Γιατί είστε άνθρωποι...

"The Tomb" by Radojavor - On deviantart.com

Με φέρανε στη Γη
χωρίς να το γνωρίζω
ήμουν λέει ο σωτήρας.
Με χρήσανε βασιλιά
των ουρανών
των θαλασσών
και όλων των ζωντανών.

Τα όνειρα τους
μου έδωσαν ζωή
και μου την πήραν μακριά.
Για χάρη τους γδάρθηκα
σύρθηκα
πέθανα
αναστήθηκα.

Το σώμα μου τσάκισαν
σαν να ήμουν παιχνίδι
και με ξέχασαν.
Ποτέ δεν υπήρχα
δεν ανέπνεα
δεν εξέπνευσα
ήμουν ψέμα.

Το μόνο αληθινό ψέμα
που απ’ των ανθρώπων χείλη
βγήκε ποτέ.
Με πίστεψαν
με σταύρωσαν
έγινα σύμβολο
και χάθηκα.

Στο βασίλειο που μου χάρισαν
πήγα να ξαποστάσω
και να συλλογιστώ.
Χάθηκα στους φόβους μου
προσπάθησα
κουράστηκα
τα παράτησα.

Κάποτε ήμουν παιδί
και όπως όλα τα παιδιά
είχα καλή καρδιά.
Μετά μεγάλωσα
αγρίεψα
τρελάθηκα
πίστεψα πως ήμουν βασιλιάς.

Με φτιάξατε
με παίξατε και με κουράσατε,
με καταστρέψατε.
Δεν υπήρχα ποτέ
ήμουν από εσάς
για εσάς.
Γιατί είστε άνθρωποι…

Κώστας

Για μια νεράιδα...

Ένα μέταλ τραγούδι
με στίχους ροκ
και μια λούπα από χιπ-χοπ

Τραγουδάω κάθε βράδυ
για την πάρτη μιας νεράιδας
με όνομα σοφό

Ένα τραγούδι με άσπρη αρχή
σαν τη στάχτη γκρίζα μέση
και σαν κοράκι μαύρο τέλος

Τραγουδάω κάθε βράδυ
για την πάρτη μιας νεράιδας
που χάθηκε στο σκοτάδι

Μια λούπα κουραστική
που πρέπει να ξεσπάσει
για αγάπη δε μιλά
μα για μια πράξη

Ένα έγκλημα καρδιάς
τραγουδάω κάθε νύχτα
για την πάρτη μιας νεράιδας
που μ’ άφησε σαν γύπα

Πάνω απ’ τα μέρη που ήμασταν μαζί
περίμενα καρτερικά μια λέξη
ν’ ακούσω της φωνής της τη χροιά
η καρδιά να τρεμοπαίξει

Τραγουδάω κάθε βράδυ
για την πάρτη μιας νεράιδας
που με σκότωσε ένα βράδυ…

Κώστας

Θα περιμένω…

Οι γονείς μου με μεγάλωσαν με την ιδέα να μην είμαι παλαιολάτρης, αλλά να κοιτάζω το παρελθόν μου, για να βελτιώσω εμένα και την δική μου γενιά.

Όμως δεν είναι λίγες οι φορές τους τελευταίους τρεις μήνες, που έχει περάσει σαν σφαίρα που διαλύει τον εγκέφαλο μου η σκέψη: «Μακάρι να γυρνούσα τον χρόνο πίσω…». Να ήμουν εκεί ξανά, έστω για λίγο…

Δεν ξέρω πράγματι αν αξίζει, και μάλλον δεν θα το μάθω ποτέ, ο κάθε άνθρωπος μια δεύτερη ευκαιρία. Δεν ξέρω καν αν υπάρχει σωστό και λάθος, για να μπορέσω να θέσω πάνω σε έναν άξονα αυτά στα οποία πιστεύω πως έχω αδικηθεί και αυτά στα οποία θεωρώ πως έχω αδικήσει.

