθρώπους με ελεύθερο πνεύμα.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=""><o:p> <br /></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="">Είναι πραγματικά εντυπωσιακό τι μπορούν να σου προσφέρουν 22 χρόνια μπροστά στον καθρέφτη.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=""><o:p> <br /></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="">Υ.Γ. Ευχαριστώ όλους όσους μου ευχηθούν χρόνια πολλά και όλους όσους θελήσουν να το κάνουν αλλά το ξεχάσουν ή δεν μπορέσουν. Ακόμη και αυτούς που ξέρουν πως έχω γενέθλια και δεν έστειλαν, τους ευχαριστώ που το θυμήθηκαν και που δεν έστειλαν, γιατί ξέρω πως ήμουν αρκετά αποφασιστικός και ειλικρινής, ώστε να κάνω και «εχθρούς».<o:p></o:p></span></p> <br /><div style="text-align: right;"><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(51, 102, 255);">Κώστας</span> <br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7046819674893900415-3270339781322886771?l=shadowpoets.blogspot.com' alt='' /></div>Κωσταςhttp://www.blogger.com/profile/00141236764766961875noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7046819674893900415.post-20560955721386989092009-08-11T04:48:00.002+03:002009-08-11T04:51:05.412+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/SoDOeIKZP7I/AAAAAAAAAI8/qPsc6rIs12Q/s1600-h/5shadows.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 260px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/SoDOeIKZP7I/AAAAAAAAAI8/qPsc6rIs12Q/s400/5shadows.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5368517772808110002" /></a><br /><p class="MsoNormal"><span style="mso-ansi-language:EL">Πάει αρκετός καιρός από τότε που έγραψα τελευταία φορά. Συνήθως όταν συμβαίνει αυτό, ότι ακολουθεί είναι τραγελαφικά μπερδεμένο, ξεκάθαρο μόνο στα μυαλά τεσσάρων συγκεκριμένων ανθρώπων (ίσως και ενός ακόμα) και πάρα πολύ κυνικό.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="mso-ansi-language:EL"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="mso-ansi-language:EL">Μ’ αρέσει όταν γίνομαι κυνικός, γιατί ξέρω πως έχω επίγνωση της ψευδαίσθησης ότι αντέχω τον ρεαλισμό, παρά το γεγονός πως είμαι ένας άνθρωπος με πολλά όνειρα. Ίσως τόσα πολλά που βαρέθηκα να τα κάνω και απλά ζω.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="mso-ansi-language:EL"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="mso-ansi-language:EL">Τις τελευταίες τρεις ημέρες νιώθω πως το κεφάλι μου είναι έτοιμο να εκραγεί. Θα κατακτήσουμε τον κόσμο ρε μαλάκα, άνετα όμως. Όσο κυνικοί και ρεαλιστές κι αν είμαστε, εμείς θα το καταφέρουμε γιατί δεν είναι όνειρο αλλά αποτέλεσμα. Θα γίνουμε οι καλύτεροι στο είδος μας, ακόμη και αν αναγνωριστούμε μετά τον θάνατό μας. Θα το κάνουμε γιατί αξίζει η προσπάθεια και όταν προσπαθείς, κατακτάς. </span><span lang="EN-US">Period.</span><span style="mso-ansi-language:EL"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="mso-ansi-language:EL"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="mso-ansi-language:EL">Όταν είσαι μεθυσμένος, λες ΤΕΡΑΣΤΙΕΣ αλήθειες. Δεν ξέρω αν για εσάς 6 μπύρες και μισό μπουκάλι μαυροδάφνη δεν είναι αρκετά, τουλάχιστον εγώ είμαι της άποψης πως μεθάς εξαιτίας της παρέας και όχι μόνο λόγω του ποτού. Και όταν είστε 5 τυπάκια, στη μέση του πουθενά, χωρίς κανέναν δικό τους κοντά και μερικές κουβέντες που είναι βουτηγμένες για πολλά χρόνια σε εμπειρίες, τότε μεθάς ωραία.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="mso-ansi-language:EL"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="mso-ansi-language:EL">Θα κατακτήσουμε τον κόσμο, γιατί είναι δικός μας ήδη! Οξύμωρο; </span><span lang="EN-US">Who gives a fucking crap? </span><span style="mso-ansi-language:EL">Δεν υπάρχει πρέπει εξάλλου… Οπότε δεν υπάρχει και πρόγραμμα, ούτε διαδικασίες προδιαγεγραμμένες. </span><span lang="EN-US">We set the rules, we follow them. The rest of you… full damage!</span><span style="mso-ansi-language:EL"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="mso-ansi-language:EL"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="mso-ansi-language:EL">Δεν έχω τάσεις ιμπεριαλιστικές. Ξέρω πως θα κατακτήσω τον κόσμο αυτόν παρέα με ένα μπάσο, ένα πενάκι για 3</span><span lang="EN-US">D</span><span style="mso-ansi-language: EL">, ένα μπουκάλι χημείας, μερικά βιβλία γλωσσολογίας και… χμ… δεν μπορώ να σκεφτώ το πέμπτο γιατί προφανώς κανείς δεν ξέρει ο ίδιος τι αντιπροσωπεύει.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="mso-ansi-language:EL"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="mso-ansi-language:EL">Το μόνο που ξέρω είναι πως στα 22 μου έχω κατασταλάξει σε ορισμένα πράγματα. Άργησα; Ίσως. Χέστηκα που άργησα; ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ! </span><span lang="EN-US">It</span><span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EL"> </span><span lang="EN-US">was</span><span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EL"> </span><span lang="EN-US">worth</span><span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EL"> </span><span lang="EN-US">the</span><span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EL"> </span><span lang="EN-US">wait</span><span style="mso-ansi-language:EL">, γαμώ το σπίτι μου…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="mso-ansi-language:EL"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="mso-ansi-language:EL">Έχεις αισθανθεί ποτέ να σε «γεμίζει» μια συζήτηση; Εγώ το νιώθω όταν μιλάω για θάνατο, συνειδητοποίηση της ύπαρξης και του ελάχιστου μεγέθους της ζωής. Προφανώς θα πεθάνω μόνος μου και θλιμμένος. Όπως όλοι μας άλλωστε… Δεν θυμάμαι ποτέ κάποιον εκτός πολέμου να πέθανε χαρούμενος και παρέα με άλλους.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="mso-ansi-language:EL"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="mso-ansi-language:EL">Το μόνο που με νοιάζει, είπε, είναι όταν πεθάνω ότι θα αφήσω κάποιους πίσω μου να κλάψουν για εμένα. Βέβαια, σκέφτηκε μετά και απάντησε μόνος του, για να γίνει αυτό θα πρέπει να έχουν πεθάνει όλοι όσοι θα λυπόντουσταν για εμένα πριν πεθάνω εγώ. Οπότε θα έχω ζήσει πολλές φορές, αυτό που δεν θέλω να νιώσουν οι άλλοι.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="mso-ansi-language:EL"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="mso-ansi-language:EL">Όταν απελευθερωθείς τελείως από όλα αυτά, δεν θα σκέφτεσαι αυτόν που αφήνεις πίσω σου και πόσο λυπάται…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="mso-ansi-language:EL"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: right;"><o:p><b><i><span class="Apple-style-span" style="color:#3333FF;"> Κώστας</span></i></b></o:p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7046819674893900415-2056095572138698909?l=shadowpoets.blogspot.com' alt='' /></div>Κωσταςhttp://www.blogger.com/profile/00141236764766961875noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7046819674893900415.post-30630752495139926252009-07-29T00:05:00.003+03:002009-07-29T00:11:48.039+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/Sm9pMCauyTI/AAAAAAAAAI0/yDl-2iDmDM0/s1600-h/black_rose.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5363621336749885746" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/Sm9pMCauyTI/AAAAAAAAAI0/yDl-2iDmDM0/s400/black_rose.jpg" /></a><br /><div><br /><div>I see dark colored trees … black roses too<br />I see them fall… dying near you<br />And I think to myself, what a pity to live<br /><br />I see skies of black and clouds of grey<br />Dark damned days, devious bloody nights<br />And I think to myself, what a pity to live<br /><br />The colors of blood and tears, so pretty on your face<br />Are also on the faces of everyone around<br />I see friends backstabbing each other, saying “I damn you”<br />They’re really saying “I hate you”<br /><br />I see babies alone, I watch them cry<br />They’ll live even worse, than I ever could<br />And I think to myself, what a pity to live<br /><br />The colors of blood and tears, so pretty on your face<br />Are also on the faces of everyone around<br />I see friends backstabbing each other, saying “I damn you”<br />They’re really saying “I hate you”<br /><br />I see babies alone, I watch them cry<br />You all know they will live worse<br />Than I ever could<br />And I think to myself, what a pity to live<br />Yes… I think to myself, what a pity to live<br /><br /></div><div align="right"><strong><em><span style="color:#3366ff;">Κώστας</span></em></strong></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7046819674893900415-3063075249513992625?l=shadowpoets.blogspot.com' alt='' /></div>Κωσταςhttp://www.blogger.com/profile/00141236764766961875noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7046819674893900415.post-75447736134214249562009-07-23T07:35:00.000+03:002009-07-23T07:36:28.524+03:00<meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 12"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 12"><link rel="File-List" href="file:///C:%5CUsers%5Clalaki_2%5CAppData%5CLocal%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_filelist.xml"><link rel="themeData" href="file:///C:%5CUsers%5Clalaki_2%5CAppData%5CLocal%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_themedata.thmx"><link rel="colorSchemeMapping" href="file:///C:%5CUsers%5Clalaki_2%5CAppData%5CLocal%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_colorschememapping.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:trackmoves/> <w:trackformatting/> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:donotpromoteqf/> <w:lidthemeother>EL</w:LidThemeOther> <w:lidthemeasian>X-NONE</w:LidThemeAsian> <w:lidthemecomplexscript>X-NONE</w:LidThemeComplexScript> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> <w:splitpgbreakandparamark/> <w:dontvertaligncellwithsp/> <w:dontbreakconstrainedforcedtables/> <w:dontvertalignintxbx/> <w:word11kerningpairs/> <w:cachedcolbalance/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> <m:mathpr> <m:mathfont val="Cambria Math"> <m:brkbin val="before"> <m:brkbinsub val="&#45;-"> <m:smallfrac val="off"> <m:dispdef/> <m:lmargin val="0"> <m:rmargin val="0"> <m:defjc val="centerGroup"> <m:wrapindent val="1440"> <m:intlim val="subSup"> <m:narylim val="undOvr"> </m:mathPr></w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" defunhidewhenused="true" defsemihidden="true" defqformat="false" defpriority="99" latentstylecount="267"> <w:lsdexception locked="false" priority="0" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Normal"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="heading 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 7"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 8"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 9"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 7"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 8"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 9"> <w:lsdexception locked="false" priority="35" qformat="true" name="caption"> <w:lsdexception locked="false" priority="10" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Title"> <w:lsdexception locked="false" priority="1" name="Default Paragraph Font"> <w:lsdexception locked="false" priority="11" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Subtitle"> <w:lsdexception locked="false" priority="22" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Strong"> <w:lsdexception locked="false" priority="20" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Emphasis"> <w:lsdexception locked="false" priority="59" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Table Grid"> <w:lsdexception locked="false" unhidewhenused="false" name="Placeholder Text"> <w:lsdexception locked="false" priority="1" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="No Spacing"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" unhidewhenused="false" name="Revision"> <w:lsdexception locked="false" priority="34" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="List Paragraph"> <w:lsdexception locked="false" priority="29" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Quote"> <w:lsdexception locked="false" priority="30" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Intense Quote"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="19" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Subtle Emphasis"> <w:lsdexception locked="false" priority="21" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Intense Emphasis"> <w:lsdexception locked="false" priority="31" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Subtle Reference"> <w:lsdexception locked="false" priority="32" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Intense Reference"> <w:lsdexception locked="false" priority="33" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Book Title"> <w:lsdexception locked="false" priority="37" name="Bibliography"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" qformat="true" name="TOC Heading"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:"Cambria Math"; panose-1:2 4 5 3 5 4 6 3 2 4; mso-font-charset:1; mso-generic-font-family:roman; mso-font-format:other; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:0 0 0 0 0 0;} @font-face {font-family:Calibri; panose-1:2 15 5 2 2 2 4 3 2 4; mso-font-charset:161; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1073750139 0 0 159 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:EN-US; mso-fareast-language:EN-US; mso-bidi-language:EN-US;} .MsoChpDefault {mso-style-type:export-only; mso-default-props:yes; font-size:10.0pt; mso-ansi-font-size:10.0pt; mso-bidi-font-size:10.0pt; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-hansi-font-family:Calibri;} @page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-theme-font:minor-fareast; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi;} </style> <![endif]--> <p class="MsoNormal"><i style=""><span style="">Μερικές φορές σκέφτομαι όταν κάθομαι μόνος στο κρεβάτι μου, στην πολυθρόνα μου τα απογεύματα, πόσο μικρός είναι τελικά αυτός ο κόσμος μα και συνάμα, πόσο τεράστια η ψυχή του ανθρώπου.<o:p></o:p></span></i></p> <p class="MsoNormal"><i style=""><span style="">Μεγάλη αρκετά ώστε να χωράει μίσος και πάθος, αγάπη και έρωτα, φιλία και έχθρα, όλα μαζί και μερικές φορές τόσο δυνατή που όλα αυτά τα συνδέει. Όταν δυο ψυχές ή παραπάνω έρχονται σε «σύγκρουση» τα μοναδικά πράγματα που μπορούν να προκληθούν, είναι η παραπάνω εξάδα συναισθημάτων.<o:p></o:p></span></i></p> <span style="font-style: italic;"> <br /></span> <p class="MsoNormal"><i style=""><span style="">Όταν στη ζωή μας κάνουμε ένα μεγάλο ξεκίνημα περιμένουμε πάντα ένα μεγάλο τέλος. Μια κατακλείδα αποθέωσης γεμάτη αγάπη και αποχαιρετισμούς. Αξίζει; Μην με ρωτάτε, δεν είμαι καλός στους αποχαιρετισμούς… πραγματικά είμαι ένα πλάσμα συναισθηματικό και αναίσθητο μαζί…<o:p></o:p></span></i></p> <p class="MsoNormal"><i style=""><span style="">Δεν ξέρω αν την Παρασκευή 15 Ιουνίου 2006, έπρεπε να κλάψω περισσότερο από την ημέρα που αποφοίτησα από το Λύκειο… δεν έκλαψα καθόλου όταν έφυγα από τα θρανία, γιατί κάθε καρέκλα, κάθε θέση και κάθε συζήτηση είναι ένα ξεχωριστό θρανίο της ζωής μας.