Είμαι εδώ

Πώς να το κουμαντάρεις το βλέμμα
να το κάνεις να παραμείνει στη γη;
Τότε που κοιτάζεις ψηλά
βλέπω το ταβάνι να κρύβεται.

Ξέρω πού πονάς
γι΄ αυτό είμαι εδώ…

τ΄β΄

Επιστροφή

Το πρωτοσέλιδο της "Sportime" μια ημέρα μετά την κατάκτηση του EURO 2004 από την Ελλάδα.

Οι "Ποιητές της Σκιάς" επιλέγουν σήμερα να... αποβάλουν από πάνω τους την ιδιότητα του ποιητικού/καλλιτεχνικού ιστολογίου. Θέλουμε να σας ενημερώσουμε, για όσους δεν το γνωρίζατε, πως η ιστοσελίδα http://sportime.gr/ λειτουργεί και πάλι.

Η ιστοσελίδα είναι η ότι έχει απομείνει από την ιστορική εφημερίδα "Sportime", που έκλεισε λόγω οικονομικών προβλημάτων. Τόσο η έντυπη όσο και η ηλεκτρονική εφημερίδα, αποτελούσαν ανέκαθεν αγαπημένες επιλογές του δημιουργού των "Ποιητών της Σκιάς" και γιαυτο σας ενημερώνουμε πως το site έχει επανέλθει σε λειτουργία.

Μια θάλασσα αναμονή...

Υπήρξαν λέξεις
που χρησιμοποίησα πολλές φορές
και οριοθέτησαν τα γραπτά μου.

Όμως εγώ πάλευα πάντα για τις άλλες
αυτές που ποτέ δε βρήκα
αυτές που εξηγούσαν ασύλληπτα μεγέθη
αυτές που χρωμάτιζαν τις ανησυχίες μου
αυτές που ποτέ δε λέγονται
διότι είναι τόσο ακριβές
που κανείς δεν είχε τη ψυχή
να τις φυλακίσει στο στόμα του
ή να τις πληγώσει στο χαρτί του.
Με καταδίκασαν για ανεπάρκεια γνώσεων,
για έλλειψη γλωσσικού πλούτου.


Μα τι να 'κανα;
που πάντα περπατούσα
σε θάλασσες πιο βαθιές
και που ποτέ δεν έδωσα κάτι
που να μην έχει λίγο από τη ψυχή μου;

Άδειασα,
περιμένοντας αυτά
που ήξερα από πριν πως δε θα έρθουν...

Spy

Μια ψυχή που έκλαιγε

Το δυνατό και εκτυφλωτικό φως της λάμπας της γειτονίας έμπαινε από το παράθυρο, σχηματίζοντας στον καναπέ «σκιές» και φιγούρες απροσδιόριστες. Το ταλαιπωρημένο του μυαλό προσπαθούσε να ξεχαστεί, βρίσκοντας καταφύγιο σε ένα κακοστριμένο αλλά απολαυστικό τσιγάρα.

Μόνο ο ήχος των Scorpions είχε ανταπόκριση από τα αυτιά του, καθώς η ζωή του έμοιαζε να περνάει μπροστά από τα μάτια του με τη μορφή του καπνού του τσιγάρου. Προσπάθησε να σκεφτεί για ποιο λόγο ένας άνθρωπος θέλει να αφαιρέσει την ζωή του από το σύνολο. Οι δικαιολογίες που βρήκε, πολλές. «Δεν είμαι αρκετά γενναίος για κάτι τέτοιο», σκέφτηκε.

Πριν λίγες ημέρες ένας άλλος προσπάθησε να το κάνει και ίσως ζήσει τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του, έχοντας τριγύρω του ανθρώπους να πασχίζουν ώστε να μην το δοκιμάσει ξανά. Η ψυχή του έκλαψε όταν έμαθε πως κάποιος είναι τόσο γενναίος για να πάψει να ζει. Και όμως κάτι στο μυαλό του δεν πήγαινε καλά.

Σάστισε λίγο. Ας συγκρίνω τον θάνατο με τη ζωή. Μετά τον πρώτο όλα είναι ήσυχα˙ μάλλον πολύ ήσυχα. Η ψυχή περιπλανιέται στο άπειρο ή χάνεται˙ αν υπάρχει ψυχή. Η δεύτερη όμως απαιτεί πολλά περισσότερα. Πείσμα. Δύναμη. Αντοχή. Αγάπη. Μίσος. Κλάμα. Γέλιο. Τόσα πολλά, μέσα σε κάτι τόσο μικρό.