Μάλλον αυτός άξονας είναι πολύ ρευστός για να υπάρξει, αφού η τοποθέτηση ενός άλλου προσώπου πάνω του, από εμένα, θα τον έκανε αυτόματα να ταραχθεί. Δύσκολα λοιπόν μπορώ να πω με σιγουριά, αν μου αξίζει μια δεύτερη ευκαιρία.

Ή στην τελική, αν μου αξίζει να μάθω τους λόγους για τους οποίους έχουν γίνει διάφορα πράγματα που επηρέασαν τη ζωή μου. Αρνητικά και θετικά.

Ως άνθρωπος, γεννήθηκα για να επιβιώσω. Όπως κάθε άλλος ζωντανός οργανισμός στην Γη. Δεν έχω κάτι ξεχωριστό και σίγουρα δεν υπάρχει απάντηση στο αιώνιο γιατί που και χωρίς να το θέλω, περιτριγυρίζει τόσα χρόνια μέσα στο κεφάλι μου και με ταλαιπωρεί.

Όμως πραγματικά θα ήθελα πολύ να μάθω για ποιο λόγο:

«Έφυγες χωρίς αντίο.
Έφυγες χωρίς γιατί.
Και με άφησες στο κρύο.
Να ζητάω συμβουλή.»

Δεν ξέρω γιατί το έκανες, όμως ξέρω τις συνέπειες της πράξεις σου. Και δεν ήταν ωραίες, σε διαβεβαιώνω. Κομμάτια καρδιάς, παντού σκορπισμένα. Τα μάζεψα και έφτιαξα μια πέτρα, πιο σκληρή απ’ τη μοναξιά και την κάρφωσα στο στήθος μου.

Με το πέρασμα των χρόνων, έγινα σκληρός σαν την πέτρα αυτή. Τίποτα δεν περνούσε από μέσα της, παρά μόνο το αίμα που με κρατούσε ζωντανό. Αν και για αυτό δεν είμαι σίγουρος πια. Έχω αρχίσει να πιστεύω πως μόνο η ελπίδα ότι μια μέρα, κάποτε, έπειτα από πολλά χρόνια, θα σε δω ξανά, θα περάσουμε μπροστά από το δημοτικό, θα με φιλήσεις και θα μοιάζει σαν την πρώτη φορά, με κρατάει ζωντανό.

Θα φύγεις για το σπίτι σου και εγώ με ένα χαμόγελο πιο λαμπρό και από μικρού παιδιού που μόλις πήρε δώρο, θα πάω να βρω τους φίλους μου στην πλατεία. Ξανά.

Ξέρω ότι αυτό δεν θα γίνει ποτέ. Όμως ξέρω πως έχω την δύναμη να περιμένω έως το τέλος της ζωής μου, για να επιβεβαιώσω αυτή μου την εκτίμηση. Εξάλλου δεν οι ιστορίες που μιλούν για κάποιον/ κάποια που έδωσε την καρδιά του μόνο σε μια/ έναν για πάντα, δεν βγήκαν από το ανθρώπινο μυαλό.

Πάντα υπάρχει κάποιος που φεύγει και κάποιος που μένει για να φυλάει αυτό που άφησε ο άλλος. Γιατί έστω και μια φορά στις 1.000 που αυτό γίνεται, ο πρώτος που έφυγε, γυρίσει, τότε η έκρηξη χαράς που θα συμβεί, είναι αρκετή για να γεννήσει χιλιάδες έρωτες.

Ελπίζω να γυρίσεις αργά, για να μπορέσω να φύγω ξέροντας πως άντεξα το βάρος του εαυτού μου. Να μπορέσω να φύγω δυνατός που κράτησα μέσα μου μια αγάπη, την οποία μου έδωσες και έφυγες. Το βάρος αυτό… το κράτησα και στάθηκα όρθιος.

Κώστας

Για τον Αλέξη

Ο ναός του Ποσειδώνα στο Σούνιο.

Γέννημα των ονείρων, γέλιο του Θεού,
μια ακόμη νύχτα που είσαι παντού.
Κλείνω τα δυο μου μάτια να ξεχαστώ,
να μη θυμάμαι θέλω, να κοιμηθώ.