<o:p></o:p></span></i></p> <p class="MsoNormal"><i style=""><span style="">Ένα σχολείο γνώσης, εμπειριών… Από την σχολή σίγουρα δεν θα μας μείνει το μάθημα… εξάλλου η δημοσιογραφία δεν διδάσκεται πίσω από τους τοίχους αλλά πίσω από το μικρόφωνο και μέσα από την πένα, όπως θα έλεγε με σιγουριά ο Χρήστος Πασαλάρης…<o:p></o:p></span></i></p> <span style="font-style: italic;"> <br /></span> <p class="MsoNormal"><b style=""><i style=""><span style="">15^η Νοεμβρίου 2005, Δευτέρα<o:p></o:p></span></i></b></p> <span style="font-style: italic;"> <br /></span> <p class="MsoNormal"><i style=""><span style="">Όλοι μας εκείνο το πρωινό νιώσαμε όπως ακριβώς την πρώτη μέρα του αγιασμού στο σχολείο… Την πρώτη μέρα της δουλειάς νιώθεις ότι όλα τα άλλα «παιδάκια» γνωρίζονται μεταξύ τους και νιώθεις ξένος.<o:p></o:p></span></i></p> <p class="MsoNormal"><i style=""><span style="">Πιστεύω πως δυο χρόνια τώρα καταφέραμε να αποδείξουμε σε όλους πως Δημοσιογραφία, με Δ κεφαλαίο, δεν είναι να προγραμματίζεις, να δολοπλοκείς και να κρύβεσαι πίσω από κλισέ. Δημοσιογραφία είναι να αγαπάς και να το δείχνεις, να μισείς και να το δείχνεις.<o:p></o:p></span></i></p> <p class="MsoNormal"><i style=""><span style="">Ο Δημοσιογράφος είναι μαχητής και όχι κριτικός γεγονότων. Μανιωδώς τρέχει, σηκώνει τηλέφωνα, ξεψαχνίζει την ιστορία μέσα από το Ίντερνετ και τα βιβλία για να βρει την είδηση, να ανακαλύψει την αδικία και να την αναδείξει.<o:p></o:p></span></i></p> <span style="font-style: italic;"> <br /></span> <p class="MsoNormal"><i style=""><span style="">Ομολογώ πως δεν δάκρυσα όσο έγραφα αυτές τις λιγοστές αράδες ψυχής. Δεν μπόρεσα να ξεσπάσω με κανένα τρόπο, εξάλλου δεν είχα την ανάγκη… γιατί εκφραζόμουν μέσα από την πένα μου.<o:p></o:p></span></i></p> <span style="font-style: italic;"> <br /></span> <p class="MsoNormal"><i style=""><span style="">Όσα χρόνια κι αν περάσουν, είτε η πένα γίνει μολύβι, το μολύβι στυλό και το στυλό πληκτρολόγιο, η δύναμη του γραπτού θα παραμείνει ανεξίτηλα χαραγμένη στα μυαλά μας… γιατί μπορούμε μια μέρα να το ανοίξουμε ξανά και να δούμε «Τι έγραφε τότε αυτός ο διόλου φυσιολογικός, ιδιόρρυθμος επίδοξος αθλητικός συντάκτης; Τι ήμασταν τότε και τι ήμαστε τώρα…»<o:p></o:p></span></i></p> <span style="font-style: italic;"> <br /></span> <p class="MsoNormal"><i style=""><span style="">Όπως λέει και ο Μιχάλης, όλα κάποτε τελειώνουν… μέχρι και αυτό το θαύμα που αποκαλείται Ζωή…<o:p></o:p></span></i></p> <span style="font-style: italic;"> <br /></span> <p class="MsoNormal"><span style="">Το παραπάνω κείμενο το έγραψα στις 16 Ιουνίου 2006. Η μάνα μου είχε γενέθλια εκείνη την ημέρα, όμως εγώ ξέκλεψα λίγα λεπτά και έγραψα το παραπάνω. Στις 15 Ιουνίου 2006, μια μέρα πριν, είχα αποφοιτήσει από την σχολή Δημοσιογραφίας του ΑΝΤ1. Ο Μιχάλης που αναφέρεται στο τέλος του κειμένου είναι ο Μιχάλης Μούμας, συνάδελφός μου σήμερα στην εφημερίδα που εργάζομαι.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="">Οι σκέψεις μου τότε, προκάλεσαν εντύπωση ακόμη και σε εμένα σήμερα. Έχω αλλάξει πολύ, το ξέρω καλά μέσα μου και το βλέπω γιατί με δυσκολία κατάλαβα πως το παραπάνω κείμενο είναι δικό μου. Η κρίση είναι δική σας, εγώ το ανακάλυψα κάπου διπλωμένο και όπως οφείλει ο καθένας στον εαυτό του, έβγαλα προς τα έξω μια ανάμνησή μου…<o:p></o:p></span></p> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7046819674893900415-7544773613421424956?l=shadowpoets.blogspot.com' alt='' /></div>Κωσταςhttp://www.blogger.com/profile/00141236764766961875noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7046819674893900415.post-37061661781702625312009-07-18T19:55:00.003+03:002009-07-18T19:59:55.789+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/SmH_HH4aSUI/AAAAAAAAAIk/6OD50odlwy4/s1600-h/July+morning.130.101.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 297px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/SmH_HH4aSUI/AAAAAAAAAIk/6OD50odlwy4/s400/July+morning.130.101.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5359845529387419970" border="0" /></a><br />Όπως θα σας τα εξιστορήσω, τα θέλει ο θρύλος να έχουν γίνει.<br /><br />Γεννήθηκε μια μέρα θερμή του Ιούλη, του μήνα του απρόβλεπτου και του δυναμικού, ένα παιδί γεμάτο θλίψη και χαρά αγγελική. Το έγραφε η μοίρα του πως θα περάσει κύματα 40, για να’ χει εμπειρίες να εξιστορεί σαν θα μεγαλώσει. Μια πένα αιχμηρή που σκότωνε απ’ τη μια και χάιδευε απ’ την άλλη, στεκόταν δίπλα στο νήμα της ζωής του. Αυτό ταλαντευόταν, πλησίαζε στον θάνατο και αναγεννιόταν.<br /><br />Μια μέρα θερμή του Ιούλη, του μήνα του τρελού και παρανοϊκού, πέρασε κιόλας μισός αιώνας. Η πένα σκούριασε, αλλά δεν χάλασε. Τα φτερά της ξεφτίσαν, μα χαϊδεύει ακόμα. Κόμποι πνίγουν ανά τακτά διαστήματα αυτό το ατόφιο –κάποτε- νήμα ζωής, που έγινε κίτρινο απ’ τα χρόνια και απ’ την πείρα.<br /><br /><span style="font-style: italic;">Αφιερωμένο στον αγαπημένο μου θείο Γιώργο Μπλάνα, τον άνθρωπο που χωρίς να το καταλάβει ούτε ο ίδιος, με έκανε να πιστέψω στο γραπτό μου και μου έδειξε πως η πένα είναι κάτι πολύ ισχυρό. Αρκεί το νήμα της ζωής σου να μην είναι ήσυχο… Γιατί αλλιώς δεν θα’ χεις τι να γράψεις… Χρόνια καλά. Σου αφιερώνω το παρακάτω:<a href="http://www.dailymotion.com/relevance/search/July+Morning/video/x5zbn7_july-morning_music"> July Morning-Uriah Heep</a></span><br /><br /><div style="text-align: right;"><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(51, 102, 255);">Κώστας</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7046819674893900415-3706166178170262531?l=shadowpoets.blogspot.com' alt='' /></div>Κωσταςhttp://www.blogger.com/profile/00141236764766961875noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7046819674893900415.post-79457804279266026692009-07-17T04:35:00.000+03:002009-07-17T04:36:23.747+03:00<meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 12"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 12"><link rel="File-List" href="file:///C:%5CUsers%5Clalaki_2%5CAppData%5CLocal%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_filelist.xml"><link rel="themeData" href="file:///C:%5CUsers%5Clalaki_2%5CAppData%5CLocal%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_themedata.thmx"><link rel="colorSchemeMapping" href="file:///C:%5CUsers%5Clalaki_2%5CAppData%5CLocal%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_colorschememapping.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:trackmoves/> <w:trackformatting/> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:donotpromoteqf/> <w:lidthemeother>EL</w:LidThemeOther> <w:lidthemeasian>X-NONE</w:LidThemeAsian> <w:lidthemecomplexscript>X-NONE</w:LidThemeComplexScript> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> <w:splitpgbreakandparamark/> <w:dontvertaligncellwithsp/> <w:dontbreakconstrainedforcedtables/> <w:dontvertalignintxbx/> <w:word11kerningpairs/> <w:cachedcolbalance/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> <m:mathpr> <m:mathfont val="Cambria Math"> <m:brkbin val="before"> <m:brkbinsub val="&#45;-"> <m:smallfrac val="off"> <m:dispdef/> <m:lmargin val="0"> <m:rmargin val="0"> <m:defjc val="centerGroup"> <m:wrapindent val="1440"> <m:intlim val="subSup"> <m:narylim val="undOvr"> </m:mathPr></w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" defunhidewhenused="true" defsemihidden="true" defqformat="false" defpriority="99" latentstylecount="267"> <w:lsdexception locked="false" priority="0" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Normal"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="heading 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 7"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 8"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 9"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 7"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 8"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 9"> <w:lsdexception locked="false" priority="35" qformat="true" name="caption"> <w:lsdexception locked="false" priority="10" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Title"> <w:lsdexception locked="false" priority="1" name="Default Paragraph Font"> <w:lsdexception locked="false" priority="11" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Subtitle"> <w:lsdexception locked="false" priority="22" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Strong"> <w:lsdexception locked="false" priority="20" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Emphasis"> <w:lsdexception locked="false" priority="59" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Table Grid"> <w:lsdexception locked="false" unhidewhenused="false" name="Placeholder Text"> <w:lsdexception locked="false" priority="1" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="No Spacing"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" unhidewhenused="false" name="Revision"> <w:lsdexception locked="false" priority="34" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="List Paragraph"> <w:lsdexception locked="false" priority="29" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Quote"> <w:lsdexception locked="false" priority="30" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Intense Quote"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="19" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Subtle Emphasis"> <w:lsdexception locked="false" priority="21" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Intense Emphasis"> <w:lsdexception locked="false" priority="31" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Subtle Reference"> <w:lsdexception locked="false" priority="32" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Intense Reference"> <w:lsdexception locked="false" priority="33" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Book Title"> <w:lsdexception locked="false" priority="37" name="Bibliography"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" qformat="true" name="TOC Heading"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:"Cambria Math"; panose-1:2 4 5 3 5 4 6 3 2 4; mso-font-charset:161; mso-generic-font-family:roman; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1107304683 0 0 159 0;} @font-face {font-family:Calibri; panose-1:2 15 5 2 2 2 4 3 2 4; mso-font-charset:161; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1073750139 0 0 159 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-fareast-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:EN-US; mso-fareast-language:EN-US; mso-bidi-language:EN-US;} .MsoChpDefault {mso-style-type:export-only; mso-default-props:yes; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-fareast-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-ansi-language:EN-US; mso-fareast-language:EN-US; mso-bidi-language:EN-US;} .MsoPapDefault {mso-style-type:export-only; margin-bottom:10.0pt; line-height:115%;} @page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin-top:0cm; mso-para-margin-right:0cm; mso-para-margin-bottom:10.0pt; mso-para-margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-theme-font:minor-fareast; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi;} </style> <![endif]--> <p class="MsoNormal"><span style="">Τον τελευταίο καιρό παρατηρώ με μεγάλη μου έκπληξη πως ο εγκέφαλός μου ή οτιδήποτε με κρατάει ζωντανό, προσπαθεί να μου πει κάτι ξεκάθαρα. Καταβάλω ομολογώ μεγάλες προσπάθειες για να καταλάβω τι ακριβώς προσπαθεί να μου κάνει λιανά αυτό το περίεργο σκίρτημα που νιώθω μέσα μου. Σαν να θέλει να βγει το μέσα μου έξω και να τρέξει μακριά.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=""><o:p> <br /></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="">Μια συνεχής ανάγκη να πάω οπουδήποτε εκτός από «εδώ». Και αυτό το εδώ είναι οπουδήποτε. Ουσιαστικά, ένα ταξίδι αέναο. Και όμως κάθε φορά που κοιτάζω γύρω μου, είμαι «εδώ». Πάντα και το εδώ είναι το ίδιο, αν και είναι παντού. Προσπαθεί κάτι μέσα μου να μου πει ότι η ραθυμία στην οποία υποβάλλουμε τους εαυτούς μας και την οποία μεταφράζουμε ως εργατικότητα γιατί έτσι μας συμφέρει, είναι τουλάχιστον καταστροφική.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=""><o:p> <br /></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="">Μια πνιγηρή ρουτίνα της οποίας ακόμη και οι συγκλονιστικές αλλαγές, είναι προγραμματισμένες και προβλέψιμες.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=""><o:p> <br /></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="">Η καθημερινότητα ενός ανθρώπου ο οποίος στα 17 του θεωρούσε τον εαυτό του ώριμο όσο ένας 40χρονος και στα 22 του -σχεδόν «πατημένα»- κατάφερε να πνίξει τον εαυτό του με τις υποχρεώσεις ενός 40χρονου. Και τώρα συμβαίνει το αντίθετο.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=""><o:p> <br /></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="">Η ωριμότητα της ηλικίας των 17 που είναι στην πραγματικότητα 40, έχει αντικατασταθεί από την ανωριμότητα της ηλικίας των «40» -22- που είναι στην πραγματικότητα 17. Δεν είναι λίγες οι φορές που εγώ, ο Ηλίας, ο Δημήτρης, ο Γιάννης, ο Χ και η Ψ, για να μην σας βγάζω απέξω, έχουμε ευχηθεί να γίνουμε έστω για λίγο ξανά 15. Να θυμηθούμε πως ήταν να μην έχεις καμία απολύτως έγνοια, γιατί η «φυλακή» στην οποία θεωρούσες ότι σε κρατάνε, ήταν αυτή που ουσιαστικά, έστω και με ψευδαισθήσεις, σε κρατούσε μακριά από την πραγματικότητα.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=""><o:p> <br /></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="">Μια πραγματικότητα που θέλει τους 22χρονους να μοχθούν αν θέλουν να μην θεωρηθούν αιώνιοι φοιτητές ή επίδοξοι δημόσιοι υπάλληλοι. Κατ’ επιλογή, δεν αντιλέγω. Όμως δεν είναι έτσι. Αυτό το σκίρτημα μου το λέει εδώ και καιρό. Φύγε, τρέχα, κάνει οτιδήποτε λέει η καρδιά σου χωρίς να σκέφτεσαι συνέπειες, συντρίμμια που θα αφήσεις πίσω σου και χωρίς «αν».<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=""><o:p> <br /></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="">«Το «αν» καταστρέφει τα όνειρα. Και αν δεν τα εκπληρώσεις όταν μπορείς και δεν είσαι αρκετά εξαρτημένος από παράγοντες που εσύ ο ίδιος έχεις «χτίσει» γύρω σου, θα πεθάνεις γνωρίζοντας βαθιά μέσα σου ότι φταις μόνο εσύ και κανείς άλλος, για το γεγονός ότι στον θάνατό σου, έχεις τελευταία επιθυμία.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="">Κάνε πραγματικότητα κάθε πιθανή επιθυμία που θα μπορούσε να είναι η τελευταία σου. Και όταν θα είναι ειλικρινά η τελευταία, θα το καταλάβεις. Γιατί η ζωή σου θα έχει γεμίσει με τόσα όνειρα που έγιναν αλήθεια, που θα νιώθεις αρκετά γεμάτος για να φύγεις χωρίς να υπολογίζεις τίποτα και κανέναν».<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=""><o:p> <br /></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="">Αυτό μου λέει το σκίρτημα… Και πραγματικά, τον τελευταίο καιρό αρχίζω να νιώθω πολύ πιο χαοτικός στις επιλογές μου από κάθε άλλη φορά… Μερικές φορές ξυπνάω και εύχομαι η μάνα μου να μην μου είχε μάθει ποτέ την λέξη «αν»…</span></p><p class="MsoNormal"> <br /></p><p style="text-align: right;" class="MsoNormal"><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(51, 102, 255);">Κώστας</span> <br /><span style=""><o:p></o:p></span></p> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7046819674893900415-7945780427926602669?l=shadowpoets.blogspot.com' alt='' /></div>Κωσταςhttp://www.blogger.com/profile/00141236764766961875noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7046819674893900415.post-91054555828718229512009-06-20T04:09:00.002+03:002009-06-22T16:46:20.079+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/Sjw3I0qWPEI/AAAAAAAAAIQ/PsgPXIXVbI4/s1600-h/bizarro-creationism.