Walk the mile

So many thoughts, so many questions

So many years, thousands of tensions

My brain honey is a clock everworking

It sets the pace I follow running

Runnin’ always runnin’

From thoughts, catatonic spots, it could have been worse

I think it’s time babe I set the pace

Life is no longer a race

Throw the battery away, go vintage style

I don’t wanna run the mile

So many tears, so many times the will for life disappears

So many moments of life slapping me in the face with fears

It seems the time is here

Change the gear

Catch life from the horns

Punch the past

Go slow or fast or don’t go at all

Enjoy having the will to live

You’re all I breathe.

Υποχώρηση

Περήφανοι κορμοί
σαν φύλλα από μπουμπούκι
αγκαλιάζουν την ηθική
γίνονται ένα
χάνονται.

Σαν φλούδες λεμονιού
στη νομοτέλεια της λεπίδας
καλύπτουν ένστικτα
αρχέγονα παλιά
κοιμούνται.

Τα ουρλιαχτά τους
σαν μουσική στα αυτιά μου
απελπίζονται εκθετικά
όπως το τσουνάμι
εκρήγνυνται.

«Ο καρκίνος δεν είναι αρρώστεια, βάλτε να πιούμε»!

Πόση ανατριχίλα μπορεί να σου προκαλέσει η σκέψη ότι ένας άνθρωπος βγαίνει στη σκηνή και μπορεί να είναι η τελευταία φορά που το κάνει; Το σκέφτηκες αρκετά; Πολλαπλασίασέ το επί 10, δώσε σε αυτόν τον άνθρωπο το όνομα Θάνος Ανεστόπουλος, βάλε μαύρη φόρμα, μαύρη μπλούζα, άσε στην άκρη την καθημερινότητα και έλα να πάμε ένα ταξίδι στην Τεχνόπολις στο Γκάζι.

Φαντάσου σκηνικό. Δροσιά, σύννεφα που προαναγγέλουν βροχή, προετοιμασίες, κόσμος, βουβή χαρά. Ο Θάνος Ανεστόπουλος πάντα «υμνούσε» τη βουβή χαρά. Στα γραπτά του, με τις κινήσεις του, με τη χροιά της φωνής του. Ο καρκίνος του χτύπησε την πόρτα πριν αρκετό καιρό. Στα οστά. Δύσκολα τα πράγματα. Η πεμπτουσία της τέχνης του, τα Διάφανα Κρίνα, ήταν εκεί όμως. Παρότι βρισκόταν στην άκρη του δωματίου, σε ένα χρονοντούλαπο κλειστό και ασφαλισμένο, ξεπετάχτηκε έτοιμη να τον αγκαλιάσει.

Όπως τον αγκαλιάσαμε εμείς το βράδυ της Παρασκευής, στην τελευταία συναυλία των Κρίνων. Προηγήθηκαν οι Last Drive, ένα συγκλονιστικό συγκρότημα με δυο τραγουδιστές που παίζουν και όργανα (κιθάρα και μπάσο), έναν ακόμη κιθαρίστα και ντράμερ. Μουσική πανδαισία με το... καλησπέρα, από jazz μέχρι dark wave, μια περίεργη μίξη metal και rockabilly, χαμός.

Δεύτερο ορεκτικό; Προσβλητική λέξη. Στη σκηνή ο... τρελός. Ο θεός. Ο Γιάννης Αγγελάκας που «μοιάζει πάντα σαν να έχει τρέξει 50 χιλιόμετρα» αλλά δεν σταματάει να κινείται πάνω στη σκηνή, γκρινιάζει ασταμάτητα με στόχο την τελειότητα του ήχου του έχοντας τα «καρύδια» να διακόψει τη συναυλία για 2-3 λεπτά ώστε να φτιαχτούν τα ηχεία που ακούει ο ίδιος και στέλνει μήνυμα: «η φτώχεια είναι πιο φρόνιμη αν νιώθει ότι φταίει».

Η μεγάλη ώρα έφτασε. Τα πέντε άλλα μέλη των Κρίνων βγαίνουν στη σκηνή. Το σόλο εισαγωγής συγκλονίζει και έπειτα από έναν μουσικό οργασμό έρχεται το... μπαμ. Ο Θάνος βγαίνει στη σκηνή και η Ελλάδα σείεται. Στα πρώτα τέσσερα τραγούδια του η βροχή δεν έχει εμφανιστεί ακόμη, τα μάτια όμως είναι υγρά. Πριν λίγους μήνες τον είχα δει στο Αιγάλεω να παίζει με την κιθάρα του solo, γκρινιάζοντας όταν του ζητούσαμε τραγούδια των Κρίνων.

Κι εκεί που νομίζεις πως τα έχεις ακούσει όλα στη ζωή, έρχεται ο πλέον σύγχρονος Έλληνας τραγικός ποιητής. Η επιτομή της διχασμένης φιλοσοφίας μεταξύ πίστης στο ανθρώπινο είδος και απόλυτου μίσους για αυτό: «Ο καρκίνος δεν είναι αρρώστεια».

Ίσως σας κούρασα, ίσως μπορούσα να γράψω βιβλίο αντί αυτού του αφιερώματος. Ήρθε η ώρα για μουσική. Κι όπως επιτάσσουν τα Διάφανα Κρίνα: «Βάλτε να πιούμε»!

Υ.Γ. Συγκλονιστική η guest εμφάνιση του Αλκίνοου Ιωαννίδη, ο οποίος τραγούδισε μαζί με τον Θάνο αρκετά κομμάτια και στο τέλος έστειλε μήνυμα αλληλεγγύης και αγάπης προς όλους αυτούς που καθημερινά πονάνε (ή καλύτερα, πονάμε) για μια πιο αξιοπρεπή ζωή. Στους πρόσφυγες, τους οικοδόμους, τους βιβλιοθηκάριους, τους ταξιτζήδες, τους εργάτες κάθε λογής. Στην «φτώχεια» που λέει ο Αγγελάκας, η οποία μάλλον πρέπει να σταματήσει να νιώθει ότι φταίει. Πολύ φρόνιμοι δεν καθίσαμε;

Ανταποδίδουμε...

τελεία

Κάθε βράδυ τον βλέπω στο ίδιο σημείο.

Με δείχνει χωρίς να κοιτάζει.

Σκυφτός στο σκοτάδι πάνω από ένα νεκρό πρεζάκι.