Μίλαγες και οι λέξεις παίρναν φωτιά,
κοίταγες κι η ματιά σου παρηγοριά.
Τώρα ποια στόματα να μου το πουν,
αυτοί που φεύγουν πίσω πως δε γυρνούν.

Αυτό που με συντρίβει, που με πονεί,
είναι πως δε σου είπα «ώρα καλή»
«Μη φοβηθείς τον Άγιο μήτε τα νερά,
η βάρκα απέναντι όταν θα σε περνά»

Τώρα απ’ τα χείλη ποια κουβέντα να βγει,
που έφυγες και σε κλαίνε μάνα κι αδερφή.
Τώρα στο Σούνιο Θεέ μου, σκόρπα μονάκριβέ μου.
Τώρα στο Σούνιο Θεέ μου, σκορπίσου αδερφέ μου.

*Στη μνήμη του Αλέξη Κόκκινου που έφυγε στα 30 του από τροχαίο.

Γιάννης

Κάπου ανάμεσα

Νοιώθω πως ένας δαίμονας
να βγαίνει από μέσα μου καθώς πεθαίνω;
Ή είναι ένας άγγελος
που δαιμονικά μαστιγώνει τους αμαρτωλούς;

Τώρα την τελευταία ώρα
τι είναι τελικά αυτό που θα βγει;
Γιατί το μόνο σίγουρο είναι
ότι θα είμαι ο μονός που δεν θα το δω.

Τελικά που θα είμαστε
όταν στον άλλο κόσμο βρεθούμε;
Θα είμαστε στην κόλαση να πονούμε
ή μήπως στον παράδεισο αμαρτωλούς να χτυπούμε;

Εγώ θέλω να είμαι στην μέση.
Εκεί που δεν είναι ούτε παράδεισος ή κόλαση.
Μα και πάλι θα αναρωτιέμαι,
είμαι στην μέση αλλά…
προς στον παράδεισο ή στην κόλαση;

Χρήστος

Έρωτας είναι να μισείς...

Πριν δυο μέρες την είχα μπροστά μου
Όμως εχθές έκοψε τα φτερά μου
Μιλούσα μαζί της σε μι’ άδεια πλατεία
Μετά από λίγο…
αηδία

Έρωτας είναι να μισείς
Χωρίς διακρίσεις
Έρωτας είναι να φθονείς
Θα υποκύψεις

Σε λίγα λεπτά
Αλλάζουνε όλα
Σε μια στιγμή
Διαλύονται χρόνια

Έρωτας είναι να μισείς
Αυτόν που αγαπάει
Κάποιον που εσύ θα λησμονείς
Όταν ο εκείνος τον φιλάει

Τι κάνω εγώ
Σ’ αυτό το «ταξίδι»;
Μάλλον δεν συμμετέχω.
Μάλλον είμαι παιχνίδι.

Το συγκεκριμένο ποίημα γράφτηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 2008. Είναι η περιγραφή της συνάντησης δυο προσώπων. Το ένα ίσως το γνωρίζετε. Ίσως και όχι. Πια... Έκτοτε πέρασαν τρεις μήνες, όμως αυτή η συνάντηση θα μείνει για πάντα χαραγμένη στο μυαλό του προσώπου που ίσως γνωρίζετε. Ίσως και όχι. Πια... Τα υπόλοιπα... είναι ιστορία.

Κώστας

Ένας γάτος με άπειρες ζωές

Πηγή

Ξύπνησα.
Βρήκα μπροστά μου μια ζωή
και άλλες έξι.
Στην πρώτη ήμουν γάτος
σκαρφάλωνα στα δέντρα
μαύρος και σκάρτος.

Έπεσα, προσγειώθηκα.
Τα δυο μου μπροστινά τα πόδια
έγιναν χέρια και τρόμαξα.
Είδα το σώμα μου ν’ αλλάζει
έβγαλα μιλιά και έχασα μυαλό
και ανατριχιάζω σαν ο ήλιος χαράζει.