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5349211082124049474" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 381px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/Sjw3I0qWPEI/AAAAAAAAAIQ/PsgPXIXVbI4/s400/bizarro-creationism.jpg" border="0" /></a> <div></div><div align="justify">Σήμερα λέω να γράψω μερικά πολύ ξεκάθαρα πράγματα. Ίσως υπερβολικά. Μερικές σκέψεις που ταλαιπωρούν το μυαλό μου εδώ και καιρό και έχω ανάγκη να τις γράψω απλώς και κατ’ επέκταση, τις μοιράζομαι μαζί σας.<br /><br />Προσωπικά, ανέκαθεν είχαν επίγνωση πως η ψυχική μου ισορροπία εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το σεξ. Είναι κάτι το οποίο έχω αποδεχθεί και ζω με αυτό. Ωστόσο, από τότε που ζω συνειδητά στον κόσμο αυτό, περίπου από τα 12-13 μου δηλαδή, νιώθω να δέχομαι (και οι γύρω μου μαζί μου) τόσες πολλές πιέσεις, διαφόρων ειδών από πολλές πλευρές.<br /><br />Συνέπεια αυτού, είναι να καταναλώνω περισσότερο χρόνο ώστε να αντιμετωπίζω αυτές τις πιέσεις ώστε να μην μου σπάνε τα νεύρα. Συνέπεια της συνέπειας, είναι να μη ζω τη ζωή μου όσο ανατρεπτική όσο την φαντάζομαι και να έχω εξελιχθεί σε μια προσωπικότητα που έχει περισσότερες κοινωνικές άμυνες από αυτούς που κατακρίνει πως είναι ανασφαλείς.<br /><br />Με λίγα λόγια: δεν έχω καν τον χρόνο να ηρεμήσω και να βρω έναν άνθρωπο για να περάσω λίγο καλά μαζί του.<br /><br />Και στον ελάχιστο αυτό χρόνο που προσπαθώ να βρω κάτι τέτοιο, συναντάω μπροστά μου απροσπέλαστα τείχη τα οποία δεν διαλύονται με τίποτα και δεν σου επιτρέπουν να έχεις πρόσβαση στο οτιδήποτε. Αυτό δεν συμβαίνει με ανθρώπους (γυναίκες κυρίως) του ίδιου στιλ, όμως πάντα συνέβαινε με διαφορετικούς ανθρώπους.<br /><br />Παρατηρώ μια γενικότερα σκληρή αντιμετώπιση των πραγμάτων από πλευράς τόσο των γυναικών όσο και των αντρών. Σαν οι πρώτες να θεωρούν τους εαυτούς τους έπαθλα των δεύτερων για την προσπάθειά τους να τις κατακτήσουν και οι δεύτεροι να αποδέχονται αυτή τη μοίρα και όταν τις καταφέρνουν; Μένουν μαζί τους και τις μεταχειρίζονται με τέτοιο τρόπο που αυτές φεύγουν και ο άλλος ξεκινάει από την αρχή, χωρίς να έχει μάθει από το τραγικότατο λάθος του.<br /><br />Τα πράγματα στον πλανήτη αυτόν είναι ίσα για όλους. Κάποτε οι γυναίκες διεκδίκησαν ισότητα με τους άντρες. Πολύ καλά έκαναν. Είναι άνθρωποι. Το ίδιο είδος. Τα ίδια χαρακτηριστικά και οι ίδιες ακριβώς ανάγκες. Όλοι είναι ίσοι για όλους.<br /><br />Βλέπεις μια γυναίκα η οποία είναι ελεύθερη και πλησιάζει στην ηλικία που τα περιθώρια για το… χρέος της στο είδος, το παιδί, στενεύουν. Τρέμει στην ιδέα πως θα πεθάνει χωρίς να γίνει μάνα. Παντρεύεται κάποιον περισσότερο από ανάγκη παρά από αγάπη και γνώση. Γίνονται μανάδες κοριτσιών που θα γίνουν ίδιες με αυτές ή αγοριών που θα γίνουν ίδια με αυτό που θα γράψω παρακάτω.<br /><br />Το ίδιο ισχύει και για τους άντρες. Βρίσκουν μια γυναίκα που έχει ανάγκη, κάνουν παιδιά μαζί της όμως καταλήγουν να τρομάζουν και να εγκαταλείπουν τα σπίτια τους, αφήνοντας αγόρια να μεγαλώσουν χωρίς το πρότυπο του άνδρα στο σπίτι.<br /><br />Κοινωνίες με ανασφάλειες και άμυνες, που έχουν ανάγει σε επιστήμη τον γεννετικό κώδικα του ανθρώπου και τα ένστικτά του τα έχουν μετατρέψει από απλή επιβίωση σε αυτό που ονομάζουν ποιότητα ζωής ή για τους πιο λόγιους, ευ ζην.<br /><br />Η πουτάνα η ζωή είναι απλή. Χρειάζεσαι μερικές ώρες ύπνου, μερικές ώρες σεξ και μερικές ώρες συζητήσης, φαγητού και «εκπαίδευσης» των παιδιών σου.<br /><br />Αυτό είναι η ζωή του ανθρώπου γιατί δεν διαφέρει σε τίποτα από τα ζώα, παρά μόνο στο ότι ανέπτυξε τον εγκέφαλό του αρκετά που δημιούργησε περισσότερα προβλήματα, από ότι λύσεις.<br /><br />This is fucking life και τίποτα παραπάνω.<br /><br />Καλημέρα. </div><br /><div></div><br /><div align="right"><strong><em><span style="color:#ffcc66;">Κώστας</span></em></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7046819674893900415-9105455582871822951?l=shadowpoets.blogspot.com' alt='' /></div>Κωσταςhttp://www.blogger.com/profile/00141236764766961875noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7046819674893900415.post-36906945638247063832009-06-16T06:35:00.002+03:002009-06-22T16:45:46.170+03:00<div align="justify"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/SjcT_eJHe8I/AAAAAAAAAII/holcqFPRtSI/s1600-h/PHO2820.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5347765063669742530" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 249px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/SjcT_eJHe8I/AAAAAAAAAII/holcqFPRtSI/s400/PHO2820.jpg" border="0" /></a>Μια ανοιχτή παπουτσοθήκη. Τρία ράφια γεμάτα αναμνήσεις, επιλογές ζωής, ενδεικτικά ενός χαρακτήρα πολύπλευρου και δυναμικού.<br /><br />Περίπου τέσσερα ζευγάρια allstarakia προτείνουν σε όποιον τα κοιτάζει τα κορδόνια τους, έτοιμα να μαρτυρήσουν τις εμπειρίες μισού αιώνα ζωής.<br /><br />Σκισμένα από τις κακοτοπιές και μπαλωμένα με την πίστη στον εαυτό τους, συνεχίζουν να περπατούν ένα μονοπάτι που κάθε του βήμα, είναι περιπέτεια.<br /><br />Φλωρεντία, Ζάκυνθος, Αιγάλεω, Κρήτη, Αθήνα, Αλεξανδρούπολη, Σύρος, Πρέσπες. Τα allstarakia δεν χαλάνε ποτέ, απλώς όσο μεγαλώνουν… αποκτούν στιλ.<br /><br />Αν έχεις φορέσει ποτέ ένα ζευγάρι, θα ξέρεις σε τι αναφέρομαι. Αυτά τα «σπασίματα» στο λάστιχο, οι φθορές στο πανί και η μαυρισμένη γλώσσα από τα σφιχτά κορδόνια.<br /><br />Ροκ ζωή, ροκ όνειρα. Μαρτυρούν μια ζωή ταλαίπωρη και γενναία.<br /><br />Μαμά…<br /><br />Χρόνια καλά. Σ’ ευχαριστώ που δεν έφυγες ποτέ από δίπλα μου. Σ’ ευχαριστώ που μ’ έμαθες να φοράω allstarakia. Γιατί θέλει να έχεις κότσια για να φορέσεις κάτι πάνινο και να το μετατρέψεις σε ατσάλι.<br /><strong><em><span style="color:#3366ff;"></span></em></strong><br /><div align="right"><strong><em><span style="color:#ffcc66;">Κώστας</span></em></strong></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7046819674893900415-3690694563824706383?l=shadowpoets.blogspot.com' alt='' /></div>Κωσταςhttp://www.blogger.com/profile/00141236764766961875noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7046819674893900415.post-90857175463605801002009-06-11T23:40:00.004+03:002009-06-22T16:45:16.639+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/SjFsL-_G8BI/AAAAAAAAAIA/F2q098f6T38/s1600-h/different-1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5346173185807544338" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/SjFsL-_G8BI/AAAAAAAAAIA/F2q098f6T38/s400/different-1.jpg" border="0" /></a><br /><div align="justify"><em>Για να ξεκαθαρίσω από πριν ορισμένα πράγματα, πριν προχωρήσω στην παρακάτω σκέψη, θέλω να θέσω τα εξής ως δεδομένα.<br />Α) ποτέ στη ζωή μου δεν με ένοιαζε ποιον έχω δίπλα μου, αν αυτός που στέκεται κοντά μου σε δημόσιο χώρο είναι μαύρος, κίτρινος, κόκκινος, λευκός, ζητιάνος, επιχειρηματίας, διάσημος, άσημος ή οτιδήποτε το οποίο είναι κατακριτέο από μεγάλη μερίδα ανθρώπων<br />Β) στη ζωή μου δεν με επηρέασε το οικονομικό ή κοινωνικό status των ανθρώπων με τους οποίους έχω επιλέξει να ζω την καθημερινότητά μου και σέβομαι τις απόψεις όλων, είτε είναι ακραίες είτε συμβιβαστικές.</em><br /><br />Ας προχωρήσουμε στο «ζουμί» του θέματος.<br /><br />Αρχικά, θέτω το εξής ερώτημα: Πότε νιώθεις ελεύθερη/ ελεύθερος εσύ που διαβάζεις αυτό εδώ το κείμενο; Προσπάθησε να δώσεις έναν ορισμό της απελευθέρωσής σου από κάθε taboo και κράτα το για εσένα.<br /><br />Σκεπτόμενος για αρκετά χρόνια, έχω καταλήξει στο συμπέρασμα πως ο κάθε άνθρωπος μπορεί να νιώσει ελεύθερος όταν καταφέρει να αγνοήσει τους υπόλοιπους ανθρώπους από γύρω του, ακόμη και όταν αυτοί είναι εκεί. Όχι όταν τους αγνοεί σταθερά και μόνιμα, απλά όταν έχει την ικανότητα να απομονώσει τον κόσμο του και να τον κάνει άτρωτο απέναντι στις κοινωνικές και ψυχολογικές απειλές που νιώθει.<br /><br />Κοινώς, όταν απελευθερωθεί από όλες του τις ανασφάλειες.<br /><br />Καθημερινά διανύω μια απόσταση περίπου 20 χιλιομέτρων για να φτάσω στη δουλειά μου, χωρίς αμάξι. Χρησιμοποιώ πολύ το μετρό, ξεκινώντας από το Αιγάλεω και φτάνοντας έως την Πανόρμου. Αρκετές στάσεις ώστε το χειμώνα η κατάσταση να είναι αποπνικτική και το καλοκαίρι ιδιαίτερα ευχάριστη (όταν έχει air-condition ο συρμός).<br /><br />Όπως πολλοί από εσάς, έτσι και εγώ ζω αρκετούς ανθρώπους για ελάχιστα λεπτά της ζωής τους. Και όμως μέσα σε αυτά τα ελάχιστα λεπτά, είναι εύκολο να διακρίνει κανείς τις εποχής και κατ’ επέκταση, φυσικά, τις ανασφάλειες του καθενός.<br /><br />* Ζούμε στην εποχή στην οποία μια γυναίκα έχει συνεχώς το άγχος πως ο άντρας που κάθεται δίπλα της, έχει ίδιες πιθανότητες να είναι ενοχλητικά χυδαίος, με όσες έχει να είναι ο άντρας της ζωής της.<br /><br />* Ζούμε στην εποχή στην οποία ένας άντρας φοβάται να καθίσει δίπλα σε μια γυναίκα στο μετρό, διότι σκέφτεται πως ίσως αυτή σκέφτεται, ότι έκατσε δίπλα της επειδή του αρέσει το πληθωρικό στήθος της και θέλει να της κάνει καμάκι.<br /><br />* Ένας άντρας προτιμά να κάτσει άντρα, διότι ξέρει πως δεν θα θεωρηθεί ομοφυλόφιλος και γνωρίζει πως αυτός δίπλα στον οποίο κάθεται, θα τον αγνοήσει γιατί πολύ απλά… δεν έχει πληθωρικό στήθος!<br /><br />* Μια γυναίκα φυσικά και θα καθίσει δίπλα σε μια άλλη γυναίκα, διότι δεν νιώθει ανασφαλής καθώς δεν απειλείται άμεσα από κάτι συνήθως ισχυρότερο σωματικά και ξέρει πως ακόμη και αν η διπλανή της είναι ομοφυλόφιλη, μπορεί εύκολα να της δείξει πως δεν ενδιαφέρεται.<br /><br /><strong>Και ρωτάω το εξής: Στην Ελλάδα της οποίας το 4% σχεδόν έριξε την ψήφο του υπέρ των «ανατρεπτικών» (;) Οικολόγων Πράσινων, την Ελλάδα που συντηρεί στο 8% το Κομμουνιστικό Κόμμα της χώρας και που υποστηρίζει τον Τσίπρα όταν μιλάει για ανατρεπτικούς τρόπους προστασίας του περιβάλλοντος… τόσο πολύ φοβάται ο βλάκας ο Έλληνας και η βλαμμένη η Ελληνίδα, τον διπλανό της; Ποιο από τα δυο είναι ψεύτικο και πουριτανικό;</strong></div><div align="right"><strong><em><span style="color:#ffcc66;">Κώστας</span></em></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7046819674893900415-9085717546360580100?l=shadowpoets.blogspot.com' alt='' /></div>Κωσταςhttp://www.blogger.com/profile/00141236764766961875noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7046819674893900415.post-2923634171945820282009-05-21T04:07:00.004+03:002009-06-22T16:44:43.356+03:00<div align="center"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/ShSqTSOqJLI/AAAAAAAAAH4/sHbescM3Bh4/s1600-h/The_Tomb_by_Radojavor.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5338078706628437170" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 273px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/ShSqTSOqJLI/AAAAAAAAAH4/sHbescM3Bh4/s400/The_Tomb_by_Radojavor.jpg" border="0" /></a><a href="http://radojavor.deviantart.com/art/The-Tomb-118913066"><em><span style="font-size:78%;">"The Tomb" by Radojavor - On deviantart.com</span></em></a> <p align="center">Με φέρανε στη Γη<br />χωρίς να το γνωρίζω<br />ήμουν λέει ο σωτήρας.<br />Με χρήσανε βασιλιά<br />των ουρανών<br />των θαλασσών<br />και όλων των ζωντανών.<br /><br />Τα όνειρα τους<br />μου έδωσαν ζωή<br />και μου την πήραν μακριά.<br />Για χάρη τους γδάρθηκα<br />σύρθηκα<br />πέθανα<br />αναστήθηκα.<br /><br />Το σώμα μου τσάκισαν<br />σαν να ήμουν παιχνίδι<br />και με ξέχασαν.<br />Ποτέ δεν υπήρχα<br />δεν ανέπνεα<br />δεν εξέπνευσα<br />ήμουν ψέμα.<br /><br />Το μόνο αληθινό ψέμα<br />που απ’ των ανθρώπων χείλη<br />βγήκε ποτέ.<br />Με πίστεψαν<br />με σταύρωσαν<br />έγινα σύμβολο<br />και χάθηκα.<br /><br />Στο βασίλειο που μου χάρισαν<br />πήγα να ξαποστάσω<br />και να συλλογιστώ.<br />Χάθηκα στους φόβους μου<br />προσπάθησα<br />κουράστηκα<br />τα παράτησα.<br /><br />Κάποτε ήμουν παιδί<br />και όπως όλα τα παιδιά<br />είχα καλή καρδιά.<br />Μετά μεγάλωσα<br />αγρίεψα<br />τρελάθηκα<br />πίστεψα πως ήμουν βασιλιάς.<br /><br />Με φτιάξατε<br />με παίξατε και με κουράσατε,<br />με καταστρέψατε.<br />Δεν υπήρχα ποτέ<br />ήμουν από εσάς<br />για εσάς.<br />Γιατί είστε άνθρωποι…</p><br /><br /><div align="right"><strong><em><span style="color:#ffcc66;">Κώστας</span></em></strong></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7046819674893900415-292363417194582028?l=shadowpoets.blogspot.com' alt='' /></div>Κωσταςhttp://www.blogger.com/profile/00141236764766961875noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7046819674893900415.post-43417812560775728962009-05-21T03:02:00.003+03:002009-06-22T16:44:03.481+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/ShSaj4K8xhI/AAAAAAAAAHo/9rKwSFHbvAU/s1600-h/GothicArtDarkFairy.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5338061399505290770" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 329px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/ShSaj4K8xhI/AAAAAAAAAHo/9rKwSFHbvAU/s400/GothicArtDarkFairy.jpg" border="0" /></a><br /><p></p><br /><p align="center">Ένα μέταλ τραγούδι<br />με στίχους ροκ<br />και μια λούπα από χιπ-χοπ<br /><br />Τραγουδάω κάθε βράδυ<br />για την πάρτη μιας νεράιδας<br />με όνομα σοφό<br /><br />Ένα τραγούδι με άσπρη αρχή<br />σαν τη στάχτη γκρίζα μέση<br />και σαν κοράκι μαύρο τέλος<br /><br />Τραγουδάω κάθε βράδυ<br />για την πάρτη μιας νεράιδας<br />που χάθηκε στο σκοτάδι<br /><br />Μια λούπα κουραστική<br />που πρέπει να ξεσπάσει<br />για αγάπη δε μιλά<br />μα για μια πράξη<br /><br />Ένα έγκλημα καρδιάς<br />τραγουδάω κάθε νύχτα<br />για την πάρτη μιας νεράιδας<br />που μ’ άφησε σαν γύπα<br /><br />Πάνω απ’ τα μέρη που ήμασταν μαζί<br />περίμενα καρτερικά μια λέξη<br />ν’ ακούσω της φωνής της τη χροιά<br />η καρδιά να τρεμοπαίξει<br /><br />Τραγουδάω κάθε βράδυ<br />για την πάρτη μιας νεράιδας<br />που με σκότωσε ένα βράδυ…</p><br /><div></div><br /><div align="right"><em><strong><span style="color:#ffcc66;">Κώστας</span></strong></em></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7046819674893900415-4341781256077572896?l=shadowpoets.blogspot.com' alt='' /></div>Κωσταςhttp://www.blogger.com/profile/00141236764766961875noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7046819674893900415.post-32194697740985930262009-04-22T05:25:00.005+03:002009-06-22T16:43:39.246+03:00<div align="center"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/Se6ATNrIFHI/AAAAAAAAAHg/4TdyQrMaN7c/s1600-h/nakedking300300.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5327336476802290802" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 238px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/Se6ATNrIFHI/AAAAAAAAAHg/4TdyQrMaN7c/s400/nakedking300300.jpg" border="0" /></a><em>Γυμνός βασιλιάς - </em><a href="http://www.didenko-art.com/Art.html"><em>Αντρέ Ντιντένκο </em></a></div><br /><br /><p></p><p align="right">«Ένας γυμνός βασιλιάς είναι ο άνθρωπος<br />που κοκορεύεται για την κορώνα του<br />και αγνοεί πως τα ρούχα του λείπουν» Κ.Π.<br /></p><p align="justify"><br /><br />Ο Χόρχε Λουίς Μπόρχες στην πέμπτη ποιητική του συλλογή, «Το εγκώμιο της σκιάς», γράφει στις «Περικοπές από ένα απόκρυφο ευαγγέλιο»: «Τίποτα δεν χτίζεται πάνω στην πέτρα, όλα πάνω στην άμμο χτίζονται, όμως το χρέος μας είναι να χτίζουμε σα να’ τανε η άμμος πέτρα…».<br /><br />Είτε κανείς αποδεχθεί την θεωρία του Δαρβίνου, αυτή της εξέλιξης των ειδών, είτε την εκδοχή του Χριστιανισμού που αναφέρει πως ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο, γνωστό και άγνωστο, και τον άνθρωπο, το μόνο δεδομένο είναι πως το ανθρώπινο είδος έχει σε κάθε περίπτωση ένα κοινό:<br /><br />Την εξέλιξη.