Κάθε βράδυ με καλεί να παρατήσω τα τείχη μου.

Αγκάλιασε το χάος.

Γίνε ένα με τη νομοτέλεια.

Έλα κοντά.

Μπες στη θλίψη του.

Ζήσε τη λύτρωσή του.

Δεν θα παλέψω ρε!

Δεν θα παλέψω τίποτα και κανέναν!

ΤΡΑΜΠΟΥΚΙΣΜΟΣ, ΤΣΟΥΒΑΛΙΑΣΜΑ ΚΑΙ ΔΙΑΠΛΟΚΗ

Οι ώρες μετά τη συμφωνία-μαχαιριά και το 3ο Μνημόνιο αποτελούν για ακόμη μια φορά το «χώρο» στον οποίο τα ελληνικά ΜΜΕ (και η ΕΡΤ) επιχειρούν να αποπροσανατολίσουν τον λαό. Πριν λίγα λεπτά άκουσα τον «συνάδελφο» παρουσιαστή του «ΕΡΤ Focus» Αντώνη Αλαφογιώργο να ισχυρίζεται πως ο Γιώργος Παπανδρέου δέχθηκε αντίστοιχες πιέσεις από την Ευρωζώνη με αυτές που δέχθηκε τα ξημερώματα της Δευτέρας ο Τσίπρας.

Η εθνική ενότητα αποτελούσε ανέκαθεν ζήτημα υψίστου σημασίας. Ωστόσο, διαφέρει πολύ η αξιολόγηση των πολιτικών γεγονότων από το τσουβάλιασμα αγαπητέ Αντώνη. Εδώ κάπου μπαίνει στην εξίσωση η λέξη διαπλοκή.

Συμφωνώ πως ο Τσίπρας δεν είναι «χθεσινός». Επαυξάνω πως είναι πολιτικός που έχει ακούσει πολλά περισσότερα από τον μέσο Έλληνα εξαιτίας και μέσω της ενασχόλησής του με μια χώρα που βρίσκεται στο μάτι του κυκλώνα εδώ και 10 χρόνια τουλάχιστον. Η λογική μου όμως μου απαγορεύει να θεωρήσω διαπλεκόμενους ίδιου επιπέδου έναν άνθρωπο που έκανε καταλήψεις ως μέλος της ΚΝΕ για το δικαίωμα των μαθητών/ φοιτητών να παρακολουθούν τα μαθήματα που επιθυμούν τις ώρες που τα επιθυμούν με έναν άνθρωπο που μεγάλωσε και γαλουχήθηκε στη Σουηδία, σπούδασε στη Γαλλία και στις ΗΠΑ τον καπιταλισμό και το πως αυτός επιβάλλεται και έλεγε με άνεση «Λεφτά υπάρχουνε» έχοντας την... διαπλεκόμενη αβάντα της Goldman Sachs στο πλευρό του.

Ο Γ.Α.Π. ήρθε στην Ελλάδα και «ορίστηκε» πρωθυπουργός μέσω απειλών, τρομοκρατίας και πιέσεων με μοναδικό στόχο να βάλει την Ελλάδα σε τροχιά υπόκλισης στον μπαμπούλα της Ευρωζώνης όπως τον ορίζει και τον χαρακτηρίζει το Χριστιανοδημοκρατικό κόμμα της Μέρκελ και η αδίστακτη αστική οικονομική και κοινωνική πολιτική του Σόιμπλε.

Τον διαδέχθηκε ένας αστός σπουδασμένος στο ίδιο πανεπιστήμιο και ανέλαβε να ολοκληρώσει το έργο, ενώ παράλληλα έθεσε σε λειτουργία την παράλυση των κρατικών μηχανισμών που είχαν απομείνει να στηρίζονται σε πατερίτσες. Πολέμησε τον λαό στη... ρίζα του, χτυπώντας την Πρόνοια, την Υγεία και την Εκπαίδευση, ενώ χρησιμοποίησε ως όπλο πόλωσης της κοινωνίας τους υμνητές του ναζισμού και απέδειξε περίτρανα πως αυτό ήταν το πλάνο του όταν φρόντισε να καταρρεύσει εκ των έσω και να παραιτηθεί για να τη... σκαπουλάρει.

Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν όλοι με άνεση αν αξιολογήσουμε τα παραπάνω ψύχραιμα ότι ο τραμπουκισμός που υπέστη ο ελληνικός λαός είναι γιγάντιος και παραμένει τέτοιος εξαιτίας του τσουβαλιάσματος πολιτικών προσώπων που επικρατεί εδώ και μερικά 24ωρα. Η έννοια διαπλοκή και το πόσο βαθιά στη... θάλασσά της βρίσκεται ο καθένας από τους πολιτικούς της Ελλάδας αλλά και ο κάθε ένας Έλληνας πολίτης, είναι αυτή που καθορίζει αν υπάρχει ελπίδα να ορθοποδήσουμε μια μέρα. Αυτό μοιάζει να είναι το τελικό συμπέρασμα των ημερών.

Παροξυσμός

Παροξυσμός. Ένας γάμος αρκετά ακριβός. Επιλογή τους, χαρά τους, καμάρι τους. Μια φορά γίνεται (κάποιες φορές). Παράλληλα, το ελληνικό τραπεζικό σύστημα το οποίο αποτελεί τη μοναδική πραγματική δύναμη της χώρας εδώ και πάρα πολλά χρόνια, ανακοινώνει πως θα μπει πλαφόν 50 ευρώ ημερησίως στις αναλήψεις προκειμένου να ισορροπήσει το θέμα αφού τις τελευταίες ημέρες έχει σημειωθεί πανελλήνιο ρεκόρ αναλήψεων ανά λεπτό.

Δεν έχω λεφτά στην τράπεζα. Δεν έχω πληρωθεί ακόμη βασικά αλλά και όταν θα πληρωθώ, θα μπουν τόσα ώστε να καταφέρω να τα βγάλω σε κάτι περισσότερο από μια εβδομάδα. Στα ΑΤΜ δεν θα πάω πρωί, ούτε απόγευμα, ούτε βραδάκι 10-11. Θα πάω πολύ αργά. Ξέρετε γιατί; Γιατί εδώ και πάρα πολλά χρόνια, περισσότερα από τα μισά της ζωής μου πλέον, έθεσα έναν κανόνα μέσα στο μυαλό μου για την πραγματικότητα της ουράς: στην ουρά θα ακούσεις κουβέντα, σχόλια που θα οδηγήσουν σε κουβέντα, κουβέντα που θα οδηγήσει σε καβγάδες, καβγάδες που θα οδηγήσουν στο να θες να σπάσεις τα κεφάλια όσων τσακώνονται για να κάνεις τη δουλειά σου. Αν ήμουν άνθρωπος της πράξης όμως, το κείμενο αυτό θα τελειώνε έτσι: Παροξυσμός.&-.