Σηκώθηκα.
Τα μάτια μου ανοίξαν
και έβλεπα κανονικά.
Άκουγα λέξεις δίχως νόημα
έκανα εμετό με τις απόψεις τους
κι όλα τα φρούτα τους ήταν πρώιμα.

Ανέπνευσα.
Δεν είχα πια δέντρα
να σκαρφαλώνω.
Περπάτησα στα πεζοδρόμια
και κοίταξα κάτω τους πρώην δικούς μου
λησμόνησα σαν ήμουν γάτος στα υπόγεια.

Εξέπνευσα.
Μια ζωή ακόμη χάθηκε
και μείναν πέντε.
Τι φυλάει άραγε για μένα η μοίρα
που θα με στείλει πάλι
σε ποια πλημμύρα.

Είμαι γάτος.
Ένας γάτος με άπειρες ζωές
που ψάχνει τη λύτρωση.
Η αιώνια ζωή μου δώρο για πολλούς
μα αυτοί δε ζήσαν ότι έζησα
δε το χωράει ο δικός τους νους.

Είμαι γάτος.
Με άπειρες ζωές.
Όλες μέσα σε μια.

..

Κώστας

Φύγε

Δυο πόδια ακούραστα
μάτια σκύλου μες το κρύο
Χέρια φτερούγες
ψιθυρίζει τραγούδια θλιβερά
η νύχτα.

Ζέστη του Δεκέμβρη
κρύα σπίτια
Γωνιές φίλων
κακές μνήμες έρχονται
και η μέρα.

Ήλιος λαμπρός
αιματοβαμμένος δρόμος
Εκκωφαντική σιωπή
άνθρωποι σαν κοράκια
σε γδέρνουν.

Φύγε.

Κώστας

Είμαι εδώ

Πώς να το κουμαντάρεις το βλέμμα
να το κάνεις να παραμείνει στη γη;
Τότε που κοιτάζεις ψηλά
βλέπω το ταβάνι να κρύβεται.

Ξέρω πού πονάς
γι΄ αυτό είμαι εδώ…

τ΄β΄

Μια θάλασσα αναμονή...

Υπήρξαν λέξεις
που χρησιμοποίησα πολλές φορές
και οριοθέτησαν τα γραπτά μου.

Όμως εγώ πάλευα πάντα για τις άλλες
αυτές που ποτέ δε βρήκα
αυτές που εξηγούσαν ασύλληπτα μεγέθη
αυτές που χρωμάτιζαν τις ανησυχίες μου
αυτές που ποτέ δε λέγονται
διότι είναι τόσο ακριβές
που κανείς δεν είχε τη ψυχή
να τις φυλακίσει στο στόμα του
ή να τις πληγώσει στο χαρτί του.
Με καταδίκασαν για ανεπάρκεια γνώσεων,
για έλλειψη γλωσσικού πλούτου.


Μα τι να 'κανα;
που πάντα περπατούσα
σε θάλασσες πιο βαθιές
και που ποτέ δεν έδωσα κάτι
που να μην έχει λίγο από τη ψυχή μου;

Άδειασα,
περιμένοντας αυτά
που ήξερα από πριν πως δε θα έρθουν...

Spy

Συνάντηση

Φίλοι καλοί ελάτε απόψε που είμαι μόνος,
όπως παλιά να ειδωθούμε και παρελθόν να γίνει ο πόνος.
Ξανά να σμίξουμε και πάλι και τα αστεία μας να πούμε,
να κλάψουμε, να θυμηθούμε,
ν’ ανοίξουμε κι ένα μπουκάλι με κρασί και να το πιούμε.

Τα χρόνια που περάσαν να σκεφτούμε,
τι καταφέραμε ως τώρα, απόψε ας μην συλλογιστούμε.
Ας ζήσουμε μονάχα τη στιγμή,
καθώς η μουσική της εποχής μας θα καλεί για να συγκινηθούμε.