<br /><br />Συγκεντρώθηκε σε κοινωνίες, έχτισε συναισθήματα που δυσκολεύεται ακόμη και σήμερα να τα καταλάβει στα υπόλοιπα ζώα και κατάφερε να προοδεύσει (?) ιδιαίτερα. Δεν μπορεί να θεωρηθεί επιτυχημένο είδος, καθότι πριν από αυτόν υπήρξαν οι δεινόσαυροι και μάλιστα για εκατοντάδες εκατομμύρια χρόνια. Έχει όμως την εξέλιξη με το μέρος του.<br /><br />Καθημερινά εξελίσσεται, χωρίς αυτό να σημαίνει αυτόματα πως πάει μπροστά. Ο άνθρωπος οφείλει την ύπαρξή του, στην εξέλιξη. Την δυνατότητα του εγκεφάλου του να επεκταθεί πέρα από τα βασικά «τρέφομαι, ζευγαρώνω, πεθαίνω».<br /><br />Και όμως καθημερινά, αυτό το περίεργο είδος που πάτησε το πόδι του στη Γη σαν στόχος του να ήταν να την μετατρέψει σε κάτι γκροτέσκο, κάνει ότι μπορεί για να σταματήσει την εξέλιξη. Κρατάει τα πάντα κρυμμένα, κοντά του, φυλακισμένα. Δεν θέλει να πάει με το «ρεύμα», αλλά θέλει να θέσει το δικό του ρεύμα.<br /><br />Ο φόβος της εξέλιξης, έχει κάνει τον άνθρωπο ανασφαλές ον. Τρέμει στην ιδέα του μόνου σίγουρου γεγονότος της ζωής του: του θανάτου. Μερικές φορές φοβάται και στην ιδέα του «χρέους» του: της αναπαραγωγής του είδους.<br /><br />Εδώ και χιλιάδες χρόνια, ο άνθρωπος χτίζει πάνω στην άμμο, πράγματα που μόνο η πέτρα μπορεί να αντέξει. Το ζητούμενο στην περίπτωση του παράξενου αυτού είδους, δεν είναι αν η άμμος είναι πέτρα.<br /><br />Είναι αν η άμμος τελειώνει ή έχει ακόμη να χτίσει. Γιατί αν συμβαίνει το πρώτο… τότε τα πράγματα θα γίνουν πολύ… πρωτόγονα. Όπως έπρεπε να είναι…<br /><br /><br /></p><p align="right"><strong><em><span style="color:#ffcc66;">Κώστας</span></em></strong></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7046819674893900415-3219469774098593026?l=shadowpoets.blogspot.com' alt='' /></div>Κωσταςhttp://www.blogger.com/profile/00141236764766961875noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7046819674893900415.post-40373944545470001872009-02-19T06:41:00.002+02:002009-06-22T16:42:45.984+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/SZzjGA0DKkI/AAAAAAAAAHY/lrJ3qoXS0Sk/s1600-h/3645421-md.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5304364153572633154" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 266px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/SZzjGA0DKkI/AAAAAAAAAHY/lrJ3qoXS0Sk/s400/3645421-md.jpg" border="0" /></a><br /><p></p><br /><p align="justify">Οι γονείς μου με μεγάλωσαν με την ιδέα να μην είμαι παλαιολάτρης, αλλά να κοιτάζω το παρελθόν μου, για να βελτιώσω εμένα και την δική μου γενιά.<br /><br />Όμως δεν είναι λίγες οι φορές τους τελευταίους τρεις μήνες, που έχει περάσει σαν σφαίρα που διαλύει τον εγκέφαλο μου η σκέψη: «Μακάρι να γυρνούσα τον χρόνο πίσω…». Να ήμουν εκεί ξανά, έστω για λίγο…<br /><br />Δεν ξέρω πράγματι αν αξίζει, και μάλλον δεν θα το μάθω ποτέ, ο κάθε άνθρωπος μια δεύτερη ευκαιρία. Δεν ξέρω καν αν υπάρχει σωστό και λάθος, για να μπορέσω να θέσω πάνω σε έναν άξονα αυτά στα οποία πιστεύω πως έχω αδικηθεί και αυτά στα οποία θεωρώ πως έχω αδικήσει.<br /><br />Μάλλον αυτός άξονας είναι πολύ ρευστός για να υπάρξει, αφού η τοποθέτηση ενός άλλου προσώπου πάνω του, από εμένα, θα τον έκανε αυτόματα να ταραχθεί. Δύσκολα λοιπόν μπορώ να πω με σιγουριά, αν μου αξίζει μια δεύτερη ευκαιρία.<br /><br />Ή στην τελική, αν μου αξίζει να μάθω τους λόγους για τους οποίους έχουν γίνει διάφορα πράγματα που επηρέασαν τη ζωή μου. Αρνητικά και θετικά.<br /><br />Ως άνθρωπος, γεννήθηκα για να επιβιώσω. Όπως κάθε άλλος ζωντανός οργανισμός στην Γη. Δεν έχω κάτι ξεχωριστό και σίγουρα δεν υπάρχει απάντηση στο αιώνιο γιατί που και χωρίς να το θέλω, περιτριγυρίζει τόσα χρόνια μέσα στο κεφάλι μου και με ταλαιπωρεί.<br /><br />Όμως πραγματικά θα ήθελα πολύ να μάθω για ποιο λόγο:<br /></p><p align="center"><br /><em>«Έφυγες χωρίς αντίο.<br />Έφυγες χωρίς γιατί.<br />Και με άφησες στο κρύο.<br />Να ζητάω συμβουλή.»</em><br /></p><p align="justify"><br />Δεν ξέρω γιατί το έκανες, όμως ξέρω τις συνέπειες της πράξεις σου. Και δεν ήταν ωραίες, σε διαβεβαιώνω. Κομμάτια καρδιάς, παντού σκορπισμένα. Τα μάζεψα και έφτιαξα μια πέτρα, πιο σκληρή απ’ τη μοναξιά και την κάρφωσα στο στήθος μου.<br /><br />Με το πέρασμα των χρόνων, έγινα σκληρός σαν την πέτρα αυτή. Τίποτα δεν περνούσε από μέσα της, παρά μόνο το αίμα που με κρατούσε ζωντανό. Αν και για αυτό δεν είμαι σίγουρος πια. Έχω αρχίσει να πιστεύω πως μόνο η ελπίδα ότι μια μέρα, κάποτε, έπειτα από πολλά χρόνια, θα σε δω ξανά, θα περάσουμε μπροστά από το δημοτικό, θα με φιλήσεις και θα μοιάζει σαν την πρώτη φορά, με κρατάει ζωντανό.<br /><br />Θα φύγεις για το σπίτι σου και εγώ με ένα χαμόγελο πιο λαμπρό και από μικρού παιδιού που μόλις πήρε δώρο, θα πάω να βρω τους φίλους μου στην πλατεία. Ξανά.<br /><br />Ξέρω ότι αυτό δεν θα γίνει ποτέ. Όμως ξέρω πως έχω την δύναμη να περιμένω έως το τέλος της ζωής μου, για να επιβεβαιώσω αυτή μου την εκτίμηση. Εξάλλου δεν οι ιστορίες που μιλούν για κάποιον/ κάποια που έδωσε την καρδιά του μόνο σε μια/ έναν για πάντα, δεν βγήκαν από το ανθρώπινο μυαλό.<br /><br />Πάντα υπάρχει κάποιος που φεύγει και κάποιος που μένει για να φυλάει αυτό που άφησε ο άλλος. Γιατί έστω και μια φορά στις 1.000 που αυτό γίνεται, ο πρώτος που έφυγε, γυρίσει, τότε η έκρηξη χαράς που θα συμβεί, είναι αρκετή για να γεννήσει χιλιάδες έρωτες.<br /><br />Ελπίζω να γυρίσεις αργά, για να μπορέσω να φύγω ξέροντας πως άντεξα το βάρος του εαυτού μου. Να μπορέσω να φύγω δυνατός που κράτησα μέσα μου μια αγάπη, την οποία μου έδωσες και έφυγες. Το βάρος αυτό… το κράτησα και στάθηκα όρθιος.</p><p align="right"><em><span style="color:#ffcc66;">Κώστας</span></em></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7046819674893900415-4037394454547000187?l=shadowpoets.blogspot.com' alt='' /></div>Κωσταςhttp://www.blogger.com/profile/00141236764766961875noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7046819674893900415.post-4116227659954132722009-02-19T02:55:00.001+02:002009-06-22T16:41:47.552+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/SZyuby4kvfI/AAAAAAAAAHQ/o9V6Ck5ehFA/s1600-h/189003-DSC_0018net.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5304306253674364402" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 264px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/SZyuby4kvfI/AAAAAAAAAHQ/o9V6Ck5ehFA/s400/189003-DSC_0018net.jpg" border="0" /></a><br /><p align="center"></p><br /><p align="center">Χθες, όλα τα προβλήματα μου έμοιαζαν να είναι τόσο μακριά<br />Τώρα φαίνεται πως ήρθαν για να μείνουν<br />Πιστεύω στο χθες…<br /><br />Ξαφνικά δεν είμαι ούτε το μισό του άντρα που ήμουν<br />Μια σκιά κρέμεται από πάνω μου<br />Το χθες ήρθε ξαφνικά…<br /><br />Γιατί έπρεπε αυτή να φύγει<br />Δεν ξέρω, δεν μου έλεγε<br />Είπα κάτι λάθος;<br />Τώρα ζητάω το χθες<br /><br />Χθες η αγάπη έμοιαζε να είναι ένα εύκολο παιχνίδι<br />Τώρα χρειάζομαι ένα μέρος να κρυφτώ<br />Πιστεύω στο χθες…<br /><br />Γιατί έπρεπε αυτή να φύγει<br />Δεν ξέρω, δεν μου έλεγε<br />Είπα κάτι λάθος;<br />Τώρα ζητάω το χθες<br /><br />Χθες η αγάπη έμοιαζε να είναι ένα εύκολο παιχνίδι<br />Τώρα χρειάζομαι ένα μέρος να κρυφτώ<br />Πιστεύω στο χθες…<br /></p><br /><p align="left"><br />Αφιερωμένο στην Α.</p><p align="right"><em><span style="color:#ffcc66;">Κώστας</span></em></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7046819674893900415-411622765995413272?l=shadowpoets.blogspot.com' alt='' /></div>Κωσταςhttp://www.blogger.com/profile/00141236764766961875noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7046819674893900415.post-20308462257703213302009-02-06T03:30:00.002+02:002009-06-22T16:41:17.555+03:00<div align="center"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/SYuTDYtIjtI/AAAAAAAAAHI/gt0kDiJihjI/s1600-h/120306057820546400.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5299491072912166610" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 292px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/SYuTDYtIjtI/AAAAAAAAAHI/gt0kDiJihjI/s400/120306057820546400.jpg" border="0" /></a><em> Ο ναός του Ποσειδώνα στο Σούνιο.<br /></em><p align="center"></p><br /><p align="center">Γέννημα των ονείρων, γέλιο του Θεού,<br />μια ακόμη νύχτα που είσαι παντού.<br />Κλείνω τα δυο μου μάτια να ξεχαστώ,<br />να μη θυμάμαι θέλω, να κοιμηθώ.<br /><br />Μίλαγες και οι λέξεις παίρναν φωτιά,<br />κοίταγες κι η ματιά σου παρηγοριά.<br />Τώρα ποια στόματα να μου το πουν,<br />αυτοί που φεύγουν πίσω πως δε γυρνούν.<br /><br />Αυτό που με συντρίβει, που με πονεί,<br />είναι πως δε σου είπα «ώρα καλή»<br />«Μη φοβηθείς τον Άγιο μήτε τα νερά,<br />η βάρκα απέναντι όταν θα σε περνά»<br /><br />Τώρα απ’ τα χείλη ποια κουβέντα να βγει,<br />που έφυγες και σε κλαίνε μάνα κι αδερφή.<br />Τώρα στο Σούνιο Θεέ μου, σκόρπα μονάκριβέ μου.<br />Τώρα στο Σούνιο Θεέ μου, σκορπίσου αδερφέ μου.<br /><br />*Στη μνήμη του Αλέξη Κόκκινου που έφυγε στα 30 του από τροχαίο.</p><br /><div align="right"><strong><em><span style="color:#ffcc66;">Γιάννης</span></em></strong></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7046819674893900415-2030846225770321330?l=shadowpoets.blogspot.com' alt='' /></div>Κωσταςhttp://www.blogger.com/profile/00141236764766961875noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7046819674893900415.post-56576888745955595872009-01-23T01:22:00.005+02:002009-06-22T16:40:44.097+03:00<div align="center"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/SXkBADx4fII/AAAAAAAAAG4/RuasOsshutw/s1600-h/vvg.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5294263937476885634" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/SXkBADx4fII/AAAAAAAAAG4/RuasOsshutw/s400/vvg.jpg" border="0" /></a> <span style="color:#cccccc;"><strong><span style="font-size:85%;">Vincent Van Gogh, Η θάλασσα στο Σεν Μαρί, Ιούνιος 1888</span></strong><br /></span><div align="justify"><span style="color:#000000;">..</span><br />Η θάλασσα στην προκυμαία της πόλης του «υπάρχω...κι ύστερα δεν υπάρχεις»<br />... Τη θάλασσα προχθές την είδα να είναι κατάμαυρη και φουρτουνιασμένη. Κιτρινισμένες φωτογραφίες επέπλεαν στον αφρό των κυμάτων και χτυπούσαν με λύσσα την προκυμαία... την προκυμαία του " υπάρχω και ύστερα δεν υπάρχεις"... τα κύματα πελώρια χτυπούσαν τα πρώτα σπίτια της πόλης... Αλμύρα ήρθε στα χείλη όλων... Ένα χαμόγελο ζωγραφίστηκε ... χαμόγελο ανήσυχο... μα και ελπιδοφόρο. Γέλασαν τα στόματα των σπιτιών της μικρής πόλης, ανοίγοντας διάπλατα οι πόρτες τους και φωτίστηκαν τα παραθυρομάτια τους.... δεν ήταν όπως κάθε χειμώνα αυτή η καταιγίδα. Τι να προμηνούσε, ή μήπως είχε έλθει η ώρα να συμβεί το διαφορετικό, το σημαντικό επιτέλους να επιβληθεί στο ασήμαντο που περιδιάβαινε τους δρόμους αρκετό καιρό πετώντας λόγια και απειλές; Έμεινα έκθαμβος όταν είδα πολύ κοντά στα κύματα μέσα στις φωτογραφίες κάποιες εικόνες τεράτων που με τρομακτική δύναμη ρουφούσαν το νερό των ελπιδοφόρων κυμάτων.... ρουφούσαν αχόταγα τη θάλασσα....τα πρόσωπα των ανθρώπων έγιναν πρόσωπα αγαλμάτων, λευκά πρόσωπα.... μειδιώντας παράλογα, αμήχανα και δυστυχισμένα. </div><div align="justify"><span style="color:#000000;">.</span><br />Μας πήραν το νερό τα τέρατα.... το υδρογόνο και το οξυγόνο μας... τη θάλασσά μας. Τώρα έχουμε μία εικονική θάλασσα.... θάλασσα σε ολόγραμμα .... περνάμε μέσα της και δεν νοιώθουμε την αλμύρα της... δε μας αγκαλιάζει με την υγρασία της.... δεν ακούμε το μουρμουρητό της..... μας άφησαν τουλάχιστον την εικόνα της σαν σε βουβή ταινία.... τη βλέπουμε και οραματιζόμαστε.... κάνουμε όνειρα.... έτσι μου είπαν.</div><div align="justify"><span style="color:#000000;">.</span><br />Πήρα μια βάρκα με κουπιά και κωπηλατούσα στο όνειρο....<br /><span style="color:#000000;">.</span></div><div align="right"><a href="http://arxeosthymos.blogspot.com/"><strong><em><span style="color:#ffcc66;">Αν. Γ...</span></em></strong></a></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7046819674893900415-5657688874595559587?l=shadowpoets.blogspot.com' alt='' /></div>Κωσταςhttp://www.blogger.com/profile/00141236764766961875noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7046819674893900415.post-86728127875518479162009-01-02T06:19:00.004+02:002009-06-22T16:39:02.335+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/SV2WHN575kI/AAAAAAAAAGo/ePwMRjFZarw/s1600-h/E384.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5286546588338742850" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 394px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/SV2WHN575kI/AAAAAAAAAGo/ePwMRjFZarw/s400/E384.jpg" border="0" /></a><br /><div align="center">Νοιώθω πως ένας δαίμονας<br />να βγαίνει από μέσα μου καθώς πεθαίνω;<br />Ή είναι ένας άγγελος<br />που δαιμονικά μαστιγώνει τους αμαρτωλούς;<br /><br />Τώρα την τελευταία ώρα<br />τι είναι τελικά αυτό που θα βγει;<br />Γιατί το μόνο σίγουρο είναι<br />ότι θα είμαι ο μονός που δεν θα το δω.<br /><br />Τελικά που θα είμαστε<br />όταν στον άλλο κόσμο βρεθούμε;<br />Θα είμαστε στην κόλαση να πονούμε<br />ή μήπως στον παράδεισο αμαρτωλούς να χτυπούμε;<br /><br />Εγώ θέλω να είμαι στην μέση.<br />Εκεί που δεν είναι ούτε παράδεισος ή κόλαση.<br />Μα και πάλι θα αναρωτιέμαι,<br />είμαι στην μέση αλλά…<br />προς στον παράδεισο ή στην κόλαση;<br /></div><div align="right"><em><strong><a href="http://xristos52.blogspot.com/"><span style="color:#ffcc33;">Χρήστος</span></a></strong></em></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7046819674893900415-8672812787551847916?l=shadowpoets.blogspot.com' alt='' /></div>Κωσταςhttp://www.blogger.com/profile/00141236764766961875noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7046819674893900415.post-21118587779877992762008-12-30T04:36:00.005+02:002009-06-22T16:38:39.131+03:00<div align="center"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/SVmKPvsbmuI/AAAAAAAAAGg/TOlANOSc-aU/s1600-h/love-hate-baby.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5285407640801483490" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 266px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/SVmKPvsbmuI/AAAAAAAAAGg/TOlANOSc-aU/s400/love-hate-baby.jpg" border="0" /></a><br /><br />Πριν δυο μέρες την είχα μπροστά μου<br />Όμως εχθές έκοψε τα φτερά μου<br />Μιλούσα μαζί της σε μι’ άδεια πλατεία<br />Μετά από λίγο…<br />αηδία<br /><br />Έρωτας είναι να μισείς<br />Χωρίς διακρίσεις<br />Έρωτας είναι να φθονείς<br />Θα υποκύψεις<br /><br />Σε λίγα λεπτά<br />Αλλάζουνε όλα<br />Σε μια στιγμή<br />Διαλύονται χρόνια<br /><br />Έρωτας είναι να μισείς<br />Αυτόν που αγαπάει<br />Κάποιον που εσύ θα λησμονείς<br />Όταν ο εκείνος τον φιλάει<br /><br />Τι κάνω εγώ<br />Σ’ αυτό το «ταξίδι»;<br />Μάλλον δεν συμμετέχω.<br />Μάλλον είμαι παιχνίδι.<br /><br /><br /><div align="justify"><em><span style="color:#ffcc66;">Το συγκεκριμένο ποίημα γράφτηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 2008. Είναι η περιγραφή της συνάντησης δυο προσώπων. Το ένα ίσως το γνωρίζετε. Ίσως και όχι. Πια... Έκτοτε πέρασαν τρεις μήνες, όμως αυτή η συνάντηση θα μείνει για πάντα χαραγμένη στο μυαλό του προσώπου που ίσως γνωρίζετε. Ίσως και όχι. Πια... Τα υπόλοιπα... είναι ιστορία.