Η πραγματικότητα της ουράς δεν περιορίζεται στα ελληνικά δεδομένα, όσο κι αν το χρησιμοποιούμε επειδή μας βολεύει να αυτοσαρκαζόμαστε με μέτριο τρόπο, καταστρέφοντας πλήρως την ιερή έννοια του αυτοσαρκασμού όπως μας την έχουν διδάξει πολλάκις οι Άγγλοι με το μαύρο χιούμορ τους και την οξύτητα με την οποία ειρωνεύονται τον εαυτό τους και τον λαό τους ανά τακτά διαστήματα και με διάφορους τρόπους.

Επίσης, η φιλοξενεία δεν είναι μοναδικό μας προνόμιο. Στο Λονδίνο για παράδειγμα που βρέθηκε πρόσφατα η σύντροφός μου υπάρχει ένας κανόνας που ορίζει ότι δεν ακουμπάς το σκυλί του άλλου χωρίς να ζητήσεις την άδεια του -γεγονός που μας φαίνεται στριφνό και ξινό αλλά έτσι τους αρέσει και έτσι θα κάνουν- αλλά είναι επίσης εκνευριστικά ευγενικοί ΟΛΟΙ.

Φυσικά ούτε η αντίσταση ανήκει αποκλειστικά και μόνο στους Έλληνες ως έννοια. Οι Ιρλανδοί αντιστέκονται ακόμη στον μπαμπούλα της Μεγάλης Βρετανίας, οι Λατινοαμερικάνοι αντιστέκονται ακόμη στον καπιταλισμό και οι τζιχαντιστές -ναι αυτοί- αντιστέκονται ακόμη στον Χριστιανισμό. Η θρησκεία είναι ένα άλλο ζήτημα όμως. Ας μην το αναπτύξουμε τώρα.

Όπως λοιπόν κάθε έννοια έτσι και αυτή της διαφθοράς δεν πιστώνεται αποκλειστικά στους Έλληνες. Πιστώνεται στον άνθρωπο. Και έχει μια πολύ καλά μελετημένη δομή αυτή η λέξη, ικανή να ακούγεται τόσο «ψαγμένη» ενώ στην πραγματικότητα είναι το σαράκι που μας απαγορεύει: να συνεχίσουμε να εξερευνούμε το διάστημα, να εξετάσουμε το ενδεχόμενο διαφορετικής προσέγγισης του κόσμου της Μέσης Ανατολής που περνάει τον δικό του Μεσαίωνα, να αποτάξουμε κάθε λογής παρανοϊκά κλισέ όπως το ότι οι μαύροι είναι πιο δυνατοί μυϊκά αλλά υστερούν σε νόηση ή το ότι οι άνθρωποι που συντελούν την LGBT κοινότητα είναι κάτι τελείως διαφορετικό σαν είδος και όχι homo sapiens.

ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ

Ο αστροφυσικός-θρύλος Μπιλ Νάι (The Science Guy) έχει πάρει θέση σχετικά με το ζήτημα του ρατσισμού σε αυτό εδώ το βίντεο (https://www.youtube.com/watch?v=PI_RJOPYDXM), στο οποίο αποδεικνύεται ότι πρέπει να μάθουμε να χρησιμοποιούμε την ελληνική γλώσσα στο πλήρες εύρος της και όχι να μένουμε στάσιμοι στις ορολογίες μας, κρατώντας τη πίσω.

ΤΕΛΟΣ ΠΑΡΕΝΘΕΣΗΣ

Το ανθρώπινο είδος έχει φτάσει σε μια εποχή κατά την οποία είναι ξεκάθαρη η ανάγκη της Amoeba Humana (Ανθρώπινη Αμοιβάδα) όπως χαρακτηρίζω την ανθρωπότητα, εξαιτίας της τάσης της να δρα τελικά πλήρως εναρμονισμένα ακόμη κι αν η χρονική διαφορά ανάμεσα στην Αναγέννηση της Ευρώπης και την Αναγέννηση της Μέσης Ανατολής είναι τεράστια. Η δεύτερη άλλωστε δεν έχει έρθει ακόμη. Η ανάγκη της Amoeba Humana είναι η αλλαγή του τρόπου με τον οποίο διαχειρίζεται το είδος μας τους πόρους του (νερό, φαγητό, φάρμακα, πετρέλαιο, ηλεκτρισμός, πυρηνική ενέργεια, CERN μεταξύ άλλων) και η συνολική -και συλλογική- ενημέρωση του είδους για τις πραγματικές διαφορές ανάμεσα στις φυλές (μελανίνη, διαφορετικές γλώσσες, κουζίνες, αισθητικές).

Είναι πλέον πέρα για πέρα εμφανές ότι η Amoeba Humana έχει την τάση της αλλαγής να υπερισχύει όλων των υπολοίπων. Οι λαοί του κόσμου δεν επιθυμούν να αντισταθούν γιατί θεωρούν ανούσιο να δείξουν την πόρτα της εναλλακτικής σε ανθρώπους που γνωρίζουν ήδη την ύπαρξή της, απλώς πεισματικά της γυρίζουν την πλάτη αφού πρώτα της περάσουν λουκέτα, μαδέρια, την καρφώσουν και βάλουν 45 τανκς και 60 αεροπλανοφόρα να την προστατεύουν.

Η δίψα της αστικής τάξης του 2015 για στασιμότητα στην πολιτική και κοινωνική μεταχείριση των μαζών είναι τέτοια ώστε πλέον οι λαοί κλείνουν τα μάτια, ζουν εντελώς διαφορετικά στην καθημερινότητά τους από ότι απαιτείται από αυτούς και μονάχα «στα δύσκολα» ανοίγουν τα μάτια για να φωνάξουν κάτι, να υπενθυμίσουν στους αδύναμους -δηλαδή στους λίγους- ότι δεν βρίσκονται σε λήθαργο αλλά σε περισυλλογή και μετά να συνεχίσουν τη σκέψη τους.