Μάλλον πρέπει να είσαι γενναίος για να ζεις και δειλός για να θες να πεθάνεις, κατέληξε. Τα νιάτα του δεν του επέτρεπαν τέτοιες σκέψεις. Ήξερε όμως πως δεν τον νοιάζουν οι άλλοι, αλλά μόνο ο εαυτός του. Εγωιστής χωρίς αυτοπεποίθηση, γεμάτος πνεύμα και όχι ύλη. Μόνος κατ’ επιλογή, μόνος στην ψυχή.

Το τσιγάρο έσβησε. Οι Scorpions ήταν ακόμη εκεί. Πολλοί κοντά του, κανένας «δίπλα» του. Μόνος στην ψυχή, μόνος κατ’ επιλογή. Μια ψυχή που έκλαιγε, επειδή μπορούσε να κλάψει και χωρίς αιτία. Εξάλλου η ζωή θέλει και κλάμα.

Κώστας

Συνάντηση

Φίλοι καλοί ελάτε απόψε που είμαι μόνος,
όπως παλιά να ειδωθούμε και παρελθόν να γίνει ο πόνος.
Ξανά να σμίξουμε και πάλι και τα αστεία μας να πούμε,
να κλάψουμε, να θυμηθούμε,
ν’ ανοίξουμε κι ένα μπουκάλι με κρασί και να το πιούμε.

Τα χρόνια που περάσαν να σκεφτούμε,
τι καταφέραμε ως τώρα, απόψε ας μην συλλογιστούμε.
Ας ζήσουμε μονάχα τη στιγμή,
καθώς η μουσική της εποχής μας θα καλεί για να συγκινηθούμε.

Στα μέρη που μαζί περπατήσαμε,
πιο ώριμοι ας βαδίσουμε τώρα.
Κι ας πούμε ότι φτάσαμε στο τέλος εποχής,
ενώ θα προσπαθούν απεγνωσμένα οι σταγόνες της βροχής,
τα ταλαίπωρα κορμιά μας να υγράνουν.

Υ.Γ. Το παραπάνω θ’ αφιερωθεί στην παλιοπαρέα του ΑΝΤ1 σε 30 χρόνια από σήμερα, για όσα δεν τολμήσαμε ποτέ να εξομολογηθούμε.

Γιάννης

Η κόλαση και οι άλλοι

Ένα από τα μεγαλύτερα αποφθέγματα στην ιστορία της ανθρωπότητας ανήκει στον μεγάλο Ζαν Πολ Σαρτρ. Ο Σαρτρ έλεγε πως: «Κόλαση είναι οι άλλοι». Μια φράση που εύκολα πιστεύει κανείς πως την καταλαβαίνει όμως δύσκολα την συνειδητοποιεί.

Οι άλλοι βρίσκονται καθημερινά γύρω μας. Άνθρωποι με τους οποίους συναναστρεφόμαστε καθημερινά, ανταλλάσουμε απόψεις, συζητάμε, διαφωνούμε, συνεργαζόμαστε, αγαπιόμαστε, κάνουμε έρωτα. Οι άλλοι…

Ο άνθρωπος, αντίθετα με τα υπόλοιπα είδη του πλανήτη, είχε την τάση από την αρχή της ύπαρξής του να αναζητά κάτι παραπάνω από τον ορίζοντα. Ότι έβλεπε, το κατακτούσε. Ότι φανταζόταν… έπρεπε να το δει!

Έτσι, αντί να προσπαθεί μόνος του να φτάσει πέρα από τον ορίζοντα, δημιούργησε κοινωνίες. Ομάδες που σκέπασαν τους φόβους του, ενίσχυσαν την ψυχραιμία του και έκαναν την ζωή του πιο δύσκολη από ότι φανταζόταν. Έκαναν την ζωή του όπως ακριβώς το εξέφρασε ο Σαρτρ με μια λέξη: Κόλαση!

Όσο περίεργο, μελαγχολικό ή τρομακτικό και αν ακούγεται, κόλαση είναι οι γύρω μας. Οι άνθρωποι με τους οποίους συναναστρεφόμαστε μας αναγκάζουν, χωρίς να το καταλαβαίνουμε, σε σκέψεις οι οποίες τις περισσότερες φορές καταλήγουν να μετατρέπονται σε τύψεις για κάτι που δεν κάναμε. Και όλοι μας αποτελούμε την κόλαση για όλους μας!