</span></em></div><div align="right"><em><strong><span style="color:#ffcc66;">Κώστας</span></strong></em></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7046819674893900415-2111858777987799276?l=shadowpoets.blogspot.com' alt='' /></div>Κωσταςhttp://www.blogger.com/profile/00141236764766961875noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7046819674893900415.post-82340231985469236522008-12-26T00:01:00.001+02:002009-06-22T16:40:01.894+03:00<div align="center"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/SVP5UIfuLBI/AAAAAAAAAGI/fTrP70HZh4A/s1600-h/snowleopardcatslifedogsplealabomba009.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5283840912108956690" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 313px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/SVP5UIfuLBI/AAAAAAAAAGI/fTrP70HZh4A/s400/snowleopardcatslifedogsplealabomba009.jpg" border="0" /></a> <a href="http://www.junepaynehart.com/OnlineCatalog.html"><strong><span style="font-size:85%;"><span style="color:#cc0000;"><span style="font-size:78%;">Πηγή</span><br /></span></span></strong></a><div align="center"><br /><br />Ξύπνησα.<br />Βρήκα μπροστά μου μια ζωή<br />και άλλες έξι.<br />Στην πρώτη ήμουν γάτος<br />σκαρφάλωνα στα δέντρα<br />μαύρος και σκάρτος.<br /><br />Έπεσα, προσγειώθηκα.<br />Τα δυο μου μπροστινά τα πόδια<br />έγιναν χέρια και τρόμαξα.<br />Είδα το σώμα μου ν’ αλλάζει<br />έβγαλα μιλιά και έχασα μυαλό<br />και ανατριχιάζω σαν ο ήλιος χαράζει.<br /><br />Σηκώθηκα.<br />Τα μάτια μου ανοίξαν<br />και έβλεπα κανονικά.<br />Άκουγα λέξεις δίχως νόημα<br />έκανα εμετό με τις απόψεις τους<br />κι όλα τα φρούτα τους ήταν πρώιμα.<br /><br />Ανέπνευσα.<br />Δεν είχα πια δέντρα<br />να σκαρφαλώνω.<br />Περπάτησα στα πεζοδρόμια<br />και κοίταξα κάτω τους πρώην δικούς μου<br />λησμόνησα σαν ήμουν γάτος στα υπόγεια.<br /><br />Εξέπνευσα.<br />Μια ζωή ακόμη χάθηκε<br />και μείναν πέντε.<br />Τι φυλάει άραγε για μένα η μοίρα<br />που θα με στείλει πάλι<br />σε ποια πλημμύρα.<br /><br />Είμαι γάτος.<br />Ένας γάτος με άπειρες ζωές<br />που ψάχνει τη λύτρωση.<br />Η αιώνια ζωή μου δώρο για πολλούς<br />μα αυτοί δε ζήσαν ότι έζησα<br />δε το χωράει ο δικός τους νους.<br /><br />Είμαι γάτος.<br />Με άπειρες ζωές.<br />Όλες μέσα σε μια.</div><div align="center"><span style="color:#000000;">..</span></div><div align="center"></div><div align="right"><em><span style="color:#ffcc66;">Κώστας</span></em></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7046819674893900415-8234023198546923652?l=shadowpoets.blogspot.com' alt='' /></div>Κωσταςhttp://www.blogger.com/profile/00141236764766961875noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7046819674893900415.post-18099378989023181452008-12-21T17:21:00.005+02:002009-06-22T16:39:37.943+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/SU5fQ5ecmvI/AAAAAAAAAF8/0qWM8u59Ru0/s1600-h/tis_trelis.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5282264156863240946" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 274px; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/SU5fQ5ecmvI/AAAAAAAAAF8/0qWM8u59Ru0/s400/tis_trelis.jpg" border="0" /></a><br /><div align="center"></div><br /><div align="justify"><br />Ούτε καν μπορούσα πια να υπολογίσω πόσες μέρες, πόσους μήνες, πόσα χρόνια, ίσως, βρισκόμουν σ΄ αυτό το μέρος. Για το μόνο πράγμα που ήμουν σίγουρος, ήταν πως ζούσα. Ζούσα στο απόλυτο σκοτάδι, σε μια υπόγεια, μάλλον, στοά γεμάτη υγρασία και λογής λογής μικρά ζώα. Κυριαρχούσαν τα ποντίκια, οι κατσαρίδες και τα βατράχια. Στην αρχή είχα δυσκολευτεί πολύ να προσαρμοστώ. Βλέπετε δεν ήμουν καθόλου συνηθισμένος στο σκοτάδι και στην υγρασία. Και βέβαια στην προηγούμενη ζωή μου δεν μπορούσα να διανοηθώ, καν, ότι θα ζούσα με μοναδική συντροφιά αυτά τα σιχαμερά ζώα.<br /><br />Η πρώτη μου μέρα σ΄ αυτήν την κόλαση ήταν και η τελευταία του κόσμου. Για λίγο καιρό προσπαθούσα να καταλάβω το πώς έγιναν όλα αυτά. Εκείνοι οι τρελοί τσακωθήκανε για λόγους συμφερόντων, όπως πάντα, κάψανε τον κόσμο και να το αποτέλεσμα. Θυμάμαι αμυδρά, πια, τον χαλασμό που γινόταν εκείνη την τελευταία μέρα. Και μετά; Μετά, το σκοτάδι, το ένα και μοναδικό πράγμα που μου απόμεινε. Ο καιρός κυλούσε άδειος, μονότονος και βασανιστικός. Αφού σκέφτηκα αναλυτικά όλους του λόγους που μπορεί να οδήγησαν σ΄ αυτόν τον ομαδικό αφανισμό, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι μάταια κουράζω το μυαλό μου, δεν βγαίνει τίποτε έτσι. Ο Ιούλιος Βερν μου έκανε συχνά παρέα, αφού τις περισσότερες στιγμές η μόνη μου απασχόληση ήταν να σκέφτομαι ο,τιδήποτε είχα διαβάσει, κάποτε, σχετικό με πυρηνικές καταστροφές και επιστημονική φαντασία.<br /><br />Μετά η μνήμη άρχισε να αδυνατίζει και σιγά σιγά το κυνήγι ήταν το μόνο πράγμα που είχε απομείνει να κάνω. Αλήθεια πόσο νόστιμο μπορεί να είναι ένα ποντίκι ή ένα βατράχι όταν πεινάς! Τότε ήταν που παρακαλούσα να πεθάνω. Μα εκείνος ο Δαρβίνος, έτσι νομίζω τον έλεγαν, τα ΄χε σκεφτεί τελικά όλα πολύ σωστά. Δεν ήταν δυνατόν να πεθάνω αφού το μυαλό μου λειτουργούσε. Κι έτσι προσπαθούσα να επιβιώσω, να προσαρμοστώ να εξελιχθώ και τέλος να κυριαρχήσω πάνω σε τούτο το καταραμένο σκοτάδι.<br /><br />Εκείνη λοιπόν τη στιγμή καθώς τα σκεφτόμουν όλα από την αρχή, μέσα στον λήθαργό μου άκουσα ένα θόρυβο τελείως διαφορετικό από ΄κείνον που έκαναν τα ζώα μου. Ήταν στ' αλήθεια ο θόρυβος που έκανε μια μηχανή. Ήταν καταπληκτικό! Ήταν τέλειο! Πέθαινα! Ναι πέθαινα! Επιτέλους ήρθε η ώρα! Ο θόρυβος αυτός ήταν τόσο ξεχασμένος, ήταν τόσο μακρινός που μόνο ένας μελλοθάνατος μπορεί να τον θυμηθεί. Ένα απόλυτο λευκό με τύφλωσε και ο θόρυβος πλησίαζε όλο και πιο κοντά μου. Επί τέλους πέθαινα! Το πρώτο χαμόγελο μετά την καταστροφή ζωγραφίστηκε στα χείλη μου.<br /><br />Μετά ξύπνησα, ή μάλλον έτσι μου φάνηκε. Ήμουν πάλι στο σκοτάδι μου μόνο που, ναι...ναι ήμουν ξαπλωμένος σ' ένα κρεβάτι! Τα μάτια μου ήταν σκεπασμένα με γάζες και διάφοροι θόρυβοι ακούγονταν γύρω μου. Ένα πολύ παγωμένο χέρι μου έβγαλε προσεκτικά τις γάζες και τότε αντίκρισα ανθρώπους! Αληθινούς ανθρώπους! Με κοίταζαν μ' ενδιαφέρον και έκπληξη μαζί. Παρατηρώντας τους για μερικά δευτερόλεπτα διαπίστωσα ότι ήταν πολύ παράξενοι. Όσοι βρίσκονταν γύρω μου έμοιαζαν όλοι σαν αδέλφια μεταξύ τους και είχαν περίπου την ίδια ηλικία. Και τα μάτια τους, ναι τα μάτια τους ήταν πολύ μαύρα και σκληρά σαν από πέτρα. Και η μύτη τους ήταν παράξενη. Γυάλιζε και φάνταζε σαν σιδερένια! Άλλοι ήταν κάτασπροι και άλλοι κατάμαυροι. "Πολύ περίεργα πλάσματα" σκέφτηκα. Μου έκανε μεγάλη εντύπωση βλέπετε η σκληρότητα των χαρακτηριστικών τους αλλά και η μονότονη ομοιομορφία του άσπρου-μαύρου.<br /><br />Προσπαθώντας να βάλω σε μια τάξη τις σκέψεις μου, κατάλαβα ότι βρισκόμουν σ' ένα νοσοκομείο, ένα νοσοκομείο που ανήκε σ' αυτόν το κόσμο που απόμεινε από την καταστροφή. Σίγουρα θάχαν περάσει πολλά χρόνια από τότε. Όλοι ήταν νέοι και πολύ αλλαγμένοι. Κάτι μου θύμιζαν όμως αυτές οι μορφές. Ναι! Έμοιαζαν με ρομπότ! Αποκλείεται όμως να ήταν. Αυτοί είχαν μαλλιά και δέρμα. Μου φάνηκε ότι τα συμπεράσματά μου ήταν πολύ βιαστικά."Το αναπάντεχο αυτό καλό θα ΄χει σίγουρα ταράξει το νου μου", κατέληξα και αποφάσισα να τους ρωτήσω μερικά πράγματα για τον νέο αυτό κόσμο.<br /><br />Την φωνή μου είτε την άκουσαν είτε όχι, το ίδιο τους έκανε. Όσο και να φώναζα κανείς δεν μου ΄δινε σημασία. Μόνο μερικοί έκαναν ένα φρικτό μορφασμό με τα χείλη τους, που ήθελαν, να το λένε χαμόγελο, απ' ό,τι κατάλαβα μετά από καιρό. Η ώρα περνούσε κι αυτοί εξακολουθούσαν να με περιεργάζονται οπότε συνειδητοποίησα κάτι τραγικό. Αυτοί μιλούσαν μόνο σε έκτακτες περιπτώσεις και πάντα όλοι μαζί. Όταν επιτέλους έφυγαν από το δωμάτιο μου, σχεδόν απελπισμένος άνοιξα το παράθυρο να κοιτάζω έξω. Κυριολεκτικά κεραυνοβολήθηκα από το θέαμα μιας απέραντης ασπρόμαυρης πόλης. Ο ουρανός ήταν σκούρος μαύρος σαν από πίσσα και το φως προερχόταν από χιλιάδες τερατώδεις λάμπες που ήταν καρφωμένες συμμετρικά στο κέντρο του. Ακόμη και τα λουλούδια είχαν μαύρους και άσπρους κορμούς. Πολλά πολλά μαζί σχημάτιζαν παράξενα σχέδια που σαν τα καλοπρόσεξα, είδα ότι ήταν ψηφιακοί αριθμοί!<br /><br />Τρομοκρατημένος ξανάπεσα στο κρεβάτι μου και περίμενα να δω τι άλλο θα μου συμβεί. Οι μέρες όμως περνούσαν και κάποτε, μετά από καιρό, με μετέφεραν στο καινούριο μου σπίτι. Ήταν κι αυτό ασπρόμαυρο μ' ένα ενοχλητικό ριγέ ταβάνι. Μου είπαν ακόμη ότι κάθε μέρα θα πηγαίνω σχολείο. Έτσι άρχισα να μπαίνω στον ρυθμό της δικής τους ζωής. Τα έκαναν όλα με μια σιγουριά και έναν προγραμματισμό που μου έσπαγε τα νεύρα. Το πιο άσχημο σ' αυτόν τον τόπο ήταν η παντελής έλλειψη γραμμάτων. Μόνο αριθμοί, όλο αριθμοί, ακόμη και τα τρόφιμα είχαν το σχήμα κάποιου αριθμού.<br /><br />Στο σχολείο μού δόθηκε η ευκαιρία να μάθω την γλώσσα των αριθμών. Ήταν η μοναδική γλώσσα που γραφόταν σ' αυτόν τον τόπο που δεν άργησα να μάθω και το όνομά του. Τον έλεγαν Δεκατρία και γραφόταν 13. Φυσικά όλα τα γράφανε σε υπολογιστές, αφού τα χαρτιά και τα μολύβια φαίνεται δεν τα ΄χαν ανακαλύψει ακόμη. Το σίγουρο ήταν ότι τελικά ένιωθα το ίδιο μόνος όπως σ' εκείνο το υπόγειο, το ίδιο ξένος όπως σ' εκείνο το σκοτάδι. Μου λείπανε όσα πράγματα μου έλειπαν και τότε. Οι φίλοι μου, τα βιβλία, η κουβέντα, η μουσική, η αγάπη και τα χρώματα. Τα χρώματα που κάποτε ήταν όλη μου η ζωή.<br /><br />Όταν έμαθα πια καλά την γλώσσα των αριθμών με ξαναπήγαν έτσι σιωπηλά όπως και στην αρχή, στο Νοσοκομείο για να μοιάζω απ΄ ότι κατάλαβα με τους άλλους. Έτσι τουλάχιστον μου είπαν "εν χορώ". Όταν επέστρεψα στο «σπίτι» μου είχα κι εγώ μάτια μαύρα και σκληρά και ψεύτικη μύτη. Μόνο που εγώ εξακολουθούσα να ΄χω ακόμη κάτι που οι άλλοι ούτε καν τον υποψιάζονταν. Εξακολουθούσα να ΄χω συνείδηση και να θυμάμαι πράγματα προφανώς άγνωστα σ' αυτούς. Εγώ μίλαγα όποτε ήθελα, έλεγα ό,τι ήθελα έστω και μόνος μου!<br /><br />Αυτή όμως η συνείδηση που εγώ την καμάρωνα, μ' έκανε πολύ δυστυχισμένο. Μ' έκανε να καταλαβαίνω ότι ήμουνα υποχείριό τους και ταυτόχρονα υποχρεωμένος σ' αυτούς. Κι έτσι οι μέρες περνούσαν και γινόμουν όλο και πιο δυστυχισμένος. Η δουλειά που μου βρήκαν μόνο προβλήματα μού δημιουργούσε. Έγραφα σ' ένα τερματικό την εμπορική αλληλογραφία, για την Κρατική Βιομηχανία Λευκών Υφασμάτων. Είχα τον τομέα της πόλης Σαρανταέξη, που γραφότανε 46 και ήταν ίδια μ' αυτή που έμενα.<br /><br />Κι έτσι περνούσαν οι μέρες. Ώσπου κάποτε έμαθα, πως όποιος υποστεί ατύχημα τέτοιο που να τον άφηνε ανάπηρο, θανατωνόταν. Μονάχα οι αρτιμελείς επιτρεπόταν να ζουν. "Οι Σπαρτιάτες ξαναζούν" σκέφτηκα. Από δω και πέρα εξελίχτηκαν όλα ραγδαία. Επιστρατεύοντας όλο το κουράγιο που μου είχε απομείνει έκοψα το χέρι μου και το πέταξα στα σκουπίδια. Περιφερόμουν έτσι μια ολόκληρη μέρα στην πόλη, ώσπου κάποιοι με κατέδωσαν "εν χορώ", πάντα. Επί τέλους θα πέθαινα. Το τέλος ήταν ήδη πολύ κοντά. Με μετέφεραν για τρίτη φορά στο Νοσοκομείο τους, όπου και θα γινόταν η ευθανασία. Τώρα θα γλύτωνα απ' αυτό το μαρτύριο που κινδύνευε να γίνει αιώνιο. Λίγο πριν κοιμηθώ τον αιώνιο της ευτυχίας ύπνο γέλασα για δεύτερη φορά μετά από τότε....<br /><br />Ξύπνησα πονώντας σ' όλο το σώμα μου, σφιγμένος από ένα απελπιστικά στενό πανί. Μια απ' "αυτές" με κρατούσε στην αγκαλιά της και οι "άλλοι" έλεγαν, όπως πάντα όλοι μαζί: "Πολύ όμορφο το μωρό σου να σου ζήσει"._<br /><br /><em><span style="COLOR: rgb(102,0,204)">Η ιστορία αυτή γράφτηκε στη Θεσσαλονίκη το 1986 και συνοδεύτηκε από το σκιτσάκι "της τρελής". Από τότε μέχρι σήμερα έχουν κυκλοφορήσει δεκάδες παρόμοια σενάρια. Για τον απλό λόγο ότι όλοι έχουμε τους ίδιους φόβους για το αύριο. Το χαρίζω στο πρόσωπο που με έπεισε πως όλα αλλάζουν, κάποτε. Κώστα σου εύχομαι καλή χρονιά και σε ευχαριστώ για τις δημοσιεύσεις.<br /></span></em></div><div align="right"><br /><span style="COLOR: rgb(102,0,204)"><em><strong>τ΄ β΄</strong></em></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7046819674893900415-1809937898902318145?l=shadowpoets.blogspot.com' alt='' /></div>Κωσταςhttp://www.blogger.com/profile/00141236764766961875noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7046819674893900415.post-75545280792235035022008-12-16T05:00:00.004+02:002009-06-22T16:54:23.629+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/SUcaCXqc13I/AAAAAAAAAF0/4oSAuXqBsdo/s1600-h/walking1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5280217716129322866" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 267px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/SUcaCXqc13I/AAAAAAAAAF0/4oSAuXqBsdo/s400/walking1.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><br /><div align="center">Δυο πόδια ακούραστα<br />μάτια σκύλου μες το κρύο<br />Χέρια φτερούγες<br />ψιθυρίζει τραγούδια θλιβερά<br />η νύχτα.<br /><br />Ζέστη του Δεκέμβρη<br />κρύα σπίτια<br />Γωνιές φίλων<br />κακές μνήμες έρχονται<br />και η μέρα.<br /><br />Ήλιος λαμπρός<br />αιματοβαμμένος δρόμος<br />Εκκωφαντική σιωπή<br />άνθρωποι σαν κοράκια<br />σε γδέρνουν.<br /><br />Φύγε.</div><div></div><div align="right"><strong><em><span style="color:#3333ff;">Κώστας</span></em></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7046819674893900415-7554528079223503502?l=shadowpoets.blogspot.com' alt='' /></div>Κωσταςhttp://www.blogger.com/profile/00141236764766961875noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7046819674893900415.post-1815423241401131392008-12-09T05:47:00.003+02:002009-06-22T16:36:26.478+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/ST3q1EfE4eI/AAAAAAAAAE0/s2KwnIYvoEA/s1600-h/a_Ken_Watanabe_Sunset_in_MEMORIES_OF_TOMORROW___Yoshikazu_Kato-ROAR.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5277632535806140898" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 226px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/ST3q1EfE4eI/AAAAAAAAAE0/s2KwnIYvoEA/s400/a_Ken_Watanabe_Sunset_in_MEMORIES_OF_TOMORROW___Yoshikazu_Kato-ROAR.jpg" border="0" /></a><br /><div align="justify">Δευτέρα 8 Δεκεμβρίου 2008 ώρα 16:35. Ο φίλος μου Δημήτρης μου στέλνει μήνυμα στο msn. "Πάμε στην πορεία;", μου λέει και συνεχίζει: "Δεν μπορώ να μένω αμέτοχος με όλα αυτά που συμβαίνουν στη χώρα μας".<br /><br />Σκέφτομαι και στα 21 μου χρόνια το μυαλό μου δεν μου επιτρέπει κάτι άλλο. Οι ορμόνες μου, έστω και αν δεν είμαι γεννημένος για διαδηλώσεις, με τραβούν προς την οδό Πανεπιστημίου. Δίπλα στον Δημήτρη. Την Εύα. Τον Γιάννη. Τον Μάριο. Τον Αντώνη. Την Μαρία. Την Ξένια. Τον Χ. Την Ψ. Όλους.<br /><br />Βλέπω δίπλα μου έναν άνθρωπο περίπου 55 ετών. Δυο κυρίες γύρω στα 40. Παρέες νεαρών. Η Ελλάδα ζει επανάσταση. Η νεολαία είναι εξοργισμένη και παρασέρνει μαζί της τους πάντες. Δυστυχώς όμως, η βραδιά χαλάει. Και το χειρότερο δεν είναι ότι χαλάει, αλλά ότι μπορούσαμε να παρέμβουμε, να αποτρέψουμε τα γεγονότα όμως μείναμε αμέτοχοι.<br /><br />Όπως αμέτοχη έμεινε και η αστυνομία. Στην γωνία της Ιπποκράτους με την Πανεπιστημίου περίπου 80 άτομα, φορούν κουκούλες, κασκόλ και μάσκες στις μύτες τους και γυαλιά στα μάτια τους. Φορούν γάντια νοσοκομείου, φτιάχνουν μολότοφ και σπάνε πλακάκια, δημιουργώντας πέτρες.<br /><br />Οι "γνωστοί-άγνωστοι" είναι μπροστά μου. Τους βλέπω καθώς ετοιμάζονται να σπείρουν ξανά την καταστροφή και δίπλα τους χιλιάδες ανθρώπων, απλώς τους κοιτάζει. Μαύροι βοσκοί που πάνε τα πρόβατα στην σφαγή.<br /><br />Η πορεία αρχίζει, η δεξιά πλευρά της Πανεπιστημίου προς την Ομόνοια διαλύεται ολόκληρη. Σπασμένα τζάμια, φλεγόμενα κτίρια. Ο 55χρονος κύριος που είχα δει πριν είναι πλέον δίπλα μου. Μου μιλάει, μου λέει πως είναι θλιβερό να σπάνε περιουσίες. "Ας σπάσουν τράπεζες, αλλά όχι τα μαγαζιά του κοσμάκη", μου λέει.