Σκέψη για το πως θα αποικίσουμε μια μέρα τον Άρη, για το πως θα πίνουν καθαρό νερό συνεχώς τα παιδιά στην Αφρική. Σκέψη για το πως θα βρεθεί μια σωστή προσέγγιση των Ισραηλιτών και τον Παλαιστινίων στο ζήτημα της Λωρίδας της Γάζας. Μια λύση για την απειλή του πλανήτη από τον Μεσαίωνα της Μέσης Ανατολής, μια εναλλακτική πηγή ενέργειας που θα αξιοποιηθεί ως τέτοια για να μην χρειαστούμε ξαφνικά πετρέλαιο όταν δεν θα έχουμε. Εξέλιξη. Ουσιαστική, προοδευτική σε πρακτικό επίπεδο εξέλιξη. Για να είμαι πιο ακριβής, μικροεξέλιξη.

Το είδος δεν πρόκειται να εξελιχθεί ουσιαστικά όσα ζω, ούτε όσο ζουν τα παιδιά μου ή τα εγγόνια μου. Οι αλλαγές της εξέλιξης όπως την όρισε ο Δαρβίνος χρειάζονται χιλιάδες ή και εκατομμύρια χρόνια για να φανούν και παρατηρούνται μονάχα όταν γίνεται η σύγκριση ενός παλιού είδους με ένα νέο που δανείστηκε στοιχεία τα οποία λειτουργούσαν και εξέλιξε άλλα τα οποία εμπόδισαν την ομαλή πρόοδο του.

Μπορεί όμως να εξελίξει τους μηχανισμούς με τους οποίους επιβιώνει και πορεύεται, προκειμένου να θέσει τις βάσεις για μια πιο ισορροπημένη ομαλή διαβίωση. Κυρίως γιατί ποτέ δεν γνωρίζεις αν ο Αλί μπιν Καλίντ (φανταστικό πρόσωπο) θα γινόταν ο πυρηνικός επιστήμονας που θα άλλαζε την ιστορία της ανθρωπότητας αν δεν είχε σκοτωθεί σε βομβιστική επίθεση των ΗΠΑ στο Αφγανιστάν, αν η Κέλι Φλέμινγκ (θύμα της σφαγής στο Γυμνάσιο Columbine στις 20/4/1999, 16 ετών, πέθανε από πυροβολισμό στο στομάχι) θα εξελισσόταν σε μια γιατρό που θα γιάτρευε τον καρκίνο στο πάγκρεας και κυρίως επειδή θα έπρεπε να γνωρίζουμε το πραγματικό όνομα κάθε ενός από τα θύματα των επιθέσεων των ΗΠΑ στο Αφγανιστάν, των ακρωτηριασμένων γυναικών στη Νιγηρία και πάει λέγοντας.

Στον Γ.Μ.

Γεμάτες οι καρδάρες με το γάλα

να τις κλωτσάς μακριά σαν τον εξαποδώ

ελπίδα γεμάτες. Οι χαμένες σου ευκαιρίες.

Σε δεύτερη μοίρα, πίσω απ’ το φως

οι συμβουλές να μοιάζουν με σκιές

σαν Φαρισαίοι οι αγαπημένοι

μόνη λύτρωση ο Χάρος.

Το ταξίδι δεν τελειώνει στο θάνατο.

Στον Αχέροντα ξεκινάει.

Insomnia and its horrific monsters: Vol. 1, Chapter 3, The Father

Mathieu was a peaceful man, a farmer with a small house and some crops atop the green hills of the Great Valley. His wife passed away giving birth to the last of his daughters, but he loved them all with his great heart. He was a man of principle and discipline that grew up in the Great Valley. His parents left him two cows that provided milk for the family, 15 well fed chickens and a field of tomatoes. He taught his daughters all the secrets of farming and took over the heavy work.

Every single man, woman and child that set foot in his property was welcomed as a king, a queen, a prince or princess. Food was deluging the table and wine from the best vineyards filled their cups –only milk for the children. The warm feeling of hospitality made the hearts of visitors sleep well at nights. Family, friends, even some men from the high society who respected his fame among the people of his village broke bread with him.

A melody of calmness overwhelmed their bodies. It was the melody of 14 virgin girls in the basement of Mathieu’s house that never learned a single word from him, only songs that kept his so beloved guests happy.

Insomnia and its horrific monsters: Vol. 1, Chapter 2, The stitched face of oblivion

Eyes of madness, an eternal black hole of expressions, floating in the seas of particles, devouring, consuming, ending, sending to the forgotten limbo of oblivion, where everything erased and forgotten lies.

A reaper of existence, like a sphere of black water. With perfectly circular eyes filled with the eternal rage of total annihilation. Stitched properly to keep locked the enemies of glory, history and tradition.

The eyes and mouth of the endless multiverse.

Insomnia and its horrific monsters: Vol. 1, Chapter 1, The Abyss Giant

It was a slender beast. One with such eyes like the abyss looking at your soul, feasting upon its emptiness and laughing as the soul’s attempt to escape fail one after the other. Long and sharp arms like bones covered in human skin were extending from shoulders like mountains of plague, a small tongue with venom that pierced through the floor’s marble. Fangs filled with dark fluid and a set of thin legs stretching a meter or so.

The vast shadow of oblivion approached the room and then…

Ο πραγματικός αθλητισμός

Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια όταν μιλάμε για τον Νόβακ Τζόκοβιτς.

Η γεωμετρική «πρόοδος» της εξαθλίωσης

Καλοκαίρι 2004. Η Αθήνα φιλοξενεί τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Ιστορική στιγμή. Σύσσωμο το αριστερό και wannabe αριστερό κίνημα της χώρας φωνάζει χρόνια τώρα πως η ανάληψη αυτών των αγώνων θα αποτελέσει ισχυρό πυλώνα της καταστροφής της χώρας.
Επιβεβαίωση, συμπτωματική ή μη, δεν με απασχολεί.

Καλοκαίρι 2014. Η Βραζιλία ετοιμάζεται να υποδεχθεί το πιο αιματηρό Παγκόσμιο Κύπελλο στην ιστορία. Το αίμα ρέει ήδη στα στενάκια των παραγκουπόλεων, καθώς το Ρίο ντε Τζανέιρο, η Μπραζίλια και πολλές ακόμη πόλεις δεσπόζουν ως μνημεία ανάπτυξης της Τρόικας και του ΔΝΤ. Τι, δεν το ξέρατε; Η Βραζιλία είναι μια από τις πρώτες χώρες-πειράματα του αδίστακτου, ακόμη πιο εκσυγχρονισμένου πολιτικού συστήματος του πλανήτη.