Και όμως είναι τόσο πολύτιμη η βιώσιμη μοναξιά του ανθρώπου και τόσο ιδανική, που πρέπει κανείς να περιμένει μέχρι το θάνατό του για να την συνειδητοποιήσει.

Αν σκεφτεί κανείς πως οι άλλοι είναι κόλαση, τότε ο παράδεισος είναι ο θάνατος. Όταν η μονάδα αποχωρεί από το σύνολο, γίνεται ανεξάρτητη. Τότε, στις τελευταίες στιγμές της υλικής του ζωής, ο άνθρωπος μπορεί πραγματικά να καταλάβει την γαλήνη της μοναχικότητας.

Τότε αρχίζει να συνειδητοποιεί πως οι φωνές των γύρω του δεν θα απασχολούν πλέον τα αυτιά του και τη θέση τους θα πάρουν για λίγα δευτερόλεπτα, τιτιβίσματα πουλιών. Αγνές μορφές ζωής, χωρίς φθόνο, πάθος και ζήλεια.

Κώστας

Τύψεις

Τύψεις είναι οι ενοχές του ανθρώπου πως έκανε κάτι αντίθετα στην ηθική του υπόσταση, σε αυτό που του επιβάλει ο τρόπος που μεγάλωσε. Ξέφυγε, «έσπασε» τα δεσμά της καθημερινότητάς του και ένιωσε άλλος.

Οι τύψεις μπορούν να σκοτώσουν, μπορούν όμως να οδηγήσουν και σε ατέλειωτες ώρες σκέψης. «Τι έκανα; Γιατί το έκανα;», σκέφτεσαι και από την μια στιγμή στην άλλη εναλλάσσεις την θέση σου από εκείνου του «θύματος», σε εκείνη του «θύτη». Και πάλι πίσω.

Τύψεις είναι η ανάγκη του ανθρώπου να νιώθει πως μια πράξη του είχε επιρροή, θετική ή αρνητική, σε έναν ή περισσότερους συνανθρώπους του. Είναι η επιβεβαίωση πως το άτομο επηρεάζει το σύνολο και το αντίστροφο.

Αλίμονο αν δεν υπήρχαν τύψεις. Γιατί τα μισά ποιήματα του κόσμου δεν θα γράφονταν ή θα καίγονταν πριν καν εκδοθούν.

Αλίμονο σ’ αυτόν που τύψεις δεν ένιωσε ποτέ του. Γιατί δεν ένιωσε ποτέ πως είναι η ευθύνη. Η ζωή.

Υ.Γ. Το παραπάνω πεζό είναι αφιερωμένο στον Γιάννη Ρ. Έναν άνθρωπο που γνώρισαν στις αρχές του 2005, στη δημοσιογραφική σχολή του ΑΝΤ1 και με τον οποίο αν και ποτέ δεν κάναμε παρέα καθημερινή, πιστεύω πως μοιραζόμαστε πολλά κοινά σε αυτή τη ζωή.

Κώστας

Χρόνια πολλά "Angie"

Η επόμενη ανάρτηση δεν θα είναι ποίημα κάποιου... ερασιτέχνη καλλιτέχνη, αλλά οι στίχοι ενός τραγουδιού που συγκλόνισε την ιστορία της μουσικής και άλλαξε για πάντα το ροκ. Όπως εξάλλου έκανε και το συγκρότημα που το δημιούργησε. Σαν σήμερα, πριν από 35 χρόνια, το κομμάτι "Angie" από τους Rolling Stones, ανέβηκε στο Νο 1 των Αμερικάνικων charts.