<br /><br />Τον καταλαβαίνω. Τον κατανοώ. Τον σέβομαι. Σιγά-σιγά οι "γνωστοί-άγνωστοι" αποποιούνται τις ευθύνες τους, βγάζουν τα κράνη τους και μπλέκονται στον κόσμο για να ξεφύγουν από τους αστυνομικούς. Εκείνοι απαντούν με δακρυγόνα πάνω στην πορεία. Δάκρια, σκοτάδι, τρομαγμένες κοπέλες. Ο Δημήτρης είναι δίπλα μου. Η Εύα είναι δίπλα μου. Ο 55χρονος κύριος είναι δίπλα μου.<br /><br />Είμαστε όλοι μαζί, ενάντια στην καταπίεση. Λυγίζω από το δακρυγόνο και αποχωρώ. Γυρνάω σπίτι μου. Έχω ζήσει την πρώτη μου διαδήλωση και συμπεραίνω πως αυτά τα πράγματα που λέγονται "αναρχικοί", είναι άνθρωποι του περιθωρίου. Και όχι Αναρχικοί...<br /><br />Απομακρυσμένοι από την κοινωνία, άνεργοι, χωρίς φως. Απελπισμένοι, έτοιμοι να βγάλον την οργή τους με τον μοναδικό τρόπο που μπορούν. Τον τρόπο της ζούγκλας. Δεν είναι προβοκάτορες. Φαίνεται στα μάτια τους ότι είναι αποφασισμένοι να το κάνουν για αυτοεπιβεβαίωση, όχι για σκοπιμότητες βαθύτερες.<br /><br />Η Αθήνα παραδίνεται στις φλόγες. Η Ελλάδα παραδίνεται στο χάος. Ο Έλληνας αγανακτά, αλλά το κάνει όπως το κάνει πάντα. Σπίτι του. Μπροστά στο χαζοκούτι της τηλεόρασης. Δυστυχώς για αυτόν, η επανάσταση δεν είναι πλέον στα παλιά της λημέρια.<br /><br />Η Επανάσταση άλλαξε τόπο, τρόπο και συνήθειες. Δεν είναι πλέον ξύλο, κλεφτοπόλεμος, κρύψιμο στα βουνά. Είναι συνειδητή επανάσταση. Κλείσιμο των δρόμων καθιστικό. Κατάληψη της Βουλής ειρηνικά και λαϊκή απαίτηση για αλλαγή.<br /><br />Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες. Οι Έλληνες όμως δεν ανήκουν στην Ελλάδα. Δεν τους έχει κερδίσει. Είναι μια χώρα που ζει με τις αναμνήσεις της, για αυτό είναι νεκρή χώρα. Ζει με την Μεταπολίτευση. Το '73. Το '21. Το '45.<br /><br />Η Ελλάδα οφείλει να βρίσκεται στο 2008. Εκεί ανήκει. Εκεί πρέπει να ανήκει. Και στο μέλλον της. Όχι στο παρελθόν της. Γιατί είναι πολύ μαύρο, μίζερο και ταλαιπωρημένο παρελθόν, ώστε να χτιστεί πάνω του ένα άσπρο, ελπιδοφόρο και γεμάτο κουράγιο μέλλον.<br /><br />Όποιος ζει με τις αναμνήσεις του, είναι νεκρός.<br /></div><br /><div align="right"><strong><em><span style="color:#3333ff;">Κώστας</span></em></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7046819674893900415-181542324140113139?l=shadowpoets.blogspot.com' alt='' /></div>Κωσταςhttp://www.blogger.com/profile/00141236764766961875noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7046819674893900415.post-24608025529665023702008-12-07T05:19:00.005+02:002009-06-22T16:35:49.502+03:00<div style="TEXT-ALIGN: center"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/STtECnMG2KI/AAAAAAAAAEs/ZAy4I64nrl8/s1600-h/lucifer_paradise_lost.jpe"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5276886200064858274" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 324px; CURSOR: pointer; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/STtECnMG2KI/AAAAAAAAAEs/ZAy4I64nrl8/s400/lucifer_paradise_lost.jpe" border="0" /></a><span style="font-size:100%;"><span style="FONT-STYLE: italic">Ο <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Gustave_Dor%C3%A9">Γκουστάβ Ντορέ</a> αποδίδει την "πτώση" του Εωσφόρου για χάρη του επικού ποιήματος <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Paradise_Lost">"Χαμμένος Παράδεισος"</a> από τον <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/John_Milton">Τζον Μίλτον</a>.</span> <br /></span></div> <br /> <br /><meta content="text/html; charset=utf-8" equiv="Content-Type"><meta content="Word.Document" name="ProgId"><meta content="Microsoft Word 11" name="Generator"><meta content="Microsoft Word 11" name="Originator"><link href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5CADMINI%7E1%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtml1%5C01%5Cclip_filelist.xml" rel="File-List"><style> <!-- /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style> <br /><p class="MsoNormal" style="FONT-WEIGHT: bold" align="justify">Με αφορμή το χάος που επικράτησε κατά τη διάρκεια του θλιβερού και αιματηρού βραδιού του Σαββάτου στην Αθήνα, οι "Ποιητές της Σκιάς" επιχειρούν μια απευθείας μετάφραση ενός τραγουδιού που άφησε ιστορία. Το "θρυλικό" single των Rolling Stones "Sympathy for the Devil", έχει εμπνευστεί από το βιβλίο του <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Mikhail_Bulgakov">Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ</a>, <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/The_Master_and_Margarita">"Ο Μαιτρ και η Μαργαρίτα"</a>. Οι "Ποιητές" επιχειρούν την μετάφρασή του στα ελληνικά και την αφιερώνουν στην ελληνική κοινωνία, που ταλαιπωρείται από τον δικό της Διάβολο. Τον εαυτό της.</p><span style="font-family:times new roman;font-size:100%;"> <br /> <br /></span><meta content="text/html; charset=utf-8" equiv="Content-Type"><meta content="Word.Document" name="ProgId"><meta content="Microsoft Word 11" name="Generator"><meta content="Microsoft Word 11" name="Originator"><link style="FONT-FAMILY: times new roman" href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5CADMINI%7E1%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtml1%5C01%5Cclip_filelist.xml" rel="File-List"><style> <!-- /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style> <br /><p class="MsoNormal" align="center" style="font-family:times new roman;"><span style="font-size:100%;">Επιτρέψτε μου να συστηθώ</span></p><p class="MsoNormal" align="center" style="font-family:times new roman;"><span style="font-size:100%;">είμαι ένας άνθρωπος του πλούτου</span></p><p class="MsoNormal" align="center" style="font-family:times new roman;"><span style="font-size:100%;">και του γούστου</span></p><span style="font-size:100%;"><?xml:namespace prefix = o /><o:p><p class="MsoNormal" align="center" style="font-family:times new roman;"> <br /></p></o:p></span><p class="MsoNormal" align="center" style="font-family:times new roman;"><span style="font-size:100%;">Είμαι τριγύρω, εδώ και πολύ καιρό</span></p><p class="MsoNormal" align="center" style="font-family:times new roman;"><span style="font-size:100%;">έκλεψα πολλές ψυχές ανθρώπων, </span></p><p class="MsoNormal" align="center" style="font-family:times new roman;"><span style="font-size:100%;">και την πίστη τους</span></p><p class="MsoNormal" face="times new roman"> <br /></p><span style="font-size:100%;"><o:p></o:p></span><p class="MsoNormal" align="center" style="font-family:times new roman;"><span style="font-size:100%;">Ήμουν εκεί όταν ο Χριστός</span></p><p class="MsoNormal" align="center" style="font-family:times new roman;"><span style="font-size:100%;">έζησε στιγμές αμφιβολίας και πόνου</span></p><p class="MsoNormal" align="center" style="font-family:times new roman;"><span style="font-size:100%;">σιγουρεύτηκα πως αυτός ο Πιλάτος</span></p><p class="MsoNormal" align="center" style="font-family:times new roman;"><span style="font-size:100%;">ένιψε τα χέρια του </span></p><p class="MsoNormal" align="center" style="font-family:times new roman;"><span style="font-size:100%;">και έκρινε την τύχη του</span></p><span style="font-size:100%;"><o:p><p class="MsoNormal" align="center" style="font-family:times new roman;"> <br /></p></o:p></span><p class="MsoNormal" style="FONT-STYLE: italic;font-family:times new roman;" align="center" ><span style="font-size:100%;">Χαίρομαι που σας γνωρίζω</span></p><p class="MsoNormal" style="FONT-STYLE: italic;font-family:times new roman;" align="center" ><span style="font-size:100%;">ελπίζω να μαντεύετε το όνομά μου</span></p><p class="MsoNormal" style="FONT-STYLE: italic;font-family:times new roman;" align="center" ><span style="font-size:100%;">αλλά αυτό που σας προβληματίζει</span></p><p class="MsoNormal" style="FONT-STYLE: italic;font-family:times new roman;" align="center" ><span style="font-size:100%;">είναι η φύση του παιχνιδιού μου</span></p><span style="font-size:100%;"><o:p><p class="MsoNormal" face="times new roman"> <br /></p></o:p></span><p class="MsoNormal" align="center" style="font-family:times new roman;"><span style="font-size:100%;">Κόλλησα στην Αγία Πετρούπολη</span></p><p class="MsoNormal" align="center" style="font-family:times new roman;"><span style="font-size:100%;">όταν είδα ότι ήταν η ώρα για αλλαγή</span></p><p class="MsoNormal" align="center" style="font-family:times new roman;"><span style="font-size:100%;">σκότωσα τον τσάρο και τους υπουργούς του</span></p><p class="MsoNormal" align="center" style="font-family:times new roman;"><span style="font-size:100%;">η Αναστασία ούρλιαξε από πόνο</span></p><span style="font-size:100%;"><o:p><p class="MsoNormal" align="center" style="font-family:times new roman;"> <br /></p></o:p></span><p class="MsoNormal" align="center" style="font-family:times new roman;"><span style="font-size:100%;">Οδήγησα ένα τανκ</span></p><p class="MsoNormal" align="center" style="font-family:times new roman;"><span style="font-size:100%;">είχα βαθμό στρατηγού</span></p><p class="MsoNormal" align="center" style="font-family:times new roman;"><span style="font-size:100%;">όταν ο πόλεμος του Χίτλερ ξέσπασε</span></p><p class="MsoNormal" align="center" style="font-family:times new roman;"><span style="font-size:100%;">και τα πτώματα βρωμούσαν</span></p><span style="font-size:100%;"><o:p><p class="MsoNormal" align="center" style="font-family:times new roman;"> <br /></p></o:p></span><p class="MsoNormal" style="FONT-STYLE: italic;font-family:times new roman;" align="center" ><span style="font-size:100%;">Χαίρομαι που σας γνωρίζω</span></p><p class="MsoNormal" style="FONT-STYLE: italic;font-family:times new roman;" align="center" ><span style="font-size:100%;">ελπίζω να μαντεύετε το όνομά μου, ω ναι</span></p><p class="MsoNormal" style="FONT-STYLE: italic;font-family:times new roman;" align="center" ><span style="font-size:100%;">αχ, αυτό που σας προβληματίζει</span></p><p class="MsoNormal" style="FONT-STYLE: italic;font-family:times new roman;" align="center" ><span style="font-size:100%;">είναι η φύση του παιχνιδιού μου, ω ναι</span></p><span style="font-size:100%;"><o:p><p class="MsoNormal" align="center" style="font-family:times new roman;"> <br /></p></o:p></span><p class="MsoNormal" align="center" style="font-family:times new roman;"><span style="font-size:100%;">Παρακολούθησα με χαιρεκακία</span></p><p class="MsoNormal" align="center" style="font-family:times new roman;"><span style="font-size:100%;">όταν βασιλιάδες και βασίλισσες</span></p><p class="MsoNormal" align="center" style="font-family:times new roman;"><span style="font-size:100%;">πολέμησαν για δέκα δεκαετίες</span></p><p class="MsoNormal" align="center" style="font-family:times new roman;"><span style="font-size:100%;">για τους θεούς που δημιούργησαν</span></p><span style="font-size:100%;"><o:p><p class="MsoNormal" align="center" style="font-family:times new roman;"> <br /></p></o:p></span><p class="MsoNormal" align="center" style="font-family:times new roman;"><span style="font-size:100%;">Φώναξα,</span></p><p class="MsoNormal" align="center" style="font-family:times new roman;"><span style="font-size:100%;">ποιος σκότωσε τους Κένεντι;</span></p><p class="MsoNormal" align="center" style="font-family:times new roman;"><span style="font-size:100%;">όταν τελικά κατάλαβα</span></p><p class="MsoNormal" align="center" style="font-family:times new roman;"><span style="font-size:100%;">πως το κάναμε εσύ και εγώ</span></p><span style="font-size:100%;"><o:p><p class="MsoNormal" align="center" style="font-family:times new roman;"> <br /></p></o:p></span><p class="MsoNormal" align="center" style="font-family:times new roman;"><span style="font-size:100%;">Επιτρέψτε μου να συστηθώ</span></p><p class="MsoNormal" align="center" style="font-family:times new roman;"><span style="font-size:100%;">είμαι ένας άνθρωπος του πλούτου</span></p><p class="MsoNormal" align="center" style="font-family:times new roman;"><span style="font-size:100%;">και του γούστου</span></p><span style="font-size:100%;"><o:p><p class="MsoNormal" align="center" style="font-family:times new roman;"> <br /></p></o:p></span><p class="MsoNormal" align="center" style="font-family:times new roman;"><span style="font-size:100%;">Και άφησα παγίδες για τροβαδούρους</span></p><p class="MsoNormal" align="center" style="font-family:times new roman;"><span style="font-size:100%;">που σκοτώθηκαν πριν φτάσουν στην Βομβάη</span></p><span style="font-size:100%;"><o:p><p class="MsoNormal" align="center" style="font-family:times new roman;"> <br /></p></o:p></span><p class="MsoNormal" style="FONT-STYLE: italic;font-family:times new roman;" align="center" ><span style="font-size:100%;">Χαίρομαι που σας γνωρίζω</span></p><p class="MsoNormal" style="FONT-STYLE: italic;font-family:times new roman;" align="center" ><span style="font-size:100%;">ελπίζω να μαντεύετε το όνομά μου, ω ναι</span></p><p class="MsoNormal" style="FONT-STYLE: italic;font-family:times new roman;" align="center" ><span style="font-size:100%;">αλλά αυτό που σας προβληματίζει</span></p><p class="MsoNormal" style="FONT-STYLE: italic;font-family:times new roman;" align="center" ><span style="font-size:100%;">είναι η φύση του παιχνιδιού μου, ω ναι, </span></p><p class="MsoNormal" style="FONT-STYLE: italic;font-family:times new roman;" align="center" ><span style="font-size:100%;">πέστε κάτω</span></p><span style="font-size:100%;"><o:p><p class="MsoNormal" align="center" style="font-family:times new roman;"> <br /></p></o:p></span><p class="MsoNormal" style="FONT-STYLE: italic;font-family:times new roman;" align="center" ><span style="font-size:100%;">Χαίρομαι που σας γνωρίζω</span></p><p class="MsoNormal" style="FONT-STYLE: italic;font-family:times new roman;" align="center" ><span style="font-size:100%;">ελπίζω να μαντεύετε το όνομά μου, ω ναι</span></p><p class="MsoNormal" style="FONT-STYLE: italic;font-family:times new roman;" align="center" ><span style="font-size:100%;">αλλά αυτό που σας προβληματίζει</span></p><p class="MsoNormal" style="FONT-STYLE: italic;font-family:times new roman;" align="center" ><span style="font-size:100%;">είναι απλώς η φύση του παιχνιδιού μου</span></p><span style="font-size:100%;"><o:p><p class="MsoNormal" align="center" style="font-family:times new roman;"> <br /></p></o:p></span><p class="MsoNormal" align="center" style="font-family:times new roman;"><span style="font-size:100%;">Όπως ακριβώς κάθε αστυνομικός είναι εγκληματίας</span></p><p class="MsoNormal" align="center" face="times new roman"><span style="font-size:100%;">και όλοι οι αμαρτωλοί, άγιοι</span></p><p class="MsoNormal" align="center" face="times new roman"><span style="font-size:100%;">όπως η κορώνα είναι γράμματα</span></p><p class="MsoNormal" align="center" face="times new roman"><span style="font-size:100%;">απλώς λέγε με Λούσιφερ (Εωσφόρο)</span></p><span style="font-size:100%;"><o:p><p class="MsoNormal" align="center" face="times new roman"> <br /></p></o:p></span><p class="MsoNormal" align="center" face="times new roman"><span style="font-size:100%;">Γιατί έχω ανάγκη από λίγο καταστολή</span></p><p class="MsoNormal" align="center" face="times new roman"><span style="font-size:100%;">οπότε αν με γνωρίζεις</span></p><p class="MsoNormal" align="center" face="times new roman"><span style="font-size:100%;">να έχεις ευγένεια</span></p><p class="MsoNormal" align="center" face="times new roman"><span style="font-size:100%;">να έχεις συμπάθεια, και λίγο γούστο</span></p><span style="font-size:100%;"><o:p><p class="MsoNormal" align="center" face="times new roman"> <br /></p></o:p></span><p class="MsoNormal" align="center" face="times new roman"><span style="font-size:100%;">Χρησιμοποίησε όλη την ευγένεια </span></p><p class="MsoNormal" align="center" face="times new roman"><span style="font-size:100%;">που καλά σου δίδαξαν,</span></p><p class="MsoNormal" align="center" face="times new roman"><span style="font-size:100%;">αλλιώς θα εναποθέσω την ψυχή σου </span></p><p class="MsoNormal" align="center" face="times new roman"><span style="font-size:100%;">στα σκουπίδια, ω ναι</span></p><span style="font-size:100%;"><o:p><p class="MsoNormal" align="center" face="times new roman"> <br /></p></o:p></span><p class="MsoNormal" style="FONT-STYLE: italic;font-family:times new roman;" align="center" ><span style="font-size:100%;">Χαίρομαι που σας γνωρίζω</span></p><p class="MsoNormal" style="FONT-STYLE: italic;font-family:times new roman;" align="center" ><span style="font-size:100%;">ελπίζω να μαντεύετε το όνομά μου, ω ναι</span></p><p class="MsoNormal" style="FONT-STYLE: italic;font-family:times new roman;" align="center" ><span style="font-size:100%;">αλλά αυτό που σας προβληματίζει</span></p><p class="MsoNormal" style="FONT-STYLE: italic;font-family:times new roman;" align="center" ><span style="font-size:100%;">είναι η φύση του παιχνιδιού μου, το εννοώ, </span></p><p class="MsoNormal" style="FONT-STYLE: italic;font-family:times new roman;" align="center" ><span style="font-size:100%;">πέστε κάτω.