Για κάθε χρόνο που πέρασε αυτή τη δεκαετία, η εξαθλίωση μεγάλωνε γεωμετρικά και όχι αλγεβρικά. Αστυνομικοί έχουν εκτελέσει πιτσιρίκια σε στενά της Βραζιλίας, όπως κάνουν χρόνια τώρα. Ο λαός έχει ήδη απελπιστεί από το ΔΝΤ και τα μνημόνια (δεν συντελούμε παγκόσμια πρωτοτυπία, υπάρχουν κι άλλα... lab rats).

Φανταστείτε τι θα γινόταν αν αύριο η ΕΠΟ ανακοίνωνε την έκτακτη διοργάνωση του EURO 2016, για κάποιον περίεργο λόγο. Απλά βάλτε αυτό το σενάριο στο μυαλό σας και απαντήστε στο εξής: Τι θα γινόταν στην Ελλάδα;

Κάθε απάντηση ενδιαφέρει και παίζει ρόλο.

Κώστας, όχι Κωνσταντίνος!

Με αφορμή την ένδοξη (:P) ονομαστική εορτή μου, μονάχα μια ιστορία αρμόζει, αυτή που υπερήφανα λέει χρόνια τώρα η μάνα μου (σ.σ. Γεφυρισμοί).

Με βάφτισαν στον Άγιο Σπυρίδωνα στο Αιγάλεω, δεν ξέρω ημερομηνία, είχε πλάκα πάντως. Τραβούσα τα μούσια του παπά, έκλαιγα στο μικρόφωνο και τέτοια πράγματα. Έδωσα show.

Η απίστευτη ιστορία είναι ότι η τρελή (η μάνα...) επέμενε να ρωτάει τον παπά καθ' όλη τη διάρκεια της εβδομάδας που προηγήθηκε της βάφτισης αν γίνεται να με βαφτίσουν Κώστα και όχι Κωνσταντίνο.

Με φωνάζουν Κώστα, Κωστή, Κωστάκη κλπ. Ποτέ Κωνσταντίνο. Γιατί; Επειδή της θύμιζε το όνομα του βασιλιά. Πολύ σοφή επιλογή ομολογώ...

Χρόνια πολλά σε Ελένες, Κωνσταντίνους, Κώστηδες, Κωστάκηδες και λοιπούς, με υγεία, όρεξη για ζωή και αντοχή, όχι ανοχή! Δύναμη για όσα έρθουν!

Τη δεύτερη φορά

Εγώ πάντως «έπιασα» το feeling του σποτ του κόμματος του Θεοδωράκη απευθείας. Είναι ό,τι πιο ειλικρινές έχει δημιουργηθεί από τεχνοκρατικό κόμμα στην ιστορία της ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ.

Δεν είναι τρικ με τις λέξεις. Ούτε σεξιστικό. Είναι πλήρως αληθινό. «Αν μας ψηφίσετε, θα σας ξεπαρθενιάσουμε».

Τι δεν καταλαβαίνετε επιτέλους; Πολύ μπροστά...

Υ.Γ. Εγώ τη δεύτερη φορά ξέρω, του Καζαντζίδη... «Θε...οδωράκη, τη δεύτερη φορά! Που θα'ρθω να ψηφίσω. Όσο η καρδιά κι αν λαχταρά, δεν θα το ξαναρίξω».

Νιάου...

Σουρεαλιστικός ορθολογισμός του καφενείου

Κάθε φορά που επαναλαμβάνεται ένα συγκεκριμένο φαινόμενο, όπως η άρνηση του ΚΚΕ να στηρίξει άλλο κόμμα ή σχήμα αν δεν βρεθεί στον β' γύρο των εκλογών ή ο θάνατος ενός celebrity, τα social media παθαίνουν... πατατράκ.

Είναι ξεκάθαρη η απουσία του ορθολογισμού που ορίζει ότι το «αναμενόμενο» σχεδόν ποτέ δεν εφάπτεται του «επιθυμητού». Όλοι θα θέλαμε να μην υπάρχει θάνατος, έμφυτη ματαιοδοξία του σύγχρονου ανθρώπου-ηγέτη του πλανήτη. Οι περισσότεροι άνθρωποι που δηλώνουν ελεύθεροι θα ήθελαν να δουν το ΚΚΕ να στηρίζει τον ΣΥΡΙΖΑ για να πετάξει έξω ΝΔ-ΠΑΣΟΚ κλπ.

Το «πρόβλημα» εδώ είναι πως ο θάνατος είναι γνωστός, νομοτέλεια. Όπως νομοτέλεια είναι και η «γραμμή» που έχει ορίσει το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας για αυτές τις περιπτώσεις (βλ. Δημοτικές Εκλογές).

Δυστυχώς, μόνο μια σύντομη φράση μπορεί να περιγράψει την κατάσταση, όσο ενοχλητική κι αν είναι: Deal with it.

Ανεμομαζώματα...

Το κατεστημένο της αυτοκαταστροφικής λογικής του ανθρώπινου είδους είναι αυτό που πρέπει να πολεμήσουμε.

Η αναρχία αποτελεί ουτοπία. ΑΠΑΙΤΕΙ τυφλή εμπιστοσύνη.

Πράγμα αδύνατο για οποιοδήποτε ζώο, πόσο μάλλον τον άνθρωπο. Το ότι δηλώνω αναρχικός, δεν σημαίνει ότι δεν είμαι ρεαλιστής. Αλλά ζω και παλεύω για αυτό, γιατί έτσι ορίζει το κεφάλι μου. Αδιάφοροι μου είναι τα κακέκτυπα ναζιστών και οι ημιμαθείς αριστεροί.

Για να εξουσιάσει μόρφωμα όπως αυτό της ΧΑ, «χρειάζεται» λαός διατεθειμένος να δώσει το δικό του αίμα για να τους ανεβάσει στην εξουσία. Και οι Έλληνες απλά δεν είναι έτσι. Τα αυγά είναι κακέκτυπο του ναζισμού, μια μπασταρδεμένη εκδοχή του ελληνικού εθνικισμού που πηγάζει από παγανιστικές αηδίες προ 2.500 ετών.