Στα μέρη που μαζί περπατήσαμε,
πιο ώριμοι ας βαδίσουμε τώρα.
Κι ας πούμε ότι φτάσαμε στο τέλος εποχής,
ενώ θα προσπαθούν απεγνωσμένα οι σταγόνες της βροχής,
τα ταλαίπωρα κορμιά μας να υγράνουν.

Υ.Γ. Το παραπάνω θ’ αφιερωθεί στην παλιοπαρέα του ΑΝΤ1 σε 30 χρόνια από σήμερα, για όσα δεν τολμήσαμε ποτέ να εξομολογηθούμε.

Γιάννης

Σιωπή

Σου ΄ταξα να γράψω ένα ποίημα·
μα δεν ξέρω πώς
δεν είμαι ποιητής.
Εκείνο που σου ΄ταξα
μου το ΄δωσες εσύ
γι΄ αυτό όταν σωπαίνω
να ξέρεις ότι οι λέξεις
στήνουν χορό στο στόμα μου
και θέλω να τις κρατήσω
για μένα από σένα.

τ΄β΄

Ο Άνθρωπος

Γεννήθηκα για τον πόλεμο
Πέθανα για την ειρήνη
Μίσησα από αγάπη
Αγάπησα κάποιον εχθρό μου

Είμαι άνθρωπος
Οι αντιφάσεις με δημιουργούν
Με συντηρούν στον κόσμο μου
Που ουσιαστικά είναι δικός τους

Φαίνομαι ένα τίποτα
Κι όμως είμαι τόσα πολλά
Ένα ζώο χωρίς νύχια γαμψά
Με μυαλό ξυραφένιο

Είμαι άνθρωπος
Είμαι αδύναμος
Είμαι ευαίσθητος
Είμαι ψυχρός

Κώστας

Στους μαύρους τοίχους

---------------------------------------------------------------------------------------

Έβλεπα το λευκό του πρόσωπο στο μαύρο φόντο.
Ένα δωμάτιο με μαύρους τοίχους και ένα άσπρο τραπέζι.
Εκεί ήταν καθισμένοι οι δικαστές και με κοίταζαν.

«Κύριε Α. δικάζεστε για το φόνο που πράξατε πριν 40 μέρες, τι έχετε να πείτε;».
Τους κοίταξα με μάτια έτοιμα να βουρκώσουν.
«Το ομολογώ», είπα, «εγώ το έκανα, αλλά δεν είχα άλλη επιλογή».
Ο άντρας στο κέντρο κοίταξε την γυναίκα δίπλα του.

Εκείνη γύρισε και με κοίταξε. «Γιατί το κάνατε»; Μου είπε.
«Ήταν δυστυχισμένος. Δεν γνώρισε φίλια, έρωτα, αναγνώριση. Δεν ήξερε τι άλλο έκανε εδώ, με κοίταζε κάθε πρωί με δακρυσμένα μάτια. Δεν άντεχε. Δεν άντεχε την μοναξιά», αποκρίθηκα.

«Σας είπε ποτέ ότι ήθελε να πεθάνει;» με ρώτησε ο άντρας.
Έσκυψα το κεφάλι και έγνεψα ένα όχι.
«Άρα είσαι ένας ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ», μου φώναξε.
Δεν ήξερα τι να απαντήσω.
«Κύριε Αυτόχειρα. Καταδικάζεστε να παραμείνετε μόνος σε αυτό το δωμάτιο μέχρις ότου συνειδητοποιήσετε τι του στερήσατε.»

Έμεινα μόνος ανάμεσα στους μαύρους τοίχους. Πάλι. Πάλι με άφησαν όλοι. Ούτε εδώ δεν μπόρεσα να βρω αυτό που ήθελα.

Αχ και να μπορούσα να τους ειδοποιήσω όλους.
Να τους προειδοποιήσω να μην κάνουν το λάθος να αδιαφορούν.
Θα υπήρχαν λιγότεροι καταδικασμένοι.

Χρήστος

Σημ: Ευχαριστώ τον φίλο μου Χρήστο για το πρώτο κείμενο των "Ποιητών της Σκιάς".