</span></p><p class="MsoNormal" style="FONT-FAMILY: times new roman"> <br /></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: right;font-family:times new roman;" ><span style="font-size:100%;"><span style="FONT-WEIGHT: bold; COLOR: rgb(51,102,255)">Κώστας</span> <br /></span></p><p class="MsoNormal" style="FONT-STYLE: italic;font-family:times new roman;" ><span style="font-size:100%;"><span style="FONT-STYLE: italic"></span></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7046819674893900415-2460802552966502370?l=shadowpoets.blogspot.com' alt='' /></div>Κωσταςhttp://www.blogger.com/profile/00141236764766961875noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7046819674893900415.post-37813096566523456052008-12-03T17:07:00.005+02:002009-06-22T16:34:43.940+03:00<div align="justify"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/STajr031kpI/AAAAAAAAAEk/1RgAvXHnYiQ/s1600-h/tn2_roman_polanski_1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5275583986833658514" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 390px; CURSOR: pointer; HEIGHT: 390px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/STajr031kpI/AAAAAAAAAEk/1RgAvXHnYiQ/s400/tn2_roman_polanski_1.jpg" border="0" /></a><br /><div style="TEXT-ALIGN: left"><br /></div><br />Στα 44 χρόνια του, το 1978, ο Ρομάν Πολάνσκι είχε κατηγορηθεί για σεξουαλική παρενόχληση και βιασμό μιας 13χρονης στο Λος Άντζελες. Αποδεχόμενος την πράξη, αυτοεξορίστηκε στο Παρίσι προκειμένου να αποφύγει κάθε κίνδυνο φυλάκισης. Οι κατηγορίες που αντιμετώπιζε θα μπορούσαν να τον αφήσουν για πάντα στη φυλακή.<br /><br /><a href="http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=964053&amp;lngDtrID=253">Σήμερα, 30 χρόνια αργότερα, οι συνήγοροι του Γαλλοπολωνού σκηνοθέτη ζήτησαν την αθώωση του πελάτη τους επικαλούμενοι "ανίερη συμμαχία μεταξύ του δικαστηρίου και του εισαγγελέα".</a><br /><br />Οι "Ποιητές της Σκίας" θεωρούν πως το κομμάτι που αφορά περισσότερα από όλα, τόσο τον ίδιο τον Πολάνσκι, αλλά πολύ περισσότερο όλους όσους έσπευσαν να ζητήσουν τον... αφορισμό του, είναι το παρακάτω:<br /><br /><span style="FONT-STYLE: italic">"Πάντως, η γυναίκα με την οποία ο Πολάνσκι παραδέχτηκε ότι έκανε σεξ έχει δηλώσει πως θέλει να αποσυρθούν οι κατηγορίες και να επιστρέψει ο σκηνοθέτης στις ΗΠΑ."<br /><span style="FONT-STYLE: italic"><br />πηγή: www.in.gr<br /><br /></span></span><div style="TEXT-ALIGN: right"><span style="color:#ffcc66;"><span style="FONT-WEIGHT: bold; COLOR: rgb(51,102,255)">Κώστας</span><br /></span><span style="FONT-STYLE: italic"><span style="FONT-STYLE: italic"></span></span></div><span style="FONT-STYLE: italic"><span style="FONT-STYLE: italic"></span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7046819674893900415-3781309656652345605?l=shadowpoets.blogspot.com' alt='' /></div>Κωσταςhttp://www.blogger.com/profile/00141236764766961875noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7046819674893900415.post-47016796842661560342008-11-22T23:25:00.003+02:002008-11-22T23:31:12.908+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/SSh5KbyaFsI/AAAAAAAAAEc/lET9G5-3Uuk/s1600-h/09-AndyWarhol_jpg.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5271596584002000578" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/SSh5KbyaFsI/AAAAAAAAAEc/lET9G5-3Uuk/s400/09-AndyWarhol_jpg.jpg" border="0" /></a><br /><div align="center">Πώς να το κουμαντάρεις το βλέμμα<br />να το κάνεις να παραμείνει στη γη;<br />Τότε που κοιτάζεις ψηλά<br />βλέπω το ταβάνι να κρύβεται.<br /><br />Ξέρω πού πονάς<br />γι΄ αυτό είμαι εδώ…</div><div align="center"></div><div align="right"><strong><span style="color:#ff0000;">τ΄β΄</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7046819674893900415-4701679684266156034?l=shadowpoets.blogspot.com' alt='' /></div>Κωσταςhttp://www.blogger.com/profile/00141236764766961875noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-7046819674893900415.post-66719683458744714612008-11-17T18:13:00.009+02:002009-06-22T16:33:33.958+03:00<div align="center"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/SSGhQEsYq-I/AAAAAAAAAEM/IrRnNfrRA6k/s1600-h/sportime5.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5269670336510077922" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 323px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/SSGhQEsYq-I/AAAAAAAAAEM/IrRnNfrRA6k/s400/sportime5.jpg" border="0" /></a><em><span style="color:#3333ff;"> Το πρωτοσέλιδο της "Sportime" μια ημέρα μετά την κατάκτηση του EURO 2004 από την Ελλάδα.<br /></span></em><br /><p align="center"></p><p align="justify"></p><br /><p align="justify">Οι "Ποιητές της Σκιάς" επιλέγουν σήμερα να... αποβάλουν από πάνω τους την ιδιότητα του ποιητικού/καλλιτεχνικού ιστολογίου. Θέλουμε να σας ενημερώσουμε, για όσους δεν το γνωρίζατε, πως η ιστοσελίδα <a href="http://sportime.gr/"><span style="font-size:180%;color:#3333ff;">http://sportime.gr/</span></a> λειτουργεί και πάλι.<br /><br />Η ιστοσελίδα είναι η ότι έχει απομείνει από την ιστορική εφημερίδα "Sportime", που έκλεισε λόγω οικονομικών προβλημάτων. Τόσο η έντυπη όσο και η ηλεκτρονική εφημερίδα, αποτελούσαν ανέκαθεν αγαπημένες επιλογές του δημιουργού των "Ποιητών της Σκιάς" και γιαυτο σας ενημερώνουμε πως το site έχει επανέλθει σε λειτουργία.</p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7046819674893900415-6671968345874471461?l=shadowpoets.blogspot.com' alt='' /></div>Κωσταςhttp://www.blogger.com/profile/00141236764766961875noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7046819674893900415.post-54479581982244469222008-11-11T21:40:00.003+02:002009-06-22T16:32:56.633+03:00<div align="center"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/SRngAgk7UAI/AAAAAAAAAD8/qZvFmLC-eDI/s1600-h/leave_me.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5267487538535944194" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 226px; CURSOR: pointer; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/SRngAgk7UAI/AAAAAAAAAD8/qZvFmLC-eDI/s320/leave_me.jpg" border="0" /></a> Υπήρξαν λέξεις <br />που χρησιμοποίησα πολλές φορές <br />και οριοθέτησαν τα γραπτά μου. <br /> <br />Όμως εγώ πάλευα πάντα για τις άλλες <br />αυτές που ποτέ δε βρήκα <br />αυτές που εξηγούσαν ασύλληπτα μεγέθη <br />αυτές που χρωμάτιζαν τις ανησυχίες μου <br />αυτές που ποτέ δε λέγονται <br />διότι είναι τόσο ακριβές <br />που κανείς δεν είχε τη ψυχή <br />να τις φυλακίσει στο στόμα του <br />ή να τις πληγώσει στο χαρτί του. <br />Με καταδίκασαν για ανεπάρκεια γνώσεων, <br />για έλλειψη γλωσσικού πλούτου. <br /> <br /> <br />Μα τι να 'κανα; <br />που πάντα περπατούσα <br />σε θάλασσες πιο βαθιές <br />και που ποτέ δεν έδωσα κάτι <br />που να μην έχει λίγο από τη ψυχή μου; <br /> <br />Άδειασα, <br />περιμένοντας αυτά <br />που ήξερα από πριν πως δε θα έρθουν... <br /><meta content="text/html; charset=utf-8" equiv="Content-Type"><meta content="Word.Document" name="ProgId"><meta content="Microsoft Word 12" name="Generator"><meta content="Microsoft Word 12" name="Originator"><link href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5CUser%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_filelist.xml" rel="File-List"><link href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5CUser%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_themedata.thmx" rel="themeData"><link href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5CUser%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_colorschememapping.xml" rel="colorSchemeMapping"><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:"Cambria Math"; panose-1:2 4 5 3 5 4 6 3 2 4; mso-font-charset:1; mso-generic-font-family:roman; mso-font-format:other; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:0 0 0 0 0 0;} @font-face {font-family:Calibri; panose-1:2 15 5 2 2 2 4 3 2 4; mso-font-charset:161; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1073750139 0 0 159 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; margin-top:0cm; margin-right:0cm; margin-bottom:10.0pt; margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Times New Roman","serif"; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-fareast-language:EN-US;} p.MsoNoSpacing, li.MsoNoSpacing, div.MsoNoSpacing {mso-style-priority:1; mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Times New Roman","serif"; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-fareast-language:EN-US;} .MsoChpDefault {mso-style-type:export-only; mso-default-props:yes; font-size:12.0pt; mso-ansi-font-size:12.0pt; mso-fareast-font-family:Calibri;} @page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style> <br /><p class="MsoNoSpacing" style="FONT-FAMILY: times new roman"> <br /></p><p class="MsoNoSpacing" style="TEXT-ALIGN: right"><span lang="EN-US"><a style="COLOR: rgb(102,51,0)" href="http://spy-innerscapes.blogspot.com/"><strong><span style="color:#ffcc66;">Spy</span></strong></a><?xml:namespace prefix = o /><o:p></o:p></span></p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7046819674893900415-5447958198224446922?l=shadowpoets.blogspot.com' alt='' /></div>Κωσταςhttp://www.blogger.com/profile/00141236764766961875noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-7046819674893900415.post-59408304264517933812008-11-08T04:39:00.004+02:002009-06-22T16:30:16.626+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/SRT8XETDQiI/AAAAAAAAAD0/64Fedw7xWSg/s1600-h/crying01.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5266111337523790370" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: pointer; HEIGHT: 253px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/SRT8XETDQiI/AAAAAAAAAD0/64Fedw7xWSg/s320/crying01.jpg" border="0" /></a> <br /><meta content="text/html; charset=utf-8" equiv="Content-Type"><meta content="Word.Document" name="ProgId"><meta content="Microsoft Word 12" name="Generator"><meta content="Microsoft Word 12" name="Originator"><link href="file:///C:%5CUsers%5Clalaki_2%5CAppData%5CLocal%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_filelist.xml" rel="File-List"><link href="file:///C:%5CUsers%5Clalaki_2%5CAppData%5CLocal%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_themedata.thmx" rel="themeData"><link href="file:///C:%5CUsers%5Clalaki_2%5CAppData%5CLocal%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_colorschememapping.xml" rel="colorSchemeMapping"><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:"Cambria Math"; panose-1:2 4 5 3 5 4 6 3 2 4; mso-font-charset:161; mso-generic-font-family:roman; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1107304683 0 0 159 0;} @font-face {font-family:Calibri; panose-1:2 15 5 2 2 2 4 3 2 4; mso-font-charset:161; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1073750139 0 0 159 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; margin-top:0cm; margin-right:0cm; margin-bottom:10.0pt; margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-language:EN-US;} p.MsoNoSpacing, li.MsoNoSpacing, div.MsoNoSpacing {mso-style-priority:1; mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-language:EN-US;} .MsoChpDefault {mso-style-type:export-only; mso-default-props:yes; font-size:10.0pt; mso-ansi-font-size:10.0pt; mso-bidi-font-size:10.0pt; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-hansi-font-family:Calibri;} @page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style> <br /><p class="MsoNoSpacing"> <br /></p><p class="MsoNoSpacing"> <br /></p><p class="MsoNoSpacing" align="justify">Το δυνατό και εκτυφλωτικό φως της λάμπας της γειτονίας έμπαινε από το παράθυρο, σχηματίζοντας στον καναπέ «σκιές» και φιγούρες απροσδιόριστες. Το ταλαιπωρημένο του μυαλό προσπαθούσε να ξεχαστεί, βρίσκοντας καταφύγιο σε ένα κακοστριμένο αλλά απολαυστικό τσιγάρα.</p><i><?xml:namespace prefix = o /><o:p></o:p><p class="MsoNoSpacing"> <br /></p></i><p class="MsoNoSpacing" align="justify"><i>Μόνο ο ήχος των </i><i><span lang="EN-US">Scorpions</span><span lang="EN-US"> </span>είχε ανταπόκριση από τα αυτιά του, καθώς η ζωή του έμοιαζε να περνάει μπροστά από τα μάτια του με τη μορφή του καπνού του τσιγάρου. Προσπάθησε να σκεφτεί για ποιο λόγο ένας άνθρωπος θέλει να αφαιρέσει την ζωή του από το σύνολο. Οι δικαιολογίες που βρήκε, πολλές. «Δεν είμαι αρκετά γενναίος για κάτι τέτοιο», σκέφτηκε.<o:p></o:p></i></p><i><o:p></o:p></i><p class="MsoNoSpacing"> <br /></p><p class="MsoNoSpacing" align="justify">Πριν λίγες ημέρες ένας άλλος προσπάθησε να το κάνει και ίσως ζήσει τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του, έχοντας τριγύρω του ανθρώπους να πασχίζουν ώστε να μην το δοκιμάσει ξανά. Η ψυχή του έκλαψε όταν έμαθε πως κάποιος είναι τόσο γενναίος για να πάψει να ζει. Και όμως κάτι στο μυαλό του δεν πήγαινε καλά.</p><i><o:p></o:p><p class="MsoNoSpacing"> <br /></p></i><p class="MsoNoSpacing" align="justify"><i>Σάστισε λίγο. Ας συγκρίνω τον θάνατο με τη ζωή. Μετά τον πρώτο όλα είναι ήσυχα˙ μάλλον πολύ ήσυχα. Η ψυχή περιπλανιέται στο άπειρο ή χάνεται˙ αν υπάρχει ψυχή. Η δεύτερη όμως απαιτεί πολλά περισσότερα. Πείσμα. Δύναμη. Αντοχή. Αγάπη. Μίσος. Κλάμα. Γέλιο. Τόσα πολλά, μέσα σε κάτι τόσο μικρό.<o:p></o:p></i></p><i><o:p></o:p></i><p class="MsoNoSpacing"> <br /></p><p class="MsoNoSpacing" align="justify">Μάλλον πρέπει να είσαι γενναίος για να ζεις και δειλός για να θες να πεθάνεις, κατέληξε. Τα νιάτα του δεν του επέτρεπαν τέτοιες σκέψεις. Ήξερε όμως πως δεν τον νοιάζουν οι άλλοι, αλλά μόνο ο εαυτός του. Εγωιστής χωρίς αυτοπεποίθηση, γεμάτος πνεύμα και όχι ύλη. Μόνος κατ’ επιλογή, μόνος στην ψυχή.