Το ελληνικό έθνος όπως ορίζεται πλέον, δεν αποτελείται από απόγονους του Περικλή. Και το ξέρει βαθιά μέσα του. Αντίθετα, οι Γερμανοί της ναζιστικής Γερμανίας πίστευαν ακράδαντα πως αποτελούν ανώτερη φυλή. Εμείς ξέρουμε στις ενοχικές στιγμές μας, στο μοναχικό ουισκάκι μας, ότι είμαστε ένα ακόμη σκατό στον ωκεανό κουράδας που λέγεται ανθρωπότητα.

Και το γεγονός ότι γνωρίζουμε το παραπάνω, μας κάνει το ίδιο ακίνδυνους με επικίνδυνους για τους εαυτούς μας. Αδιάφορος λαός, με πολλά χαρίσματα που τον κάνουν καλό για να φιλοξενεί τουρίστες στις καλοκαιρινές τους διακοπές.

Αυτό είμαστε και θα είμαστε, όσο δεν έχουμε σοβαρή πολιτική και κοινωνική συνείδηση.

Κι ο τσαρλατάνος, το βιολί του

Σκοτισμένα μυαλά. Σκοτεινιασμένα.
Οργή, πόση οργή να χωρέσει
τούτος ο τόπος ο χλωρός, ξεράθηκε.
Λίπασμα ακατάλληλο, αποπατήματα
θάλασσες νέκρας κι ο τσαρλατάνος κάνει νταβαντούρι.
Κλαμένος. Μόνος.

Η αγάπη των μαρτύρων

Σ’ ένα αχανές σπιτάκι των απείρων εκεί γεννήθηκε η αγάπη των μαρτύρων
Κι αυτή η κολώνα η μοναχή στέριωνε μια ανάμνηση στερνή των αποκλήρων
Ένα σαλόνι σιωπηλό γεμάτο θλίψη και διχόνοια, λίγες στιγμές σου θύμιζε ζωντάνια
Πάνω σε ξύλινο δοκάρι τα όνειρά μας τα ποδοπάτησε η αδυσώπητη γενιά μας
Δεν έμεινε ούτε μια ψυχή να το βαστάει και έπεσε στο βούρκο να κυλάει
Ένα μπαλκόνι κτίρια και κουτσομπόλες, τις γειτονιάς οι φωνές όλες
Και η αυλή με τη γιαγιά μας και την γλυκιά τη λεμονιά μας
Τα αδύναμα τα στερημένα τα παιδιά μας που τα γεμίζει απελπισία και κατήφεια
Απ’ την ταράτσα ήτανε άσχημη η Σελήνη, σου θύμιζε την άδεια σου γαλήνη
Αυτό το βράδυ το στερνό που έσπασε μέσα σου κενό σα χαρακίρι
Οι πόνοι οι αβάσταχτοι να φεύγεις απ’ τους πόνους, τα δάκρυα τούβλα της ψυχής
Και η λύπη σαν τσιμέντο πριν έρθει το κρεσέντο με τις καρέκλες όρθιες
Να σπάνε σα γυαλιά και οι κραυγές να σου θυμίζουν οικογένεια γλυκιά
Σε τούτο το σπιτάκι το αχανές γεννήθηκε η αγάπη των μαρτύρων
Των λουλουδιών της βαρεμάρας, και των παιδιών των αποκλήρων
Κι αν αναμφίβολα πιστεύεις ένα βράδυ πως ο Βαρδάρης θα την πάρει
Να μην ξεχνάς ντουνιά αλλοπαρμένε, πως της απόκληρης γενιάς τα παλικάρια
Δεν τα ακουμπάει ο χρόνος και τα χνάρια, μήτε τα θλιβερά κορίτσια τα σπασμένα
Που σαν κατάρες δέρνουνε τους τοίχους μεσημέρια, γιατί ειν’ ο πόνος αντοχή
Και η γιαγιά μου είχε πει πως κλάμα και αγάπη, πάνε μαζί.

Δημιουργικότητα

Κάτι θα γίνει. Σύντομα. Δεν ξέρω πότε. Κάτι πρέπει να γίνει… Well, sorry Λιάκο. Νιώθω την ανάγκη να πω τη λέξη, άρα κάτι πάει στραβά. Πολύ στραβά βασικά και το νιώθω γύρω μου συνέχεια. Χρειαζόμαστε μια αλλαγή. Ως είδος.

Τι είδος… σιχάματα, εκμεταλλευτές αυτού που τους δόθηκε και αυτοκαταστροφικά ανδρίκελα. Αυτό είμαστε. Μια απαίσια ράτσα που αφήνει πίσω της το χάος καθώς “εξελίσσεται”. Το δώρο της φύσης -του κόσμου, αυτού που μας περιβάλλει τέλος πάντων και δεν θα το κατανοήσουμε ποτέ -ήταν η ταχύτητα στην εξέλιξη. Σαν κάτι να μας άγγιξε και να μας έδωσε την ικανότητα να περπατήσουμε μπροστά στο χρόνο, κάνοντας άλματα. Λογικής, τεχνολογίας, ιατρικής. Όλα αυτά προς τα μπρος. Άλματα προς τα πίσω κάναμε στην κατανόηση του κόσμου αυτού, στην αντίληψη της δύναμης που είχαμε κάποτε στα χέρια μας. Και βάλαμε ένα τέλμα, σηκώσαμε ένα τείχος και ορίσαμε.

Σκέτο, ορίσαμε. Βάλαμε όρια στα κορυφαία μυαλά του κόσμου αυτού, σύμφωνα με την εξέλιξη των ειδών. Από τρόπος συντήρησης πόρων, η ανακύκλωση έγινε οικουμενικός αυτοσκοπός σε κάθε τομέα της ζωής. Στην επιστήμη, στην ιατρική, στην σκέψη, στη δημιουργικότητα. Όλα έγιναν γκρίζα και κάθε γενιά που έρχεται στον τόπο αυτό ξέρει πως έχει είναι καταδικασμένη να ζει στη σκιά που έχουν δημιουργήσει οι πρόγονοί της, βασιζόμενοι στην αλλαγή που έφεραν στον κόσμο οι ανατρεπτικοί.