Angie - Rolling Stones

Angie, angie, when will those clouds all disappear?
Angie, angie, where will it lead us from here?
With no loving in our souls and no money in our coats
You cant say were satisfied
But angie, angie, you cant say we never tried
Angie, youre beautiful, but aint it time we said good-bye?
Angie, I still love you, remember all those nights we cried?
All the dreams we held so close seemed to all go up in smoke
Let me whisper in your ear:
Angie, angie, where will it lead us from here?
Oh, angie, dont you weep, all your kisses still taste sweet
I hate that sadness in your eyes
But angie, angie, aint it time we said good-bye?
With no loving in our souls and no money in our coats
You cant say were satisfied
But angie, I still love you, baby
Evrywhere I look I see your eyes
There aint a woman that comes close to you
Come on baby, dry your eyes
But angie, angie, aint it good to be alive?
Angie, angie, they cant say we never tried

Το τραγούδι "Angie" πρωτοεμφανίστηκε στον δίσκο του συγκροτήματος "Goats Head Soup" ως κομμάτι νούμερο 5 στον πρώτο δίσκο. Στο τραγούδι συμμετέχει ο Νίκι Χόπκινς, διάσημος Άγγλος πιανίστας. Το "Angie" παρέσυρε μαζί του στην κορυφή των charts και ολόκληρο τον δίσκο, λίγες εβδομάδες μετά την κυκλοφορία του.

Κώστας

Σιωπή

Σου ΄ταξα να γράψω ένα ποίημα·
μα δεν ξέρω πώς
δεν είμαι ποιητής.
Εκείνο που σου ΄ταξα
μου το ΄δωσες εσύ
γι΄ αυτό όταν σωπαίνω
να ξέρεις ότι οι λέξεις
στήνουν χορό στο στόμα μου
και θέλω να τις κρατήσω
για μένα από σένα.

τ΄β΄

Ο Άνθρωπος

Γεννήθηκα για τον πόλεμο
Πέθανα για την ειρήνη
Μίσησα από αγάπη
Αγάπησα κάποιον εχθρό μου

Είμαι άνθρωπος
Οι αντιφάσεις με δημιουργούν
Με συντηρούν στον κόσμο μου
Που ουσιαστικά είναι δικός τους

Φαίνομαι ένα τίποτα
Κι όμως είμαι τόσα πολλά
Ένα ζώο χωρίς νύχια γαμψά
Με μυαλό ξυραφένιο

Είμαι άνθρωπος
Είμαι αδύναμος
Είμαι ευαίσθητος
Είμαι ψυχρός

Κώστας

Στους μαύρους τοίχους

---------------------------------------------------------------------------------------

Έβλεπα το λευκό του πρόσωπο στο μαύρο φόντο.
Ένα δωμάτιο με μαύρους τοίχους και ένα άσπρο τραπέζι.
Εκεί ήταν καθισμένοι οι δικαστές και με κοίταζαν.

«Κύριε Α. δικάζεστε για το φόνο που πράξατε πριν 40 μέρες, τι έχετε να πείτε;».
Τους κοίταξα με μάτια έτοιμα να βουρκώσουν.
«Το ομολογώ», είπα, «εγώ το έκανα, αλλά δεν είχα άλλη επιλογή».
Ο άντρας στο κέντρο κοίταξε την γυναίκα δίπλα του.

Εκείνη γύρισε και με κοίταξε. «Γιατί το κάνατε»; Μου είπε.
«Ήταν δυστυχισμένος. Δεν γνώρισε φίλια, έρωτα, αναγνώριση. Δεν ήξερε τι άλλο έκανε εδώ, με κοίταζε κάθε πρωί με δακρυσμένα μάτια. Δεν άντεχε. Δεν άντεχε την μοναξιά», αποκρίθηκα.

«Σας είπε ποτέ ότι ήθελε να πεθάνει;» με ρώτησε ο άντρας.
Έσκυψα το κεφάλι και έγνεψα ένα όχι.
«Άρα είσαι ένας ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ», μου φώναξε.
Δεν ήξερα τι να απαντήσω.
«Κύριε Αυτόχειρα. Καταδικάζεστε να παραμείνετε μόνος σε αυτό το δωμάτιο μέχρις ότου συνειδητοποιήσετε τι του στερήσατε.»

Έμεινα μόνος ανάμεσα στους μαύρους τοίχους. Πάλι. Πάλι με άφησαν όλοι. Ούτε εδώ δεν μπόρεσα να βρω αυτό που ήθελα.

Αχ και να μπορούσα να τους ειδοποιήσω όλους.
Να τους προειδοποιήσω να μην κάνουν το λάθος να αδιαφορούν.
Θα υπήρχαν λιγότεροι καταδικασμένοι.

Χρήστος

Σημ: Ευχαριστώ τον φίλο μου Χρήστο για το πρώτο κείμενο των "Ποιητών της Σκιάς".