</p><p class="MsoNoSpacing"> <br /></p><i><o:p></o:p></i><p class="MsoNoSpacing" align="justify"><i><o:p></o:p>Το τσιγάρο έσβησε. Οι </i><i><span lang="EN-US">Scorpions</span><span lang="EN-US"> </span>ήταν ακόμη εκεί. Πολλοί κοντά του, κανένας «δίπλα» του. Μόνος στην ψυχή, μόνος κατ’ επιλογή. Μια ψυχή που έκλαιγε, επειδή μπορούσε να κλάψει και χωρίς αιτία. Εξάλλου η ζωή θέλει και κλάμα.</i></p><p class="MsoNoSpacing"> <br /></p><p class="MsoNoSpacing" style="TEXT-ALIGN: right"><strong><span style="color:#ffcc66;"><span style="COLOR: rgb(51,51,255)">Κώστας</span> <br /><i><span style="font-size:12;"><o:p></o:p></span></i></span></strong></p> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7046819674893900415-5940830426451793381?l=shadowpoets.blogspot.com' alt='' /></div>Κωσταςhttp://www.blogger.com/profile/00141236764766961875noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7046819674893900415.post-60539596139011727322008-11-04T03:10:00.005+02:002009-06-22T16:27:13.048+03:00<div align="center"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/SQ-hY3duwHI/AAAAAAAAADs/_5vVKz4G3EA/s1600-h/%CE%A3%CF%85%CE%BD%CE%AC%CE%BD%CF%84%CE%B7%CF%83%CE%B7.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5264603937996980338" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: pointer; HEIGHT: 241px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/SQ-hY3duwHI/AAAAAAAAADs/_5vVKz4G3EA/s320/%CE%A3%CF%85%CE%BD%CE%AC%CE%BD%CF%84%CE%B7%CF%83%CE%B7.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br />Φίλοι καλοί ελάτε απόψε που είμαι μόνος,<br />όπως παλιά να ειδωθούμε και παρελθόν να γίνει ο πόνος.<br />Ξανά να σμίξουμε και πάλι και τα αστεία μας να πούμε,<br />να κλάψουμε, να θυμηθούμε,<br />ν’ ανοίξουμε κι ένα μπουκάλι με κρασί και να το πιούμε.<br /><br />Τα χρόνια που περάσαν να σκεφτούμε,<br />τι καταφέραμε ως τώρα, απόψε ας μην συλλογιστούμε.<br />Ας ζήσουμε μονάχα τη στιγμή,<br />καθώς η μουσική της εποχής μας θα καλεί για να συγκινηθούμε.<br /><br />Στα μέρη που μαζί περπατήσαμε,<br />πιο ώριμοι ας βαδίσουμε τώρα.<br />Κι ας πούμε ότι φτάσαμε στο τέλος εποχής,<br />ενώ θα προσπαθούν απεγνωσμένα οι σταγόνες της βροχής,<br />τα ταλαίπωρα κορμιά μας να υγράνουν.<br /></div><div align="justify"><br />Υ.Γ. Το παραπάνω θ’ αφιερωθεί στην παλιοπαρέα του ΑΝΤ1 σε 30 χρόνια από σήμερα, για όσα δεν τολμήσαμε ποτέ να εξομολογηθούμε.<br /><br /></div><div style="COLOR: rgb(255,255,0); TEXT-ALIGN: right" align="center">Γιάννης </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7046819674893900415-6053959613901172732?l=shadowpoets.blogspot.com' alt='' /></div>Κωσταςhttp://www.blogger.com/profile/00141236764766961875noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7046819674893900415.post-22671596325149099062008-11-01T06:14:00.006+02:002009-06-22T16:25:30.011+03:00<div align="justify"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/SQvYYU2531I/AAAAAAAAADk/o_mEV8S04so/s1600-h/paradise.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5263538501940010834" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 218px; CURSOR: pointer; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/SQvYYU2531I/AAAAAAAAADk/o_mEV8S04so/s320/paradise.jpg" border="0" /></a><span style="font-size:100%;">Ένα από τα μεγαλύτερα αποφθέγματα στην ιστορία της ανθρωπότητας ανήκει στον μεγάλο Ζαν Πολ Σαρτρ. Ο Σαρτρ έλεγε πως: «Κόλαση είναι οι άλλοι». Μια φράση που εύκολα πιστεύει κανείς πως την καταλαβαίνει όμως δύσκολα την συνειδητοποιεί.<br /></span><span style="font-size:100%;"><p class="MsoNoSpacing" style="font-family:times new roman;"><br /></p></span><p class="MsoNoSpacing" align="justify" style="font-family:times new roman;"><span style="font-size:100%;"><span >Οι άλλοι βρίσκονται καθημερινά γύρω μας. Άνθρωποι με τους οποίους συναναστρεφόμαστε καθημερινά, ανταλλάσουμε απόψεις, συζητάμε, διαφωνούμε, συνεργαζόμαστε, αγαπιόμαστε, κάνουμε έρωτα. Οι άλλοι…<span lang="EN-US"><?xml:namespace prefix = o /><o:p></o:p></span></span></span></p><p class="MsoNoSpacing" style="FONT-FAMILY: times new roman"><span style="font-size:100%;"><span lang="EN-US" ><o:p></o:p></span></span></p><p class="MsoNoSpacing" face="times new roman"><span style="font-size:100%;"><br /><span ></span></span></p><p class="MsoNoSpacing" align="justify" style="font-family:times new roman;"><span style="font-size:100%;"><span >Ο άνθρωπος, αντίθετα με τα υπόλοιπα είδη του πλανήτη, είχε την τάση από την αρχή της ύπαρξής του να αναζητά κάτι παραπάνω από τον ορίζοντα. Ότι έβλεπε, το κατακτούσε. Ότι φανταζόταν… έπρεπε να το δει!<br /></span></p></span><span style="font-size:100%;"><p class="MsoNoSpacing" face="times new roman"><br /></p></span><p class="MsoNoSpacing" align="justify" style="font-family:times new roman;"><span style="font-size:100%;"><span >Έτσι, αντί να προσπαθεί μόνος του να φτάσει πέρα από τον ορίζοντα, δημιούργησε κοινωνίες. Ομάδες που σκέπασαν τους φόβους του, ενίσχυσαν την ψυχραιμία του και έκαναν την ζωή του πιο δύσκολη από ότι φανταζόταν. Έκαναν την ζωή του όπως ακριβώς το εξέφρασε ο Σαρτρ με μια λέξη: Κόλαση!<o:p></o:p></span></span></p><p class="MsoNoSpacing" align="justify" style="font-family:times new roman;"><span style="font-size:100%;"><span lang="EN-US" ><o:p></o:p></span></span></p><span style="font-size:100%;"><p class="MsoNoSpacing" align="justify" style="font-family:times new roman;"><br /></p></span><p class="MsoNoSpacing" align="justify" style="font-family:times new roman;"><span style="font-size:100%;"><span >Όσο περίεργο, μελαγχολικό ή τρομακτικό και αν ακούγεται, κόλαση είναι οι γύρω μας. Οι άνθρωποι με τους οποίους συναναστρεφόμαστε μας αναγκάζουν, χωρίς να το καταλαβαίνουμε, σε σκέψεις οι οποίες τις περισσότερες φορές καταλήγουν να μετατρέπονται σε τύψεις για κάτι που δεν κάναμε. Και όλοι μας αποτελούμε την κόλαση για όλους μας!</span> </span></p><p class="MsoNoSpacing" align="justify" style="font-family:times new roman;"><span style="font-size:100%;">Και όμως είναι τόσο πολύτιμη η βιώσιμη μοναξιά του ανθρώπου και τόσο ιδανική, που πρέπει κανείς να περιμένει μέχρι το θάνατό του για να την συνειδητοποιήσει.<br /></span><span style="font-size:100%;"><span ></span></span></p><p class="MsoNoSpacing" align="justify" style="font-family:times new roman;"><span style="font-size:100%;"><span >Αν σκεφτεί κανείς πως οι άλλοι είναι κόλαση, τότε ο παράδεισος είναι ο θάνατος. Όταν η μονάδα αποχωρεί από το σύνολο, γίνεται ανεξάρτητη. Τότε, στις τελευταίες στιγμές της υλικής του ζωής, ο άνθρωπος μπορεί πραγματικά να καταλάβει την γαλήνη της μοναχικότητας.<br /></span></p></span><p class="MsoNoSpacing" align="justify" face="times new roman"><span style="font-size:100%;">Τότε αρχίζει να συνειδητοποιεί πως οι φωνές των γύρω του δεν θα απασχολούν πλέον τα αυτιά του και τη θέση τους θα πάρουν για λίγα δευτερόλεπτα, τιτιβίσματα πουλιών. Αγνές μορφές ζωής, χωρίς φθόνο, πάθος και ζήλεια.</span></p><span style="font-size:100%;"><p class="MsoNoSpacing" face="times new roman"><br /></p></span><p class="MsoNoSpacing" style="TEXT-ALIGN: right;font-family:times new roman;" ><span style="font-size:100%;"><span style="COLOR: rgb(51,51,255);font-size:100%;" >Κώστας</span><br /><span style="font-size:12;"><o:p></o:p></span></span></p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7046819674893900415-2267159632514909906?l=shadowpoets.blogspot.com' alt='' /></div>Κωσταςhttp://www.blogger.com/profile/00141236764766961875noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7046819674893900415.post-78471350332186920552008-10-28T01:51:00.004+02:002009-06-22T16:22:00.412+03:00<div align="justify"></div><div align="justify"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" style="FONT-FAMILY: georgia" href="http://3.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/SP0L-xCMAQI/AAAAAAAAAC8/Cs5yIZPypJg/s1600-h/remorse-1.jpg"><span style="font-size:0;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5259373112780914946" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: pointer; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/SP0L-xCMAQI/AAAAAAAAAC8/Cs5yIZPypJg/s320/remorse-1.jpg" border="0" /></span></a>Τύψεις είναι οι ενοχές του ανθρώπου πως έκανε κάτι αντίθετα στην ηθική του υπόσταση, σε αυτό που του επιβάλει ο τρόπος που μεγάλωσε. Ξέφυγε, «έσπασε» τα δεσμά της καθημερινότητάς του και ένιωσε άλλος.<br /><br />Οι τύψεις μπορούν να σκοτώσουν, μπορούν όμως να οδηγήσουν και σε ατέλειωτες ώρες σκέψης. «Τι έκανα; Γιατί το έκανα;», σκέφτεσαι και από την μια στιγμή στην άλλη εναλλάσσεις την θέση σου από εκείνου του «θύματος», σε εκείνη του «θύτη». Και πάλι πίσω.<br /><br />Τύψεις είναι η ανάγκη του ανθρώπου να νιώθει πως μια πράξη του είχε επιρροή, θετική ή αρνητική, σε έναν ή περισσότερους συνανθρώπους του. Είναι η επιβεβαίωση πως το άτομο επηρεάζει το σύνολο και το αντίστροφο.<br /><br />Αλίμονο αν δεν υπήρχαν τύψεις. Γιατί τα μισά ποιήματα του κόσμου δεν θα γράφονταν ή θα καίγονταν πριν καν εκδοθούν.<br /><br />Αλίμονο σ’ αυτόν που τύψεις δεν ένιωσε ποτέ του. Γιατί δεν ένιωσε ποτέ πως είναι η ευθύνη. Η ζωή.<br /><br />Υ.Γ. Το παραπάνω πεζό είναι αφιερωμένο στον Γιάννη Ρ. Έναν άνθρωπο που γνώρισαν στις αρχές του 2005, στη δημοσιογραφική σχολή του ΑΝΤ1 και με τον οποίο αν και ποτέ δεν κάναμε παρέα καθημερινή, πιστεύω πως μοιραζόμαστε πολλά κοινά σε αυτή τη ζωή.<br /></div><div align="right"><br /><em><span style="COLOR: rgb(51,51,255)">Κώστας</span></em></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7046819674893900415-7847135033218692055?l=shadowpoets.blogspot.com' alt='' /></div>Κωσταςhttp://www.blogger.com/profile/00141236764766961875noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7046819674893900415.post-83281112592225687822008-10-20T06:07:00.009+03:002009-06-22T16:19:14.067+03:00<div align="justify"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/SPv4d40PZJI/AAAAAAAAACs/LqCKY0ojBK4/s1600-h/RStongue.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5259070182236578962" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: pointer; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/SPv4d40PZJI/AAAAAAAAACs/LqCKY0ojBK4/s320/RStongue.jpg" border="0" /></a><br />Η επόμενη ανάρτηση δεν θα είναι ποίημα κάποιου... ερασιτέχνη καλλιτέχνη, αλλά οι στίχοι ενός τραγουδιού που συγκλόνισε την ιστορία της μουσικής και άλλαξε για πάντα το ροκ. Όπως εξάλλου έκανε και το συγκρότημα που το δημιούργησε. Σαν σήμερα, πριν από 35 χρόνια, το κομμάτι "<a href="http://gefyrismoi.blogspot.com/">Angie</a>" από τους <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Rolling_Stones">Rolling Stones</a>, ανέβηκε στο Νο 1 των Αμερικάνικων charts.<br /><br /><div style="TEXT-ALIGN: center"><a href="http://www.youtube.com/watch?v=-21QK9F1NWc"><span style="FONT-WEIGHT: bold">Angie - Rolling Stones</span></a><br /></div><br /><div style="TEXT-ALIGN: center">Angie, angie, when will those clouds all disappear?<br />Angie, angie, where will it lead us from here?<br />With no loving in our souls and no money in our coats<br />You cant say were satisfied<br />But angie, angie, you cant say we never tried<br />Angie, youre beautiful, but aint it time we said good-bye?<br />Angie, I still love you, remember all those nights we cried?<br />All the dreams we held so close seemed to all go up in smoke<br />Let me whisper in your ear:<br />Angie, angie, where will it lead us from here?<br />Oh, angie, dont you weep, all your kisses still taste sweet<br />I hate that sadness in your eyes<br />But angie, angie, aint it time we said good-bye?<br />With no loving in our souls and no money in our coats<br />You cant say were satisfied<br />But angie, I still love you, baby<br />Evrywhere I look I see your eyes<br />There aint a woman that comes close to you<br />Come on baby, dry your eyes<br />But angie, angie, aint it good to be alive?<br />Angie, angie, they cant say we never tried<br /><div style="TEXT-ALIGN: justify"><br /><br />Το τραγούδι "Angie" πρωτοεμφανίστηκε στον δίσκο του συγκροτήματος "<a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Goats_Head_Soup">Goats Head Soup</a>" ως κομμάτι νούμερο 5 στον πρώτο δίσκο. Στο τραγούδι συμμετέχει ο <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Nicky_Hopkins">Νίκι Χόπκινς</a>, διάσημος Άγγλος πιανίστας. Το "Angie" παρέσυρε μαζί του στην κορυφή των charts και ολόκληρο τον δίσκο, λίγες εβδομάδες μετά την κυκλοφορία του.<br /><br /><div style="TEXT-ALIGN: right"><span style="FONT-STYLE: italic">Κώστας</span> </div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7046819674893900415-8328111259222568782?l=shadowpoets.blogspot.com' alt='' /></div>Κωσταςhttp://www.blogger.com/profile/00141236764766961875noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7046819674893900415.post-33731649645393836722008-10-19T00:41:00.005+03:002008-11-17T18:57:40.160+02:00<div align="center"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/SPpZo3-nGHI/AAAAAAAAACk/7GyGrG30Hr4/s1600-h/love_silence.gif"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5258614073664673906" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/SPpZo3-nGHI/AAAAAAAAACk/7GyGrG30Hr4/s400/love_silence.gif" border="0" /></a><br /><div align="center">Σου ΄ταξα να γράψω ένα ποίημα·<br />μα δεν ξέρω πώς<br />δεν είμαι ποιητής.<br />Εκείνο που σου ΄ταξα<br />μου το ΄δωσες εσύ<br />γι΄ αυτό όταν σωπαίνω<br />να ξέρεις ότι οι λέξεις<br />στήνουν χορό στο στόμα μου<br />και θέλω να τις κρατήσω<br />για μένα από σένα.</div><div align="center"></div><br /><div align="right"><strong><span style="color:#ff0000;">τ΄β΄</span></strong></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7046819674893900415-3373164964539383672?l=shadowpoets.blogspot.com' alt='' /></div>Κωσταςhttp://www.blogger.com/profile/00141236764766961875noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7046819674893900415.post-46146020565522990022008-10-17T03:59:00.004+03:002008-11-17T18:57:57.526+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/SPfj5HVPIvI/AAAAAAAAACU/vkLt4vn5ZDI/s1600-h/army%2520rally%2520-%2520boy%2520w%2520rose.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5257921660338512626" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_no7-dC1o9go/SPfj5HVPIvI/AAAAAAAAACU/vkLt4vn5ZDI/s400/army%2520rally%2520-%2520boy%2520w%2520rose.jpg" border="0" /></a><br /><div align="center"><br />Γεννήθηκα για τον πόλεμο<br />Πέθανα για την ειρήνη<br />Μίσησα από αγάπη<br />Αγάπησα κάποιον εχθρό μου<br /><br />Είμαι άνθρωπος<br />Οι αντιφάσεις με δημιουργούν<br />Με συντηρούν στον κόσμο μου<br />Που ουσιαστικά είναι δικός τους<br /><br />Φαίνομαι ένα τίποτα<br />Κι όμως είμαι τόσα πολλά<br />Ένα ζώο χωρίς νύχια γαμψά<br />Με μυαλό ξυραφένιο<br /><br />Είμαι άνθρωπος<br />Είμαι αδύναμος<br />Είμαι ευαίσθητος<br />Είμαι ψυχρός<br /></div><br /><div align="right"><br /><em><span style="color:#6666cc;">Κώστας</span></em></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7046819674893900415-4614602056552299002?l=shadowpoets.blogspot.com' alt='' /></div>Κωσταςhttp://www.blogger.com/profile/00141236764766961875noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7046819674893900415.post-69469276477888709412008-10-14T04:34:00.019+03:002009-06-22T16:21:40.788+03:00<div align="right"><strong><span style="color:#000000;">---------------------------------------------------------------------------------------</span>&