Μουσικοί, ζωγράφοι, συγγραφείς, ποιητές, πολιτικοί, στρατιωτικοί, πολεμιστές, οργανώσεις. Όλοι τους ήταν καταδικαστέοι όσο ζούσαν, δακτυλοδεικτούμενοι. Όταν πέθαναν, έγιναν θρύλοι και όσα πέτυχαν βάρυναν τους επόμενους. Και οι τελευταίοι επειδή βαρέθηκαν, έχτισαν τείχη με τη φήμη αυτών των ανθρώπων και τα όσα άλλαξαν και ο κόσμος αυτός απέκτησε ένα τέλμα.

Αυτό το τέλμα που καθημερινά νιώθω να με κρατάει μακριά από την φύση μου. Δεν θέλω να νιώσω κάτι ανώτερο από ζώο. Μου αρέσει να ξέρει ότι οι ανάγκες μου είναι το φαγητό, το νερό, το σεξ, το κυνήγι, η επιβίωση και αν είμαι ισχυρός κυνηγός, η διαιώνιση του είδους μου. Το μέλλον μου. Ο τρόπος μου μπορεί να διαφέρει από τα γουρούνια, τα λιοντάρια, τις φάλαινες, όμως το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Η βασική διαφορά μου είναι ότι κάποτε είχα την ικανότητα να εξελιχθώ ακόμη περισσότερο, αντίθετα με αυτά τα ζώα που συνεχίζουν να την έχουν γιατί όλα είναι ίσα μεταξύ τους κι αν μια μέρα το μικρό τιγράκι αποφασίσει να περπατήσει στα δυο, κανείς δεν θα του πει όχι.

Ακόμη κι αν του πει, το παιδί του θα το προσπαθήσει ξανά και ξανά και ξανά και μια μέρα, θα περπατήσουν στα δυο. Αλλά δεν το χρειάζονται, γιατί τα τέσσερα πόδια τα βολεύουν. Αντίθετα, ο άνθρωπος πλέον δεν βολεύεται με τίποτα. Θέλει συνέχεια να κάνει τη ζωή του πιο εύκολη και το μοναδικό που καταφέρνει είναι να την κάνει πιο δύσκολη. Οικογένεια, νόμοι, φόροι, αμάξια, πολυτελή σπίτια, εργοστάσια, χρήμα. Όλα τα παραπάνω και εκατοντάδες ακόμη πράγματα έχουν αντικαταστήσει τις τέσσερις απλές ανάγκες: φαγητό, νερό, ύπνος, σεξ.

Αυτοί που αποφάσισαν πως ο κόσμος αυτός θα συνεχίσει να ζει για πάντα έχοντας όρια, σταματώντας να αναζητά κάτι νέο εντός της Γης, έφυγαν προς το διάστημα και αφού το έψαξαν και δεν βρήκαν άλλους οργανισμούς να αφαιμάξουν σταμάτησαν και τις αποστολές στο διάστημα. Οι άρχοντες του σύμπαντος, τα κυλησμένα στο βούρκο πλάσματα που από θαλάσσια όντα κατέληξαν σε δίποδα γεμάτα μίσος για την εξέλιξη, τη μαμά τους.


Γιατί άραγε να επιτρέπεται να επηρεάζεται η δική μου ζωή από όλους τους γύρω μου, ενώ τους περισσότερους θα ήθελα πολύ να τους δω νεκρούς. Όπως ακριβώς το λέω. Γιατί αυτοί, όλοι τους καθημερινά, είναι αυτοί που εμποδίζουν εμένα και τους ανθρώπους να προχωρήσουμε και να σπάσουμε τα τείχη. Να πάμε στην επόμενη γενιά ανθρώπων, στο επόμενο στιλ τέχνης και νοοτροπίας. Κάπου αλλού.

Μοιραία θα έχει ομοιότητες με τα προηγούμενα, όμως θα είναι κάτι καινούριο, κάτι άλλο. Κάτι που θα κάνει τους ανθρώπους να ξυπνήσουν μια μέρα και να πουν: ίσως αυτό που έκανα τόσα χρόνια έτσι, να το κάνω αλλιώς. Ίσως αποφασίσω να προχωρήσω μπροστά, ξεχνώντας ότι θα με κατηγορήσουν οι γύρω μου επειδή είμαι διαφορετικούς.

Ο φόβος. Αυτή η καταραμένη λέξη που κρατάει τον άνθρωπο ριζωμένο σε μια θέση, σε ένα σημείο, ο χρόνος περνάει, κι εκείνος μένει στάσιμος. Φόβος για επικριτές, για ριζικές αλλαγές, για τον θάνατο, για το τι τον περιμένει μετά. Βαρέθηκα να ακούω για ανθρώπους που φοβούνται να κάνουν κάτι διαφορετικό από τη ρουτίνα τους. Και όχι, αυτός που έπειτα από 15 χρόνια γάμου αποφασίζει να χωρίσει για να ζήσει τη ζωή που δεν έζησε παλιά, δεν αλλάζει τη ζωή του. Απλά παραδέχεται ότι δεν κατάφερε να την αλλάξει σωστά.

Ποιος θα κρίνει το σωστά; Εγώ και τα υπόλοιπα μέλη αυτού του κόσμου που κρατάμε στα χέρια μας το μέλλον της ζωής μας και κανείς δεν έχει το δικαίωμα να κρίνει τον κόσμο που θα ζήσουμε.

Φανταστείτε τι θα γινόταν αν μια μέρα ανακοίνωναν ταυτόχρονα όλοι οι αρχηγοί όλων των κρατών στον κόσμο, πως όλη η τέχνη που γνωρίζαμε ως σήμερα καταστράφηκε. Εγώ μπορώ να φανταστώ: όλοι θα άρπαζαν ένα πινέλο, ένα μολύβι, μια κιθάρα, ένα πιάνο, ένα πληκτρολόγιο, μια κάμερα, μια φωτογραφική μηχανή, ένα μαγνητόφωνο, ένα σφυρί κι ένα καλέμι και οτιδήποτε μπορεί να φανταστεί, και θα αρχίσει να παράγει τέχνη. Θα μεταφέρει με όποιο τρόπο μπορεί τις σκέψεις του για οτιδήποτε θέλει και θα δημιουργήσει κάτι νέο. Γιατί θα έχει στο νου του πως κάθε είδος τέχνης που υπήρχε δεν υπάρχει πια κι έτσι δεν μπορεί να χρωματίσει τη ζωή του.

Ξέρω καλά πως δεν είμαι το μοναδικό ον στον κόσμο που πιστεύει ότι είναι σχεδόν μόνος του και τον κοιτάζουν σαν εξωγήινο. Για την ακρίβεια, ξέρω ότι οι περισσότεροι άνθρωποι στις σύγχρονες κοινωνίες ζουν έτσι. Είτε γιατί ο εγωισμός τους δημιουργεί αυτού του είδους την άμυνα για να μπορέσουν να σταθούν όρθιοι, είτε γιατί απλά τους κοιτάζουν σαν να είναι εξωγήινοι.

Ξέρετε γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί όλοι είμαστε σαν εξωγήινοι πια. Δεν υπάρχει τίποτα κοινό μεταξύ μας, καμία ομοιότητα πλέον. Δεν είμαστε άνθρωποι, δεν είμαστε καν ζωντανοί. Έχουμε χάσει κάθε ίχνος δημιουργικότητας που θα μπορούσαμε να έχουμε και φυσικά, κατηγορώ πρώτα στη σειρά αλλά με ίσο ποσοστό ευθύνης, όσους τους προηγούμενους είχαν την ευθύνη να μας μεγαλώσουν και δεν το έπραξαν σωστά. Υπήρξαν άνθρωποι που προσπάθησαν πολύ, αλλά ένα πράγμα δεν είναι κανείς ικανός να το μεταφέρει: δημιουργικότητα.

Αυτό που σε ξυπνάει τα άγρια χαράματα ή σε σηκώνει το βράδυ από τον καναπέ για να γράψεις μερικές αράδες. Που σου λέει: πέτα στον καμβά 3 χρώματα τυχαία και ανακάτεψε τα χέρια σου, κάποια μέρα θα πάρεις και πινέλο. Η σκέψη που σε οδηγεί στη δημιουργία ενός νέου κόσμου, μιας νέας έννοιας, που εμπνέει τους γύρω σου και σε κάνει χαρούμενο που έκανες τους άλλους να δουν -για λίγο- μέσα από τα δικά σου μάτια.

Κανείς δεν δίδαξε ποτέ τον άνθρωπο πως να παίζει μουσική και κανείς δεν είχε νόημα να το κάνει ποτέ. Οι κανόνες, είναι βασικές έννοιες τις οποίες ο κάθε άνθρωπος αντιλαμβάνεται διαφορετικά και οι παραλλαγές των κανόνων δημιουργούν τη διαφορετικότητα ανάμεσα στους ανθρώπους. Η νότα “ντο” είναι συγκεκριμένη, όταν όμως κάποιος σκέφτηκε να τις προσδώσει κάτι διαφορετικό, έθεσε τις βάσεις για κάτι εντελώς διαφορετικό και καινούριο. Έναν κόσμο έτοιμο να τον ανακαλύψουν.

Όταν οι κανόνες τελειώνουν, η λύση δεν είναι να κάτσεις πάνω τους και απλά να δημιουργείς πανομοιότυπα είδωλά τους. Η λύση είναι να φτιάξεις καινούριους και να πετάξεις τους παλιούς. Η λύση είναι η αλλαγή, κάτι καινούριο ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ! Κάτι που να συναρπάζει, κάτι που να τους κάνει όλους να σκεφτούν διαφορετικά, να προχωρήσουν παραπέρα. Αυτός ο κόσμος δεν έχει όρια εκεί που πιστεύουμε. Τα όρια της Γης είναι χρονικά και σταματούν εκεί που ο ήλιος γίνεται κόκκινος γίγαντας και τα καίει όλα, πηγαίνοντάς τα στη λήθη. Εκεί που όλοι θα ξεχαστούν για πάντα και θα τελειώσει το… παραμύθι.

Μέχρι τότε, ο άνθρωπος θα επιβιώσει… μάλλον. Θα βρει τρόπο και θα τα καταφέρει, το ξέρουμε όλοι μας αυτό πολύ καλά. Αν υπάρχει ένας τρόπος κάποιος να ζει αιώνια, είναι μέσα από αυτά που πέτυχε μέχρι να πεθάνει. Εφόσον το καταφέρει, ζει αιώνια όπως ο Σέξπιρ, ο Μόρισον, ο Μπετόβεν, η Τζόπλιν, ο Βαν Γκογκ, ο Ντίσνεϊ, ο Τσάρλι Τσάπλιν. Θα μου πείτε, αφού όλα κάποτε θα πάνε στη λήθη, γιατί όλα αυτά;

Η απάντηση βρίσκεται στην αιώνια αμαρτία του ανθρώπου: την ανάγκη για φήμη. Στην ανάγκη όλων των ανθρώπων να στηρίζονται σε ινδάλματα και μεγάλες μορφές, για να έχουν δεκανίκια όσο ζουν στη σκιά τους. Κι όμως, όλοι οι παραπάνω κάποτε ήταν στη δική τους σκιά, σκεφτόντουσαν τρόπους για να ζήσουν για πάντα και τους βρήκαν. Ο καθένας τον δικό του, διαφορετικό και ξεχωριστό τρόπο.

Δεν ήταν αυθεντίες. Δεν ήταν θεοί. Ήταν άνθρωποι που επέλεξαν την δημιουργικότητα γιατί την συνειδητοποίησαν.

Όταν αυτός ο κόσμος τελειώσει, και γίνει ο απολογισμός, η κατάληξη θα είναι αυτή: η δημιουργικότητα θα πεθάνει όταν η Φύση θελήσει. Μέχρι τότε, είτε το θέλει ο άνθρωπος, είτε όχι, θα υπάρχει μέσα του. Αυτός είναι το πινέλο, το πιάνο, η κάμερα, η φωτογραφική μηχανή και η εξέλιξη είναι ο ζωγράφος, ο μουσικός, ο σκηνοθέτης και ο φωτογράφος.

Για την Αθήνα μας

Δίπλα εδώ
του Βάρναλη η φωτιά ακόμα καίει
ένα θολό μυαλό που όλο κλαίει

Της Αθήνας η καρδιά κοντά τους σιγοσβήνει
μονάχη, χάνει τη ζωή μακριά απ' τα παιδιά της
έφυγαν όλοι σαν προφήτες του παρόντος

Σύντροφοι, γονείς και αδέλφια της χαθήκαν
το τέλος πλησιάζει έρημο και θλιβερό
θλιμμένο για το πλήγμα που θα δώσει

Τους νώθους γιούς της χαιρετά
τις κόρες τις παρθένες στην καρδιά
και λέει αντίο. Ελπίδα είναι τα παιδιά, και η κατάρα σας.